بایرن باید قدر فن‌ گال را بداند

هیچ‌کس نمی‌تواند رسیدن به بازی فینال یک تورنمنت را پیش‌بینی کند و طبیعی است که هر تیمی مثل بایرن مونیخ با نهایت انگیزه برای رسیدن به فینال تلاش می‌کند.

سال پرماجرایی برای فوتبال آلمان بود. بایرن مونیخ در 2 جام به قهرمانی رسید و به فینال جام سوم هم رسید. تیم ملی آلمان هم بازی‌های خوبی از خود در جام جهانی به نمایش گذاشت و البته بازی‌های بوندس‌لیگا هم به شکلی دنبال می‌شود که نمی‌توان تیمی را قهرمان امسال دانست.

در حالت کلی، بوندس‌لیگا به 4 دسته تقسیم می‌شود. در راس تیم‌ها بایرن مونیخ قرار دارد، چون تیم دیگری از نظر اقتصادی به پای آنها نمی‌رسد و بعد باشگاه‌هایی هستند که برای رسیدن به بازی‌های لیگ قهرمانان و یورو لیگ بازی می‌کنند. سومین دسته تیم‌های میانه جدول هستند و در آخرین گروه هم تیم‌هایی هستند که برای بقا بازی می‌کنند. البته همیشه تیم‌هایی هم هستند که شگفتی‌سازند و در این فصل ما فرایبورگ، هانوفر، ماینتز و دورتموند را داشتیم. بایرن مونیخ در این فصل از ناحیه مصدومیت‌ بازیکنان خود صدمه زیادی خورده و در نیم‌فصل دوم با بازگشت آنها می‌تواند شرایط بهتری داشته باشد.

من در مورد آمار مطمئن نیستم؛ اما بوندس‌لیگا بازی‌های پرگل زیاد داشته. درباره بایرن مونیخ باید بگویم من بازی‌های خانگی این تیم مقابل هانوفر، سن پائولی و فرانکفورت را در ورزشگاه دیده‌ام و این نظر فن‌گال در مورد تیم خودش صدق نمی‌کند و شاید بهتر باشد او به فکر ایجاد تداوم ترکیبی باشد که ما نظیرش را در رئال مادرید یا بارسا و یا 4 تیم بزرگ انگلستان سراغ داریم. ما هنوز هم برای ارائه ترکیب‌های تهاجمی در بوندس‌لیگا مشکل داریم و تنها دورتموند در این فصل توانسته فوتبال تهاجمی را مثل دیگر لیگ‌ها ارائه کند. با توجه به بازی‌هایی که از دورتموند دیده‌ام، این تیم شانس زیادی برای قهرمانی دارد؛ ولی بایرن مونیخ به دلیل تهاجمی نبودن نمی‌تواند با دورتموند رقابت کند.

مانوئل نویر پیشرفت زیادی داشت و مسعود اوزیل و توماس مولر هم خیلی زود خودشان را درعرصه بین‌المللی مطرح کردند؛ اما باستین شواین اشتایگر در بازی‌های جام جهانی نشان داد که به یک بازیکن کامل تبدیل شده. او حالا یک بازیکن صددرصد حرفه‌ای است و می‌تواند به جام‌های بزرگی در اروپا دست پیدا کند. او این توانایی را دارد که جلوتر از سایر هافبک‌ها بازی کند و گل‌های بیشتری به ثمر برساند. او دو جام جهانی خوب را پشت سر گذاشته و آنقدر باهوش است که با شرایط جدید کنار بیاید.

به نظرم، خود او باید در مورد حضورش در بازی‌های یورو 2012 در اکراین و لهستان تصمیم بگیرد. البته او اول باید در لورکوزن خودش را اثبات کند. برای یک بازیکن ساده نیست که بتواند در هر زمان که خودش می‌خواهد، به اوج برسد.

بعد از یک جام جهانی فشرده سخت بود بازیکنان خیلی زود به شرایط آرمانی برسند و هماهنگی لازم با توجه به مصدومیت‌ها ایجاد شود. بازیکنان مهم و سرنوشت‌سازی چون روبن و ریبری مصدوم بودند و فن گال که خود را مربی کمال‌گرایی در بایرن می‌داند؛ از نظر تامین بازیکنان مورد نظرش با مشکلاتی مواجه شده است. او بدون ترس از آینده، راهش را انتخاب می‌کند و ثابت‌قدم پیش می‌رود و این برای باشگاهی مثل بایرن مونیخ که در آن، نظر هر مقامی درباره ترکیب نهایی باید اعمال شود، امر تازه‌ای به حساب می‌آید. بایرن مونیخ با فن‌گال می‌تواند به افتخارات زیادی دست پیدا کند؛ مشروط به آن‌که ارتباط بین مدیریت و مربی بهبود یابد.

اولی هوینس در کنار کارل هاینس رومنیگه و کارل هافنر باشگاه را اداره می‌کردند و همیشه با بازیکنان رابطه خوبی داشتند. او به بازیکنان در مواقع مقتضی کمک می‌کرد و حالا که از تیم رفته، خلأیی در تیم ایجاد شده که کریستین نرلینگر باید تلاش کند آن را پر کند.

وظایف مربی و مدیر فنی تیم کاملا متفاوت است و هرکسی که مربی خوبی باشد، لزوما مدیر فنی خوبی نخواهد بود و عکس این موضوع هم صادق است.

کیکر 
مترجم: امیررضا نوری‌زاده