وقتی زمین زیر پایتان خالی می‌شود

این صحنه‌ای از یک فیلم سینمایی مهیج نیست که تماشاگرانش را با دیدن این صحنه میخکوب کند؛ خبر شرح یک فاجعه است اما غیرمنتظره نیست؛ فاجعه‌ای که در پی تکرار هر از چند گاه آن بتدریج می‌رود تا به اتفاقی عادی بدل شود.

این اولین باری نیست که چنین حادثه‌ای رخ می‌دهد، شهروندان تهرانی طی این سال‌ها دست‌کم 10 بار شاهد وقوع چنین حوادثی بوده‌اند: از ریزش تونل مترو در تقاطع خیابان شمس تبریزی ـ میرداماد در تیرماه سال 84 گرفته تا نشست زمین در تقاطع خیابان شریعتی و یخچال که در تیرماه 87 اتفاق افتاد و این بار تکرار این حادثه در مسیر احداث خط 3 متروی تهران در بلوار جوانه که چند شب پیش رخ داد و دو خودرو را به کام خود کشید.

شرکت مترو، لوله‌های پوسیده فاضلاب در مسیر حفاری را دلیل نشست زمین عنوان می‌کند، شرکت آب و فاضلاب پیمانکار مترو را به دلیل حفاری غیر اصولی مقصر می‌داند، کارشناسان زمین‌شناسی جنس خاک و نداشتن مطالعات کارشناسی را دلیل حادثه عنوان می‌کنند و این دور تسلسل ادامه می‌یابد تا این‌که چندی بگذرد و آب‌ها از آسیاب بیفتد و همه چیز به فراموشی سپرده شود بدون این‌که مقصر اصلی حادثه مشخص شود!در این میان موضوعی که مورد غفلت مسوولان قرار گرفت شهروندانی بودند که در این حادثه متحمل خسارت شدند.

همان‌هایی که هم خودرویشان خسارت دید و هم خودشان با آسیب‌دیدگی شدید جسمی راهی بیمارستان شدند و این جدا از شوک روانی است که این شهروندان لحظه به لحظه متحمل شدند.

در این مدت نه تنها هیچ شرکت و سازمانی حتی زحمت یک عذرخواهی کوچک از شهروندان خسارت دیده این حادثه را به خود نداد بلکه زیان دیدگان این حادثه به درستی نمی‌دانند برای دریافت خسارت باید دست به دامان کدام سازمان یا شرکت شوند و آیا اصلا می‌توانند ادعای خسارت کنند؟شاید چندان اهمیتی نداشته باشد که شرکت مترو مقصر باشد یا شرکت آب و فاضلاب یا پیمانکار.

مهم این است که در این مدت نه مسوولان شهرداری و در راس آنها شرکت مترو و نه مسوولان شرکت آب و فاضلاب دراین‌باره که برای پیشگیری از تکرار چنین حوادثی چه کرده‌اند یا قرار است چه کنند سخنی به میان نیاورده‌اند. معلوم نیست شهروندان تا کی باید تاوان بی‌مسوولیتی‌ها و کوتاهی‌ها را بپردازند؟