وقتی غول فوتبال ورزش ما را می‌خورد

شنیده‌ایم پیرامون مقابله با این وضعیت در فوتبال طرح‌هایی تهیه و در اختیار سازمان ورزش قرار گرفته و این انتظار وجود دارد که این طرح‌ها به شکل قانونی به مرحله اجرا گذاشته شود. تهیه‌کنندگان این طرح‌ها راه‌هایی را پیشنهاد کرده و با استناد به دلایلی خواستار اعمال شیوه‌هایی برای نجات فوتبال شده‌اند. در یکی از این پیشنهادها، حذف تیم‌های نظامی به عنوان راه‌حلی توصیه شده است.

در این نظریه آمده است که باشگاه‌ها با صرف هزینه‌های هنگفت بازیکنانی را تربیت و به مرحله بهره‌برداری می‌رسانند و درست در همین زمان، یعنی رسیدن سن این بازیکنان به سن سربازی، آنها به اشکال مختلف جذب تیم‌های نظامی می‌شوند.

بازیکنان از دو گزینه سخت و راحت باید یکی را انتخاب کنند یا به یگان‌های آموزشی بروند یا این که بازی در تیم‌های نظامی را بپذیرند. پس از انقضای دوره خدمت، این بازیکنان رشد یافته جذب تیم‌های بزرگ می‌شوند و دیگر باشگاه‌های مادر را نمی‌بینند و رغبتی برای بازی کردن در آنجا را ندارند.

طرح سرباز قهرمان، یعنی امتیاز دادن به بازیکنانی که در سطح ملی بازی می‌کنند، می‌تواند راه‌حل قابل توجهی باشد. در این حالت، سربازها به جای رفتن به پادگان‌ها می‌توانند پس از گذراندن دوره آموزشی، خدمت خود را در باشگاه‌های مادر انجام دهند. نکته دیگر این که باشگاه‌ها باید بتوانند از دستاوردها و بازیکنان پرورش یافته خود بیشتر استفاده کنند. جای تعجب دارد که سازمان لیگ، باشگاه‌ها را ملزم می‌کند که فقط از 5 بازیکن جوان خود استفاده کنند. حال آن که اگر غیر از این باشد، انگیزه بیشتری برای پرورش بازیکنان جوان به وجود می‌آید. در یک چنین شرایطی قطعا، قیمت بازیکنان تا حدودی تحت تاثیر به میدان آمدن جوانان قرار خواهد گرفت. در طرح‌های پیشنهادی، بحث استخدام بازیکنان خارجی نیز دیده شده است. بازیکنانی که در بدو ورود به فوتبال باشگاهی ما با دستمزد کمی، عضو باشگاه‌های داخلی می‌شوند، اما پس از یک فصل بازی کردن، با استقبال چند باشگاه، دستمزد خود را بالا می‌برند و بالاترین پیشنهاد را می‌پذیرند و جای تاسف دارد که این بازیکنان گاهی تا 10 برابر، قیمت خود را افزایش می‌دهند.

پیشنهاد مشخص در این زمینه چنین است که ما بتوانیم از کشورهای اسلامی بدون محدودیت، بازیکن بگیریم، همان گونه که در اروپا، کشورهای عضو اتحادیه می‌توانند بدون محدودیت از هم بازیکن بگیرند.