بازرس افتخاری یا بازرس تزئینی؟

ما همه این کارها را با عشق انجام می‌دهیم، اصلا ذات حرفه ما همین تعقیب و گریزها و همین رو کردن پشت پرده‌هاست، هرچند که باور داریم و برایمان هم بارها اتفاق افتاده که به خاطر تلاش برای بیشتر دانستن، خطاب نامه‌های تند و توهین‌آمیز روابط عمومی‌ها قرار گرفته‌ایم یا فراخوانده شده‌ایم برای پرونده‌های قضایی که ما را متهم به افترا و نشر اکاذیب کرده‌اند.

پس در چنین شرایطی، قول معاون سازمان بازرسی کل کشور می‌تواند مسرت‌بخش و امیدوارکننده باشد؛ همان قول مساعدی که می‌گوید از این به بعد خبرنگاران بازرسان افتخاری یکی از مهم‌ترین نهادهای نظارتی کشور می‌شوند تا دست در دست بازرسان رسمی، کاستی‌ها را رو کنند وبا کژی‌ها به مقابله برخیزند. اما حتما حق ماست تا پیش از این که سمت بازرس افتخاری را قبول کنیم و این نشان را تحویل بگیریم، از سازمان بازرسی کل کشور چند سوال داشته باشیم.

سوال ما این است: مگر تاکنون مسوولان سازمان بازرسی، گزارش‌ها و خبرهای درج شده در رسانه‌ها را نمی‌خواندند و برای پیگیری آنها تلاشی نمی‌کرده‌اند که حالا می‌خواهند با بازرس قرار دادن خبرنگاران، دست به ایجاد رابطه‌ای تعاملی با رسانه‌ها بزنند؟ اگر این سازمان تاکنون پیگیر اطلاعات نبوده که خودش جای بحث دارد؛ اما اگر سوژه‌های خبرنگاران را تاکنون رصد کرده‌اند، پس چرا تاکنون حتی یک بار هم اتفاق نیفتاده که مسوولان این سازمان با خبرنگاران تماس بگیرند و همراه آنها دست به کشف حقایق بزنند؟

و سوال دیگر این که اگر خبرنگاران قبول کنند بازرس افتخاری این سازمان شوند، آن وقت مسوولان تا چه حد از خبرنگاری که برای کشف حقیقت تلاش کرده، حمایت می‌کنند و اگر روزی پیگیری‌های او منجر به تشکیل پرونده‌ای قضایی و سربرآوردن چندین شاکی شد، سازمان بازرسی چه واکنشی نشان می‌دهد؟ آیا خبرنگار به حال خودش رها می‌شود و دوباره به سهل‌انگاری و دروغ‌پردازی متهم می‌شود یا حرمت بازرس بودنش حفظ می‌شود و در دادگاه از او حمایت می‌شود؟ و بالاخره این که خبرنگاران نیاز دارند تا قبل از هر تصمیمی برای بازرس شدن، سازمان بازرسی کل کشور را بهتر بشناسند؛ سازمانی که ارتباط برقرار کردن با آن حتی برای خبرنگاران حوزه قضایی کاری سخت و زمانبر است و انجام یک مصاحبه یک‌ساعته با یکی از مسوولان آن، مستلزم ماه‌ها نامه‌نگاری و در انتظار ماندن است.