وقتی بیت‌المال بی‌ارزش می‌شود

این جمله‌ای بود که مجید جلالی دقایقی پس از پیروزی 6 بر صفر تیمش (فولاد) مقابل پیکان، در حمایت از سرمربی تیم بازنده به زبان آورد تا به واسطه آن از مدیران پیکان، که قبل از بازی گفته بودند این آخرین فرصت محمد احمدزاده است ، انتقاد کند.

اما این انتقادها حتی اگر عین حرف حساب باشد، باز هم کم‌اثرتر از آن است که بتواند جلوی تفکر نادرستی که اغلب مدیران فوتبال ایران در انتخاب مربی برای تیم‌هایشان الگو قرار داده‌اند، بگیرد؛ تفکری منطبق بر احساس که منطق نقش زیادی در آن ندارد و در نهایت با کمترین دوراندیشی به حضور یک مربی روی نیمکت یک تیم می‌انجامد. در حالی که لیگ برتر هنوز به هفته دهم نرسیده، محمد احمدزاده از پیکان کنار گذاشته شد تا به همان سرنوشتی مبتلا شود که رسول کربکندی در راه‌آهن به آن دچار شد.

این برکناری‌‌ها حتی اگر توجیه فنی داشته باشد که ندارد، زاییده تفکرات غلط حاکم بر مدیران فوتبال ایران است؛ مدیرانی که حالا تعداد غیر فوتبالی‌هایشان از فوتبالی‌های این جماعت بیشتر است و برایشان فرقی ندارد که در این فوتبال دولتی، با صادر کردن هر حکم برکناری چند صد میلیون‌ تومان از پول بیت المال به هدر می‌رود تا شاید چند امتیاز به اندوخته تیمشان اضافه شود.

البته آن هم شاید، چون دیگر آنقدر این دور ثابت استفاده از مربیان ایرانی در چرخه لیگ برتر، تکراری شده که توجیه فنی برای این جابه‌جایی‌ها باقی نگذاشته است. در این میان شاید اگر این فوتبال خصوصی بود، همان طور که در همه جای دنیا هست و در ایران نیست، دیگر هیچ مدیری به خودش اجازه نمی‌داد مربی تیمش را بدون تحقیق انتخاب کند، همان‌طور که دیگر هیچ مدیری به خودش اجازه نمی‌داد با چند نتیجه ضعیف مربی‌اش را برکنار کند تا زیربار چند صد میلیون تومان خسارت برای تعویض مربی برود و در نهایت مجبور شود در تصمیمی عجولانه یک مربی متوسط دیگر را که تا اواسط لیگ بیکار مانده، بر مسند تیمش بنشاند.

به هر حال این فوتبال تا زمانی که از بودجه دولت ارتزاق می‌کند، از این دست ضرر و زیان‌ها زیاد می‌دهد و تنها چیزی که در آن ارزش ندارد همین پول بیت المال است؛ پولی که در جایی با اسراف کردن چند قطره آب، بزرگ جلوه می‌کند و در جایی دیگر همچون فوتبال صدها میلیارد تومانش هم ناچیز است و بدون هیچ حساب و کتابی می‌آید تا حیف و میل شود.