در حضور بارسا قهرمانی سخت است

همین‌طور است. پیکار ما با لیون به سبب رکورد عالی و مثبت آنها در برابر ما طی سال‌های اخیر بیشتر یک بحث روحی و روانی بود. ناکامی‌های قبلی‌مان این ترس را به وجود آورده بود که باز کم بیاوریم اما شور و هیجان ما در برنابئو همه چیز را عوض کرد. مسابقه با تاتنهام چیزی به کلی متفاوت است زیرا ما با تیمی طرف هستیم که اگر لیون 50 درصد فیزیکی بود، این یکی 100 درصد فیزیکی و تیمی قلدر است و می‌تواند ما را فرسوده کند.

ما وارد مقطع بسیار حساس پایانی فصل شده‌ایم و بنابر این چیزی که تا به حال انجام شده خیلی هم اهمیت ندارد و موضوع مهم‌تر نمایش ما از این مقطع به بعد است. این که بازی‌های ما از این پس چگونه خواهد بود چیزی است که فقط عناصر تشکیل‌دهنده بازی ما تکلیف آن را مشخص نمی‌کند و کیفیت بازی حریفان ما و مسائلی مانند مصدوم و غایب داشتن یا نداشتن در ترسیم نتایج ما سهم عمده‌ای خواهد داشت. بنابراین اگر هم فوق‌العاده بازی کنیم باز تضمینی بر بردها و صعود ما نیست.

ما نیز پیوسته این را از خودمان می‌پرسیم که این امر چگونه ممکن می‌شود و پاسخی نمی‌یابیم. حتی اگر از سد بلند تاتنهام بگذریم که تیم فوق‌العاده‌ای است، به احتمال قوی در نیمه‌نهایی با بارسلونا مصاف خواهیم داد. چه کسی جرات دارد در این بحبوحه از تحقق آرزویی بگوید که هواداران و سران و البته بازیکنان باشگاه 9 سال است آن را جستجو می‌کنند.

بزرگ‌ترین دستاورد او، ساماندهی بازی ما و قرار دادن آن در قالب‌های مشخص و به واقع خلق استراتژی در کار ماست. شاید در گذشته زیبا بازی می‌کردیم اما چیزی به اسم قالب استراتژیک و چارچوب تشکیلاتی در بازی‌مان حتی در دوره مربیگری فابیو کاپه‌لو نبود. او نظم سازمانی و تشکیلاتی را به طول کامل در برنابئو حاکم ساخته و هیچکس نمی‌تواند دلبخواهی عمل کند. یک کار ویژه او تقسیم بازی‌ها بین نفرات تیم به گونه‌ای است که هیچکس فرسوده و بازیکنان سوخت و انرژی‌شان تلف نشود. اضافه بر این او بسیار رک و صریح حرفش را به شما می‌زند و اگر کسی را نخواهد، می‌گوید و بنابراین جایی برای گله و شکایت در آینده نمی‌ماند. مورینیو خوب می‌داند چطور بهترین بازی‌ها را از شاگردانش بگیرد و به آنها شخصیت می‌دهد و همیشه به حمایت از ما برمی‌خیزد و حتی وقتی ما مقصریم، اشتباهات را پوشش می‌دهد و خودش را حائل و مانع می‌کند. کار بزرگ او همان طور که قبلا هم شنیده بودیم و در رئال نیز ناظر آن بوده‌ایم،عمده کردن خودش و انداختن شخص خود به جلو صحنه به شکلی است که هدف اصلی تهاجمات باشد و تیم از این هجمه رها و مصون باشد و کارش را براحتی و بدون دغدغه انجام بدهد. برای ما بهتر از این امکان ندارد.

فکر می‌کنم هنوز هم سانتر کردن بلد نیستم و این برای کسی که بیش از هر مکانی در پست مدافع کناری از او استفاده می‌شود، کم از یک فاجعه نیست. هر روز در پایان تمرینات گروهی، به طور مجزا و انفرادی روی سانترهایم کار می‌کنم تا این نقیصه کمتر شود و چاره‌ای هم جز این ندارم.

حریف ما تیم کوچکی نیست و به اعتقاد اکثر ناظران بهترین تیم باشگاهی سال‌های معاصر جهان است. با این حال ما نیز از تلاش خود نکاسته و همچنان مشغول کوشش برای نزدیک‌تر شدن به بارسا بوده‌ایم و برای تقابل قطعی با آنها در فینال جام حذفی اسپانیا و رویارویی احتمالی با آنها در جام باشگاه‌های اروپا هم تدارک دیده‌ایم. بارسا تیمی بسیار سریع و فنی و هماهنگ و در رویارویی‌های مستقیم تقریبا تسلیم‌ناپذیر است اما ما ناامید نشده و راه خودمان را رفته‌ایم. در لیگ وقتی از حریفی 5، 6 امتیاز عقب می‌افتید چاره‌ای جز صبر برای لغزش او و پریدن امتیازاتی از دست آنان ندارید اما اگر این اتفاق نیفتد دیگر از اختیارتان خارج است.

خیر. دلیلی هم نداشت. بازی‌های پراسترس از این قبیل تبعات هم دارد که فقط در همان 90 دقیقه رخ می‌دهند و بعدا از یاد می‌روند. همه اینها فقط متعلق به زمان مسابقه است و وقتی سوت پایان را زدند همه‌چیز تمام است. ما در تیم ملی اسپانیا دوستان و همبازیان یکدیگر هستیم و آنجا با نفرات بارسلونا بهترین روابط را دارم. بنابراین چیزی که گفتید اصلا واقعه مهمی نبود که توضیح و اقدامی را بطلبد.

هر کار هم که بکنیم از اهمیت این رویارویی تازه بین ما و بارسلونا کاسته نخواهد شد. این یک ال کلاسیکوی تازه، منتها خارج از چارچوب لیگ اسپانیاست. خصلت‌های ویژه جام حذفی باعث می‌شود این مسابقه هم حالت متفاوتی داشته باشد ولی سنگینی و تندی و وضعیت احساسی آن همانی است که همیشه در مسابقات ما و رقیب دیرین‌مان بوده است.