دریچه‌ای به ‌دنیای جدید سرگرمی‌های نرم‌افزاری

از این‌رو کسانی که کم‌کم به ‌فکر تهیه تلویزیون‌های 3بعدی هستند و از قضا گیمرهای خوبی هم هستند، بهتر است همه چیز را در مورد بازی‌های 3بعدی بدانند.

در حال حاضر سه‌ فناوری 3بعدی در زمینه تلویزیون، سینما و بازی‌های کامپیوتری وجود دارد: قطبی شده، شاتر LCD و اختلاف منظر. بهتر است پیش از این ‌که شیوه کارکرد هر یک را توضیح دهیم، بهتر است به مغز بپردازیم و ببینیم مغز چطور تصاویر را به‌صورت 3بعدی تولید می‌کند؟

چون هر کدام از چشم‌های ما در جای ثابت خود قرار دارد، از این‌رو هر چشم زاویه پرسپکتیو متفاوتی با چشم دیگر تولید می‌کند. اگر چشم خود را در یک لحظه ببندید، می‌توانید تصاویری را ببینید که در آن یکی چشم‌تان متفاوت است. این تفاوت را جابه‌جایی عمودی (Vertical Shift) می‌نامند. هر چه شیء نزدیک‌تر باشد، جابه‌جایی عمودی آن بزرگ‌تر خواهد بود و از این‌رو تصویر نزدیک‌تر به‌‌نظر می‌رسد.

کاری که مغز انجام می‌دهد، تحلیل دو تصویر ارسالی از سوی چشم است و ادغام این دو تصویر در یک تصویر است.

نکته: بهتر است اشاره شود که نوع سیستم 3بعدی بستگی به اشخاص دارد.

معمول‌ترین شکل فناوری 3بعدی، قطبی‌سازی آن است که در سینماها و جاهایی که جهت مردم به‌سوی صفحه ثابت است به‌کار می‌رود. این فناوری با فیلتر کردن نور به یکی از دو وضعیت قطبی کار می‌کند که به‌اصطلاح به‌آن چپ‌دست و راست‌دست می‌گویند. نور از فیلتر قطبی‌ساز عبور می‌کند ولی در فیلتر قطب مخالف متوقف می‌شود. این یعنی با عینک زدن، هر یک از شیشه‌های عینک یکی از قطب‌ها را جذب می‌کند و دیگری را عبور می‌دهد و به این ترتیب دو تصویر متفاوت به مغز ارسال می‌شود. این حالت برای سینماها عالی است و تولید عینک‌های آن نیز ارزان و ساده است اما بازه‌ای از طیف نوری در اثر فیلتر شدن از دست می‌رود و تصویر کمی محوتر از حالت واقعی است.

فناوری جدیدتر که عهده‌دار پخش 3بعدی است، از یک ال‌سی‌دی و عینک استفاده می‌کند. در این حالت تلویزیون‌هایی با نرخ تازه‌سازی بالا (120رفرش در دقیقه) به‌کار می‌روند و به‌صورت مداوم تصویر چشم چپ و راست را عوض کرده و نشان می‌دهند. از این‌رو هر چشم تنها چیزی که باید را می‌بیند و تصویر 3بعدی ایجاد می‌شود. سگا در سیستم SegaScope 3بعدی خود در دهه 80 این تکنولوژی را به‌کار برد.

سومین فناوری در نینتندو 3DS به‌کار رفته شده است که اختلاف منظر نام دارد، بدون نیاز به عینک می‌توان در آن تصویر 3بعدی دید. این فناوری با افزودن فیلتری به نمایشگر LCD کار می‌کند و نور را به‌صورت جداگانه به چشم می‌فرستد. مغز سپس دو تصویر را با همدیگر ادغام می‌کند و بدون عینک یک تصویر 3بعدی شکل می‌گیرد. بزرگ‌ترین مشکل این فناوری این است که زاویه دید برای دریافت یک تصویر 3بعدی محدود است. همچنین نمایشگر آن باید 2 برابر پیکسل در سطح افقی داشته باشد. مثلا نمایشگر 800 در240، در واقع تنها 400 پیکسل رزولوشن دارد.

در پلی‌استیشن3 نیز با ارتقا به فرم‌ور نگارش 30/3، قابلیت 3بعدی‌سازی به این دستگاه نیز افزوده شده است و می‌توان در آن به ‌بازی‌های 3بعدی پرداخت (البته اگر تلویزیون از این موضوع پشتیبانی کند.) تلویزیون‌های 3بعدی نسبت به تلویزیون‌های 2بعدی فعلی بسیار گران‌تر هستند و برای دیدن تصاویر 3بعدی باید از عینک‌ استفاده کرد که حدود 150دلار قیمت ‌دارند. همچنین تنها تصاویری که از طریق HDMI و با کیفیت HD پخش می‌شوند می‌توانند 3بعدی نشان داده شوند.

در فروشگاه پلی‌استیشن، تنها چهار بازی 3بعدی وجود دارد که در یک بسته به ‌فروش می‌رسند: Wipeout HD ،Super Stardust HD PAIN و یک بازی کوچک تک‌مرحله‌ای از موتوراستورم. هر کدام از این بازی‌ها در مورد 3بعدی‌سازی نگارش‌های مختلفی دارند. بهترین بازی این بسته WipeOut است که فواصل 3بعدی را به‌خوبی پیاده کرده است.

بسیاری از بازی‌هایی که در آینده عرضه می‌شوند، قابلیت تبدیل به فناوری 3بعدی را داراند، مثلا  Killzone3، گران‌توریسمو5 و The Fight‌ همگی از فناوری 3بعدی پشتیبانی می‌کنند.

در کامپیوتر نیز برای دیدن تصاویر 3بعدی به ‌کمی سخت‌افزار نیاز دارید. مثلا پردازنده شما باید حداقل اینتل Core 2 Duo یا اتلون X2 باشد و کارت گرافیک از سری GeForce 8 کمتر نباشد. همچنین باید ویندوز ویستا یا 7 داشته باشید و نمایشگر با فناوری 3D Vision نیز به‌جای مانیتورهای ال‌سی‌دی معمولی وجود داشته باشد (نمایشگری که قابلیت رفرش 120هرتز را پشتیبانی کند). انویدیا یک بسته عینک با پورت یو‌اس‌بی برای این کار ایجاد کرده و بازی‌های معمولی را به بازی‌های 3بعدی در کامپیوتر تبدیل می‌کند. مثلا بازی‌هایی که از فناوری 3بعدی پشتیبانی نمی‌کنند، ولی این قابلیت برای آنها پیاده می‌شود، یکی پرتال است و دیگری استارکرفت2.

پرتال در این فناوری عالی جواب می‌دهد و عمق اضافه شده برای برخی پازل‌ها بازی را بسیار خوشایند کرده‌ است. در استارکرفت2 نیز به‌ همین ترتیب لذت بازی بیشتر شده است. عمق اضافه شده در نقشه‌ها و انفجارها، زاویه دید دیگری به ‌بازی می‌دهد. بازی‌هایی چون بت‌من و Just Cause 2 مستقیما برای این فناوری ساخته شده‌اند ولی باید توجه کرد که تفاوت زیادی بین آنها و بازی‌هایی چون استارکرفت2 که با پشتیبانی از این فناوری ساخته نشده‌اند، نیست و تنها تعداد جلوه‌های 3بعدی در آنها بیشتر است.