ادعایی برای اشغال کامل فلسطین

چنان که ذکر شد صهیونیست‌ها در داخل در حال فروپاشی هستند‌. با توجه به بی‌اعتمادی شهرک‌نشینان به سران تل‌آویو، دیگر حربه‌های اقتصادی و اجتماعی پاسخگوی اهداف صهیونیست‌ها نیست‌، لذا سران تل‌آویو با تکیه بر اصل به اصطلاح کشور یهود برآنند تا رضایت افراطیون ‌‌را برای حمایت از طرح‌هایشان کسب کنند‌. در‌این میان جلوگیری از کوچ معکوس و افزایش مهاجران به اراضی اشغالی از محورهای اصلی‌ این طرح می‌‌باشد که با تبلیغ سرزمین موعود انجام می‌‌شود.

صهیونیست‌ها برآنند تا سیاست تعیین یکجانبه مرزها را اجرایی کنند‌. با توجه به ‌این که اشغالگری آنها از طریق نظامی‌‌ میسر نمی‌‌باشد، لذا آنها سناریوی به اصطلاح کشور یهود را در پیش گرفته‌اند‌. در ‌این طرح آنها اراضی یهودی‌نشین را به عنوان به اصطلاح کشور یهود حفظ و سایر نقاط را به فلسطینیان واگذار می‌‌‌‌کنند. نکته مهم در‌این فرآیند حذف 3 اصل اساسی و زیربنایی می‌‌باشد که نه تنها چالش برای صهیونیست‌ها بلکه محور اختلاف‌های آنها با اعراب و فلسطینیان را تشکیل می‌‌دهد‌. اصل حق بازگشت آوارگان فلسطینی به وطن، بازپس دادن اراضی اشغالی 1967 و بیت‌المقدس ‌این اصول را تشکیل می‌‌دهند‌. در صورتی که صهیونیست‌ها بتوانند در مذاکرات خود با اعراب و جامعه جهانی اصل تشکیل 2 کشور با محوریت فلسطین و به‌اصطلاح کشور یهود را تحمیل نمایند عملا ‌این سه اصل را حل نموده‌اند، چرا که بر اساس بافت جمعیتی اکنون اراضی اشغالی 1967 و بیت‌المقدس با اکثریت یهودیان می‌‌باشد که بسرعت نیز در حال تکمیل شدن است‌. زمانی که سناریوی کشور یهود اجرا شود یعنی عملا تعیین مرزها نه براساس واقعیت‌های بین‌المللی بلکه براساس بافت جمعیتی و سکنه مناطق با محوریت دینی اجرا می‌‌شود که نتیجه آن تثبیت اشغالگری صهیونیست‌هاست. سیاست‌های صهیونیست‌ها در کرانه‌باختری، اراضی اشغالی 1948و 1967 و بیت‌المقدس به صراحت بیانگر رویکرد صهیونیست‌ها به‌ اجرای ‌این طرح می‌‌باشد‌. در هفته‌های اخیر از یک‌‌سو بسیاری از ساکنان اراضی اشغالی اخراج و یهودیان جایگزین آنها شده‌اند و از سوی دیگر در بیت‌المقدس به سرعت شهرک‌های یهودی‌نشین تاسیس می‌‌گردد. آنها اصرار دارند بر‌این مناطق حاکمیت داشته باشند و ‌این مناطق در مالکیت یهودیان باشد و نه در مالکیت عرب‌ها. در ‌این میان صهیونیست‌ها برای تکمیل سناریوی خود به تخریب آثار اسلامی‌‌ مسجدالاقصی و تبدیل نمودن آنها به محلی کاملا یهودی روی آورده‌اند‌. آنها با تخریب آثار اسلامی‌‌ به‌ایجاد کنیسه‌ها و عبادتگاه‌های یهودی می‌‌پردازند.

صهیونیست‌ها در حالی به سیاست‌های توسعه‌طلبانه و کشتار فلسطینی‌ها ادامه می‌‌دهند که بیداری جهانی مانع از اجرای اهداف آنها شده است. در شرایطی که جهانیان با رد توسعه‌طلبی صهیونیست‌ها، خواستار حمایت از ملت فلسطین برای تحقق آرمان‌های آزادیخواهانه می‌باشند، صهیونیست‌ها برآنند تا با نام به اصطلاح تشکیل کشور یهود و مسلمان چنان وانمود کنند که تحولات فلسطین نه امری سیاسی و آزادیخواهانه، بلکه اموری دینی و نگرشی برگرفته از جنگ اسلام و یهود است. به عبارتی دیگر آنها برآنند تا باردیگر مظلوم‌نمایی دوران جنگ جهانی دوم را اجرایی کنند. در‌این میان آنها با نام به اصطلاح کشور یهود سعی دارند تا نگرش منفی را که به واژه صهیونیسم ‌ایجاد شده برطرف کرده و با ماهیتی جدید در عرصه جهانی به فعالیت بپردازند. آنها امیدوارند تا با گرفتن رنگ دینی، خود را جدا از 6 دهه جنایت صهیونیست‌ها نشان داده تا در لوای آن اهداف اقتصادی و سیاسی خود را در عرصه جهانی اجرایی کنند. حضور پرز در نشست ادیان در نیویورک نشان داد که آنها بر آنند تا با گرفتن ماهیت دینی دیدگاه جهانی را اصلاح و حتی با نام ادیان مسلمانان را به سازش وادار سازند. آنها برای توجیه‌ این امر حتی به مسائلی چون حضور القاعده در فلسطین برای تشکیل کشور اسلامی ‌‌و انتشار نوارهایی از رهبران‌این گروه مبنی بر مبارزه با یهود (نه رژیم صهیونیستی) متوسل شده‌اند. نکته مهم آن‌که با توجه به این‌که یهودیان جهان و حتی خاخام‌های مذهبی خود را به دور از صهیونیست‌ها می‌‌دانند و با آنها مخالفت می‌‌کنند، صهیونیست‌ها بر آنند تا با رنگ دینی به نحوی به احیای جایگاه خود در میان یهودیان و رهبران مذهبی بپردازند که مسلما برای توسعه طلبی آنها ضروری است‌.