داستان زندگی زنی که یک سال و نیم زندانی بود

یاد گرفته ام روی پای خودم بایستم

گاهی اوقات یک پیشامد ناخواسته و ناگهانی مسیر زندگی آدم را تغییر می‌دهد. «مهلا ـ ت» زن 38 ساله‌ای است که یک تصادف رانندگی کار دستش داد. او می‌گوید: شوهرم فوت شده بود و خودم باید خرج زندگی خود و دو بچه‌ام را درمی‌‌آوردم برای همین شروع کردم به مسافرکشی. یک پیکان قدیمی تنها دارایی همسر مرحومم بود، اما یک روز با همین ماشین به یک موتورسیکلت کوبیدم و 2 سرنشین آن فوت شدند. بعد از آن به زندان افتادم چون ماشین بیمه نداشت و پول دیه هم که سر به فلک می‌کشید.
کد خبر: ۳۸۷۶۴۹

مهلا یک سال و نیم در زندان ماند تا این‌ که با کمک یک خیر دیه را پرداخت کرد و آزاد شد. او توضیح می‌دهد: در مدتی که در حبس بودم مادرم از بچه‌ها مراقبت می‌کرد. بعد از آزادی هم چاره‌ای نداشتم جز این ‌که در همان خانه بمانم اما این بار نه ماشینی داشتم و نه سرمایه‌ای. پیکان را فروخته و روی پول دیه گذاشته بودم البته خدا را شکر از فامیل شوهر شانس آوردم و آنها ادعایی نسبت به همان آهن قراضه نداشتند.

مهلا باید یک بار دیگر آستین بالا می‌زد و از صفر شروع می‌کرد. او ادامه می‌دهد: کار برای من عار نیست. از کاری ساده شروع کردم، پرده‌دوزی. این کار را خوب بلد بودم. 4 سال در همین شغل ماندم و پول‌هایم را تا می‌توانستم پس‌انداز کردم تا این‌ که پارسال توانستم قسطی یک ماشین بخرم.

حالا هم دوزندگی می‌کنم و هم مسافرکشی و تقریبا تمام وقتم پر است البته باید بزودی سرم را خلوت کنم چون مادرم دیگر نمی‌تواند مثل سابق به بچه‌ها رسیدگی کند و خودش هم نیاز به مراقبت دارد. همین ‌که باز هم کمی پس‌انداز کردم و مطمئن شدم دیگر لنگ نمی‌مانم مسافرکشی را کنار می‌گذارم، شاید هم اگر توانستم یک تاکسی بانوان می خرم و دیگر چرخ خیاطی را در کمد می گذارم .حالا باید ببینم چه پیش می‌آید.

مهلا حرف‌هایش را این‌طور تمام می‌کند: من زن سختی کشیده‌ای هستم. خودم در بچگی پدرم را از دست دادم و فرزندانم هم در سن کم یتیم شدند .من یاد گرفته‌ام دستم را روی زانوی خودم بگذارم و یا علی بگویم و تا وقتی سر پا هستم در نمی‌مانم و تا جایی که بتوانم برای راحتی بچه‌هایم تلاش می‌کنم.

newsQrCode
ارسال نظرات
مدرسه فراتر از نمره

در گفت‌وگوی اختصاصی روزنامه «جام‌جم» با معاون آموزش متوسطه وزیر آموزش‌وپرورش عنوان شد

مدرسه فراتر از نمره

نیازمندی ها