‌2011؛ سالی حیاتی برای استراتژی اوباما

به گزارش ایسنا، خبرگزاری فرانسه در گزارشی پیرامون اوضاع کنونی افغانستان و پاکستان و چالش‌های پیش روی آمریکا در سال 2011 آورده است:

«باراک اوباما، رییس‌جمهور آمریکا، از زمان تحویل گرفتن دولت دستور اعزام بیش از 50 هزار نیروی کمکی را صادر کرده است. این اقدام برای جلوگیری از پیشروی طالبان و توسعه‌ نیروهای دولت افغانستان و در نتیجه آمادگی برای آغاز خروج نیروهای نظامی در سال 2011 بوده است‌.

هم اکنون 140 هزار نیروی ناتو در خاک افغانستان حضور دارند که دو سوم از این تعداد آمریکایی هستند.

سال 2010 به عنوان مرگبارترین سال مشخص شده که در آن طبق آمارها دست کم 707 سرباز خارجی یا به عبارتی به طور متوسط دو سرباز در روز کشته شدند.

سازمان ملل اعلام کرد‌، در 10 ماهه‌ نخست تعداد کشته‌شدگان غیرنظامی افغان نسبت به همین دوره در سال 2009، 20 درصد درصد افزایش یافت. تعداد یورش‌های طالبان در شمال و غرب با افزایش مواجه بوده است. کشتارها و ربوده شدن نیروهای امدادی غرب، بسیاری از مناطق روستایی افغانستان را که از مشکلات اجتماعی و فقر گسترده رنج می‌برند، دچار مشکل کرده است.

طبق یک ارزیابی شرم آور از هم پیمان کلیدی آمریکا (پاکستان) که در محتوای گزارشی افشا گرانه‌ از وب سایت ویکی لیکس منتشر شد،‌ "هیچ مقدار پول کمکی نمی‌تواند پاکستان را حتی متقاعد به توقف پشتیبانی از طالبان افغانستان نماید".

با این حال اوباما ضمن جلب توجه آمریکا به مرور محتاطانه‌ اتفاقات یک سال گذشته، خاطرنشان کرد، استراتژی در راستای اهداف بوده و پیشرفت حاصل شده برای کاهش معقول نیروهای آمریکایی در ماه ژوئیه‌ی سال 2011 دلیل مناسبی به نظر می‌رسد.

به گفته رئیس جمهور آمریکا، موفقیت‌ها شکننده و برگشت پذیر هستند و گرچه شبکه‌ القاعده پس از حملات 11 سپتامبر سال 2001 همچنان به دنبال اجرای طرح‌هایی بوده است، با این حال این شبکه هم اکنون نسبت به وضعیت خود در سال 2001 که آمریکا به افغانستان حمله کرد، تضعیف شده است.

این حقیقت که اوباما تنها به مدت سه ساعت و آن هم شبانه به افغانستان سفر کرد و هنگام حضور در افغانستان در سوم دسامبر برای ملاقات با نیروهای آمریکا، هرگز پایگاه هوایی بگرام را ترک نکرد، خود موید وضعیت واقعی امنیت افغانستان است.

کاخ سفید این تصمیم را به وضعیت نامساعد هوا نسبت داد و افغان‌ها تاکید داشتند که چنین نبوده است. با این حال لغو مذاکرات با کرزای در کابل در کاستن واهمه‌ها از یک هم پیمان سیاسی جنجال‌برانگیز کاری از پیش نبرد.

هنوز چهار سال فرصت باقی است تا جامعه‌ بین المللی مسئولیت‌های امنیتی را به دولت افغانستان تحویل دهد. حتی پترائوس،‌ ژنرال مشهور آمریکایی که در ماه ژوئن جانشین استنلی مک کریستال شد، در خصوص دستیابی به موفقیت تا سال 2014 ابراز تردید کرده و اذعان داشته که یک طالبان "منعطف" از برخی مناطق ریشه‌کن و در مناطق دیگر ظاهر می‌شود.

مرگ ریچارد هالبروک، فرستاده‌ ویژه اوباما در افغانستان و پاکستان و نیز تصمیم انتصاب فرانک روگیئرو، معاون کمابیش شناخته شده‌ وی به جایش، سوالاتی را در خصوص ثبات دیپلماتیک در این دو کشور مطرح کرده است.

دیوید کامرون، نخست وزیر انگلیس، کشوری که پس از آمریکا بیشترین تعداد نیروهای نظامی را به افغانستان ارسال کرده، گفته است که پیشرفت‌های سال 2010 باید در سال 2011 برگشت ناپذیر شوند.

واشنگتن با وجود حملات هوایی روز افزون به خاک پاکستان، همچنان کمربند قبیله‌ای این کشور در مرز افغانستان را خطرناک‌ترین مکان دنیا در نظر می‌گیرد.

طبق یک گزارش‌ آماری از سوی خبرگزاری فرانسه‌، طی حدود 100 حمله‌ی هوایی از اول ژانویه سال جاری بیش از 650 تن جان خود را از دست داده اند؛ در حالی که آمار سال گذشته حاکی از 45 حمله و 420 کشته است. با این حال به نظر می‌رسد کاهشی در تعداد افراطیونی که قصد حمله به غرب دارند، وجود نداشته است.

نقشه‌ی یک بمب گذاری در اول ماه مه در نیویورک توسط یک تحلیلگر مالی تعلیم یافته در وزیرستان شمالی پاکستان طراحی شد و طبق گفته‌ی آژانس‌های اطلاعاتی غرب نقشه‌ی حملات به اروپا در ماه اکتبر نیز در کمربند قبیله‌ای پاکستان ریشه داشت.

ظاهرا دولت‌های افغانستان و پاکستان در عمل ضعیف‌تر از هر زمان دیگری هستند و فساد در آن‌ها به رغم حمایت مالی بی‌چون و چرا در قالب میلیاردها دلار از سوی واشنگتن فراگیر شده است.

کارل ایکنبری، سفیر آمریکا در یکی از مکاتبات خود نوشته که کرزای فردی "متوهم"، "ضعیف" و "ناآشنا با پایه‌های بازسازی کشور" است. این موضوع پرسش‌های بسیاری در خصوص اینکه آیا واشنگتن بدون داشتن یک شریک مستحکم در کابل می‌تواند موفق شود، بوجود آورده است.

در پاکستان محبوبیت آصف علی زرداری، رئیس جمهور این کشور، پس از آن که سیل مصیبت باری در حدود یک پنجم از خاک این کشور را زیر آب برد و 21 میلیون سیل‌زده را بر جای گذاشت، دچار افول شده است. با این اوصاف پاکستان در حال حاضر شاهد مشکلات دیگری همچون رکود اقتصادی است.

دولت ضعیف زرداری کنترلی بر ارتش ندارد و ارتش تحت فشار آمریکا وادار به انجام عملیات علیه طالبان افغانستان و شبکه حقانی در وزیرستان شمالی می‌شود.

پاکستان تاکنون قریب به 4000 تن از جمعیت خود را به دلیل خودکشی و حملات طالبان از دست داده که از این میزان، بیش از 1000 تن مربوط به سال 2010 است.»