روزی برای تعظیم خانواده

اما در چند سال گذشته به سبب تغییر نوع روابط اجتماعی، نوع روابط اعضای خانواده‌ها هم تغییر کرده است. آنچه سازمان ملل از دهه‌های گذشته تاکنون بحران خانواده نامیده، فقط به کشورهای غربی اختصاص ندارد که آرام و خزنده به کشورهای کمتر توسعه‌یافته و در حال توسعه رسیده است. همین که نقش پدر در خانواده چنان به عنوان نان‌آور محدود شده که براساس پژوهش‌ها 14 دقیقه در شبانه‌روز، متوسط ارتباط پدر با اعضای خانواده است، یا این‌که در شهرهای بزرگ به ازای هر 4 ازدواج یکی به جدایی می‌رسد، یا زنان از تعارض نقش‌های خانگی و بیرونی، افسرده‌تر شده‌اند و طلاق عاطفی سیر صعودی طی می‌کند و میزان زندگی مجردی به 30 درصد آمار خانواده‌های تهرانی رسیده و متوسط مکالمه و مفاهمه همسران به 17 دقیقه در شبانه‌روز کاهش یافته و ... نشانه رشد تدریجی نوعی بحران در روابط خانواده‌هاست. البته کارشناسانی که خوشبین‌ترند، چنین تغییراتی را در خانواده‌های امروزی طبیعی می‌دانند چرا که دوران گذار در تمام جوامع با تغییر الگوهای رفتاری و ارتباطی همراه است. بسیاری از الگوهای روابط خانوادگی امروز مانند خانواده هسته‌ای در روزگاری که پسر «باید» در صورت ازدواج با تمام اعضای خانواده‌اش زیر یک سقف زندگی می‌کرد، در گذشته، آسیب محسوب می‌شد. شاید الگوی خانواده جدیدی در حال شکل‌گیری است اما به هر حال خشکی و سردی روابط در خانواده‌های فردا ویژگی غالب است و روزها و شب‌هایی را که تمام فرزندان یک خانواده دور هم جمع می‌شدند و بزرگ‌ترها حکایت می‌خواندند و کوچک‌ترها حرمت نگه می‌داشتند به فراموشی می‌سپارد.

کتایون مصری / گروه جامعه