از زبان مسافران مرمره

احمد لقمان طالب دانشجوی 22 ساله استرالیایی در این مورد می‌گوید: «شور و نشاط و نوعی احساس همبستگی در میان مسافران این کشتی موج می‌زد. مشاهده افراد مختلف با اعتقادات و مذاهب گوناگون برای تحقق یک هدف و آرمان بسیار هیجان‌انگیز بود. هدف تمام اعضای حاضر در این ناوگان ایجاد نوعی تسلای‌خاطر برای فلسطینی‌هایی بود که در این چند سال گذشته با سختی‌های گوناگونی دست و پنجه نرم کرده‌اند. در روزهای ابتدایی سفر ما با یکدیگر صحبت می‌کردیم، با روحیات یکدیگر آشنا می‌شدیم و امیدوار بودیم بدون هیچ مشکلی به غزه برسیم.»

اما طالب که به همراه همسر خود برای پیوستن به ناوگان آزادی از استرالیا به استانبول رفته بود هیچ‌گاه نتوانست به غزه برسد و هم‌اکنون نیز در یکی از بیمارستان‌های ترکیه بستری شده است. طالب در ادامه می‌گوید: «افراد حاضر در این ناوگان برای حفظ روحیه خود با یکدیگر آواز می‌خواندند.» وی با یادآوری این خاطرات لبخندی بر لب می‌نشاند اما پس از آن که به پای خود خیره می‌شود ـ که توسط گلوله شلیک شده از سوی صهیونیست‌ها بشدت مجروح شده است ـ این لبخند به سرعت از صورتش محو می‌گردد.

پیتر ونر یکی دیگر از افراد حاضر در این کشتی بود. وی در جزیره وایت جنگلبان است. در حالی که انگیزه طالب از این سفر، حمله صهیونیست‌ها به غزه و محاصره آن بود اما انگیزه‌های ونر به سال‌ها پیش بازمی‌گردد. ونر می‌گوید: «من در سالی به دنیا آمدم که رژیم صهیونیستی در آن سال تشکیل شد. به جرات می‌توانم بگویم هیچ‌گاه تمام واقعیت‌ها و حقایق برای مردم بازگو نمی‌شود.

من در روزنامه‌ها خوانده بودم که اسرائیل یک رژیم کوچک اما بسیار شجاع است که در میان تعدادی کشور متخاصم محاصره شده است و ما باید به خاطر حمایت از این رژیم به خود افتخار کنیم. اما از آنجا که والدین من افراد روشنفکری بودند من خیلی زود متوجه شدم که روزنامه‌ها و رسانه‌ها همه حقایق و واقعیت‌ها را برای مردم بازگو نمی‌کنند و به این نکته پی بردم که اسرائیل سرزمین دیگران را اشغال کرده است.»

طالب می‌گوید: « ما شب قبل از حمله صهیونیست‌ها به کشتی، حضور آنها را در اطراف خود احساس می‌کردیم. تمام مسافران شب قبل از حمله حرکت هواپیما‌های جاسوسی را بر فراز کشتی شاهد بودند. کشتی‌های صهیونیست‌ها نیز در فاصله کمی از ما حضور داشتند.»

آندره خلیل یکی از عکاسان الجزیره که خود در کشتی حضور داشته، در این مورد می‌گوید: «مسافران با توجه به شرایط پیش آمده به هر قیمتی درصدد دفاع از کشتی بودند. »خلیل در ادامه صحبت‌های خود می‌افزاید: «حدود 20 مسافر که همگی تبعه ترکیه بودند با تشکیل یک زنجیره انسانی با در دست گرفتن چوب و لوله‌های آب با ایجاد سر و صدا سعی داشتند به نیروهای صهیونیستی هشدار دهند که به کشتی نزدیک نشوند. به نظر من هیچ یک از آنها واهمه‌ای از کشته شدن نداشتند.» خلیل همچنین در پاسخ به این سوال که آیا مقاومت در برابر صهیونیست‌ها با توجه به این که اعضای حاضر در کشتی تنها به چوب، چاقو و شلنگ مجهز بودند ایده درستی بود، می‌گوید: «مسافران کشتی فقط ابزاری داشتند که متعلق به دوران بسیار قدیم و دوران قرون وسطی بود، اما صهیونیست‌ها به مسلسل، تجهیزات پیشرفته و هلی‌کوپتر مجهز بودند.»

طالب و محمود تورال کاپیتان «ماوی مرمره» هر دو معتقدند که سربازان اسرائیلی پیش از پایین آمدن از هلی‌کوپتر به سمت مسافران شلیک کرده‌اند. تورال در این مورد می‌گوید: «سربازان صهیونیستی پس از فرود بر عرشه کشتی حدود 20 دقیقه به طور مداوم شلیک می‌کردند و موجب به شهادت رسیدن بسیاری از مسافران شدند. به وضوح می‌شد گلوله‌های برجای مانده بر بدن شهدا را مشاهده کرد.» تورال در پاسخ به این سوال که اگر باز هم کاروان دیگری به غزه اعزام شود حاضر به قبول مسوولیت و هدایت آن هستید با حالت خاصی پاسخ می‌دهد: «من به طور حتم چنین مسوولیتی را خواهم پذیرفت چرا که برای من چنین مسوولیتی بسیار غرورآفرین است.»

ونر می‌گوید: «از خشونت بسیار زیادی که سربازان ارتش صهیونیستی در حمله به ناوگان آزادی به کار بردند هنوز هم شگفت‌زده ام. اولین تلفات در جایی رخ داد که من ایستاده بودم. من در تمام عمرم چنین صحنه‌هایی را ندیده بودم. همه‌جا پر از خون شده بود.» ونرخود نیز از ناحیه سر و شانه مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. کالبدشکافی‌های صورت گرفته بر اجساد نشان داد که تقریبا تمام 9 نفر کشته شده به خاطر اصابت گلوله به سر، گردن و سینه از فاصله نزدیک جان خود را از دست داده‌اند. ونر همچنین می‌افزاید: «شدت عمل صهیونیست‌ها به اندازه‌ای زیاد بود که خون ریخته شده از بدن کشته‌ها موجب لغزنده شدن پله‌های کشتی شده بود و من خودم دو بار مشاهده کردم که سربازان صهیونیست به هنگام عبور از خون‌ها تعادل خود را از دست دادند. این سربازان نیز بسیارجوان بودند. حتما با چنین شرایطی روبه‌رو شده‌اید که فردی در مقابل شما به زمین می‌خورد و شما سعی می‌کنید به هر نحوی که ممکن است به کمک آن فرد بشتابید. صحنه عجیبی بود. من ناخودآگاه خواستم به آنها کمک کنم. اما دستانم از پشت بسته شده بود و در صورتی که از جای خود بلند می‌شدم احتمالا مورد اصابت گلوله قرار می‌گرفتم.»

دورماس آیدین، قائم مقام سازمان غیردولتی که مالکیت کشتی ماوی مرمره را برعهده دارد نیز خود جزو مسافران این کشتی بوده است. وی در این ارتباط به الجزیره می‌گوید: «من خودم شاهد نحوه کشته شدن مسافران نبودم. اما جسد 5 نفر از همسفران خود را که توسط سربازان صهیونیست کشته شده بودند از نزدیک مشاهده کردم. یکی از آنها از دوستان نزدیک من بود. وی تنها درصدد گرفتن عکس از صحنه درگیری‌ها و حمله صهیونیست‌ها به کشتی بود. سربازان اسرائیلی به سر وی از روبه‌رو شلیک کردند. بسیاری از مردم نیز در اثر اصابت گلوله به سینه یا سر کشته شدند.» آیدین نمی‌تواند خشم و عصبانیت خود را کنترل کند و ادامه می‌دهد: «ما بچه نیستیم. مردم جهان بچه نیستند و ما در مورد کشتار مردم بی‌گناه صحبت می‌کنیم. ما در مورد جنگ میان دو ارتش صحبت نمی‌کنیم، در مورد کشتی حامل کمک‌های بشردوستانه صحبت می‌کنیم که در فاصله 85مایلی از سواحل این رژیم و در آب‌های بین‌المللی مورد هدف قرار گرفت. ما در مورد بی‌عدالتی صحبت می‌کنیم. حمله صهیونیست‌ها به ما در فاصله 85 مایلی از سواحل آنها نشان می‌دهد که عدالت را زیر پا گذاشته‌اند. به نظر من این اقدام صهیونیست‌ها نوعی دزدی دریایی در دریای مدیترانه است. ما پیش از این شاهد حضور دزدان دریایی سومالیایی بودیم، اما هم‌اکنون باید دزدان دریایی صهیونیست را نیز به آنها اضافه کرد.»

اما از سوی دیگر دنی آیالون، معاون وزیر دفاع رژیم صهیونیستی این ناوگان را ناوگان نفرت و خشونت نامیده است که دارای ارتباطات گسترده با گروه‌های جهادی، القاعده و حماس است. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم اشغالگر قدس نیز در این مورد گفته است این کشتی، کشتی عشق نبود بلکه کشتی نفرت بود. آویتال لیبویچ و مارک ریگو سخنگویان این رژیم نیز مدعی شدند ابتدا سربازان آنها مورد حمله قرار گرفته‌اند!

عبدالله گل، رئیس‌جمهور ترکیه نیز تاکیده کرده است این کشور هیچ‌گاه رژیم صهیونیستی را به خاطراین اقدامش نخواهد بخشید. رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه هم گفته است این رژیم باید به خاطر اقدامات اخیر خود تنبیه شود. تابوت‌های اتباع کشته شده ترک با پرچم‌های فلسطینی و ترکیه آراسته شده بود و افراد حاضر در مراسم خاکسپاری پرچم حزب‌الله، حماس، فلسطین و ترکیه را در دست داشتند و شعار «مرگ بر اسرائیل» سر می‌دادند.

حمله به کاروان آزادی در واقع موید این نکته است که با اعزام هر ناوگان کمک‌رسانی دیوار محاصره غزه بیش از پیش سست‌ترمی شود. بسیاری از رهبران جهان از جمله باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا و سازمان صلیب سرخ جهانی نیز این محاصره را غیرقانونی دانسته‌اند.