آهای... تاکسی...

همان خودروهایی که در ساعات پرتردد شهر کنار پای مسافران ترمز می‌کنند و اگر نباشند، مجبوریم ساعت‌ها در ایستگاه‌های تاکسی منتظر بمانیم. همان خودروهای مسافربری که پس از ساعت 7 شب که شهر رنگ تاکسی‌های سبز و زرد را نمی‌بیند، به فریاد مسافران خسته می‌رسند؛ همان مسافرکش‌هایی که وقتی تاکسی زرد و سبز بی‌اعتنا از کنارمان می‌گذرد و به هوای شنیدن واژه «دربست» در شهر، خالی پرسه می‌زند، به ما امید می‌بخشند.

واقعیتی که در اعلام این‌گونه هشدارها نادیده گرفته می‌شود، این است که انتخاب «گزینه مسافربر شخصی» برای رسیدن به مقصد از سوی شهروندان، یک گزینه اجباری است که از ناکارآمدی خدمات تاکسیرانی برای خدمات‌رسانی به شهروندان ناشی می‌شود. تاکسیرانی در تهران و کلانشهرها، مدت‌هاست بر سر نرخ کرایه، فرسودگی ناوگان و بتازگی نصب پوسترهای تبلیغاتی چانه‌زنی می‌کند؛ اما هیچ‌گاه به این پرسش‌ها پاسخ نداده است که چرا ساعت کار تاکسی‌های خطی، با پایان ساعت طرح ترافیک به پایان می‌رسد و به بهانه استهلاک خودرو، کمتر اثری از تاکسی‌های سبز و زرد در ساعات پرتردد شهر است. این درحالی است که از ساعت 9 صبح تا 4 بعدازظهر، تاکسی‌ها در ایستگاه‌ها صف می‌کشند و در ساعات نیاز غیب می‌شوند.

تاکسیرانی پاسخ نمی‌دهد که چرا به بهانه استهلاک خودرو، تاکسیداران به خود اجازه می‌دهند در میادین و چهارراه‌ها در پی مسافر دربست باشند و مسافران چند متر آن‌سوتر برای یک خودرو صف بکشند یا چرا تاکسیدارهای شهر، ساعات کارشان را هم مانند نرخ کرایه‌شان، به سلیقه خود تعیین می‌کنند و... چنین شرایطی که از بیماری وضعیت حمل و نقل شهری خبر می‌دهد، مردم را وامی‌دارد دست به دامن مسافربرهای شخصی شوند و در صورت بروز هرحادثه‌ای، تاوان سوءمدیریت‌ها را مردم پس ‌دهند.