پدران الگوی روابط فرزندان هستند

این موضوع بویژه در میان پسران، نمود بیشتری پیدا می‌کند. در بسیاری از موارد این ارتباط پدر حتی تعیین‌کننده رابطه فرزند با همسر و همکارانش در آینده نیز است.

چنانچه پدر از نظر کمیتی زمان چندانی را با خانواده نگذراند، فرزندان برای داشتن الگوی رابطه می‌کوشند خودشان وارد عمل شوند یا کس دیگری را جایگزین او کرده یا خودشان تجربه کنند.

یکی از افرادی که در کودکی پدرش را از دست داده بود، می‌گفت سعی کرده بود در دوران نوجوانی و جوانی در ورزش پیشتاز شود تا شاید بتواند نظر پدران دیگری را که برای تماشای ورزش فرزندانشان می‌‌آیند، جلب کند.

البته در این میان مربیان و معلمان نیز نقش قابل ملاحظه‌ای دارند. اما نیاز به محبت از جانب پدر خاص دوران کودکی نیست و فرزندان در سنین بزرگسالی نیز نیاز به توجه و حمایت‌های آشکار پدر دارند. چه این توجه به صورت کلامی ـ حضوری یا مالی باشد و چه به صورت‌های پنهان و با دنبال کردن موفقیت‌ها و آرامش و خوشبختی در زندگی فرزند.

البته مشخص شده این نیاز بین 20 تا 30 سالگی کاهش می‌یابد سپس روند کم و بیش ثابتی دارد.

در ضمن فرزندانی که از حضور یا وجود پدر در سال‌های کودکی یا نوجوانی محروم بوده‌اند، بیشتر تمایل دارند که در سال‌های بعد زندگی خود با مردانی که سن بیشتری از آنها دارند، ارتباط داشته باشند.

گفتنی است، ارتباطی که پدر خانواده با دیگر افراد شامل دوستان، آشنایان، همکاران و حتی همسایگان برقرار می‌کند اهمیت زیادی در آینده ارتباطات اجتماعی فرزندان بویژه پسران دارد.

اعتماد، تکیه‌گاه بودن و وفاداری از جمله صفاتی است که فرزندان در ارتباط‌های پدر می‌آموزند. این‌که شما پدر گرامی با داشتن این صفات با دوستانتان ارتباط دارید، موجب می‌شود در تمام طول زندگی دوستان خوبی داشته باشید و این‌گونه موارد از سوی فرزندان تان تا پایان عمر به ذهن سپرده می‌شود.

پس مراقب باشید حتی وقتی با یکی از دوستانتان گفتگو می‌کنید و فرزندان‌تان بظاهر مشغول بازی است بخوبی متوجه نحوه ارتباط شما هست و به نوعی الگوبرداری می‌کند.