ارتقای فرهنگ ترافیک؛‌ یک ضرورت ملی

بررسی‌ها، نشان می‌دهد که بهترین راه به حداقل‌رساندن ضرر و زیان ناشی از معضلات ترافیکی، استفاده از 4عاملی است که شاید بتوان آنها را به صورت 4 دارو، جهت بهبود ترافیک و کاهش تلفات انسانی در این جامعه تجویزکرد: مهندسی ترافیک، اجرای مقررات، آموزش و فوریت‌های پزشکی.

در مهندسی ترافیک راه‌ها و تقاطع‌ها به منظور سهولت عبور و مرور احداث می‌شوند، چراغ‌ها و تابلوهای راهنمایی نصب می‌شوند و خط‌کشی‌های مورد نیاز انجام می‌گیرد. ولی اجرای مقررات به منظور حفظ نظم و انضباط در امر عبور و مرور و جلوگیری از تخلفات رانندگی بوده. همچنین پروانه‌های لازم مثل گواهینامه رانندگی و کارت مشخصات اتومبیل و... توسط سازمان‌های مسوول صادر می‌شود و نسبت به شماره‌گذاری و معاینه وسایل نقلیه اقدام و از تخلفات عبور و مرور جلوگیری می‌شود و فوریت‌های پزشکی بعد از هر حادثه رانندگی وارد عمل می‌شود و اگر تصادفی نباشد فوریت پزشکی مفهومی عملی نخواهد داشت.

آموزش مقررات و ترافیک به تمامی طبقات جامعه اعم از مردم عادی و مسوولان و مجریان امر بر می‌گردد و نقش بسیار اساسی در اصلاح و رفتار ترافیکی خواهد داشت. زیرا لازمه زندگی شهری و ماشینی، آشنایی و آگاهی کامل مردم آن جامعه به فرهنگ زندگی در چنین جامعه‌ای است.

اما چرا نسبت به آموزش، بیشتر تاکید داریم و آن را در مقام اولویت قرار می‌دهیم؟

آموزش باید از نخستین عامل تشکیل‌دهنده ترافیک یعنی انسان آغاز شود. یک انسان قبل از این که راننده باشد یا مسوول و مجری قانون، خود به عنوان یک عابر پیاده برای جامعه مطرح است.

عابر پیاده باید از چنان آموزشی برخوردار باشد که آمادگی کافی برای برخورد با عناصر دیگر تشکیل‌دهنده ترافیک را داشته باشد. عابر پیاده را نه به عنوان اولین عنصر بلکه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عناصر شکل‌دهنده ترافیک حائز اهمیت می‌دانیم. بنابراین هنگامی که عابر پیاده در یک جامعه از فرهنگ و آموزش کافی بهره‌ور باشد و نسبت به مقررات و ضوابطی که قانون برای او تعیین کرده آگاهی کامل داشته باشد و در برخورد با سایر عوامل آگاهانه و با تکیه بر فرهنگ و بینش اجتماعی عمل کند، نیمی از ناهنجاری‌های ترافیک که معلول عدم آگاهی و شناخت اولیه نیروی انسانی است به خودی خود منتفی می‌شود. در رابطه با اولین عنصر تشکیل‌دهنده ترافیک که انسان است، بازهم با عامل دیگری به نام یک انسان راننده برمی‌خوریم؛ یک انسان راننده باید اولا فرهنگ استفاده از وسیله نقلیه خود و کاربرد آن را بخوبی بداند و بشناسد تا بتواند به صورتی رانندگی کند که خود انتظار دارد دیگران رانندگی کنند.همه می‌دانیم که فرهنگ ترافیک از فرهنگ عمومی جامعه جدا نیست. ما دارای فرهنگ غنی و پرباری از قرون و اعصار گذشته هستیم، اما در کاربرد آن در همه زمینه‌ها بخصوص در امر ترافیک، فقیریم. در این که ما اصولا در زمینه ترافیک فقر فرهنگی داریم، شکی نیست. همه بر این نکته واقفیم که تجاوز به حقوق دیگران گناه و حتی جرم است و برای آن مبارزه کرده‌ایم و هنوز هم پای این‌گونه تجاوزات سینه افروخته‌ایم، اما در زمینه ترافیک هر روز دامنه تجاوز به حقوق دیگران را شدیدتر می‌کنیم. بنابراین همه متولیان فرهنگی جامعه باید در این خصوص کار کنند و برای ارتقای فرهنگ ترافیکی شهروندان اهتمام ورزند.