از مخترع دینامیت تا بنیان‌گذار جایزه صلح

انسان و بویژه انسان این دوران، چونان تشنه‌ای است که در کنار جویی با آبی گوارا و روان ایستاده است و به دنبال جرعه‌ای، چشم به دور دست‌ها دارد.

اگر بتوانیم از این غفلت‌ها دور شویم و قدری دقیق‌تر پیرامون خود را ببینیم و اصلا یاد بگیریم که چگونه ببینیم، زندگی را بهتر درک می‌کنیم و از آن بیشتر لذت می‌بریم.

شاید یکی از راه‌های رسیدن به مراحلی از این درک، دقت در نکاتی از زندگی دیگران است. آنان که توانسته‌اند، نشانه‌های راه را ببینند و به موقع، آنها را دریابند. آنها که از نعمت و فرصت دمیدن نوری بر دل‌هایشان نهایت استفاده را برده‌اند و خدای را شاکر شده‌اند بر این کرامت.

شاید شما هم شنیده باشید که آلفرد نوبل از جمله افراد معدودی بود که این شانس را داشت که پیش از مردن، آگهی فوتش را بخواند!

بله؛ اشتباه نمی‌کنید، او آگهی وفات خودش را خواند؛ ماجرا از این قرار بود.

زمانی که برادر آلفرد، یعنی لودویگ نوبل فوت کرد، روزنامه‌ها به اشتباه فکر کردند که نوبل معروف که آن روزها او را مخترع دینامیت می‌شناختند، مرده است. آلفرد، صبح که روزنامه را باز کرد تا خبرها را بخواند با دیدن تیتر صفحه اول، میخکوب شد: «آلفرد نوبل، دلال مرگ و مخترع مر‌گ‌آورترین سلاح بشری، مُرد!»

غم بزرگی در دل آلفرد خانه کرد. با خود اندیشید: آیا خوب است که مرا پس از مرگ این‌گونه بشناسند؟

چند دقیقه‌ای در خود فرو رفت. سپس مصمم از جا برخاست؛ وصیت‌نامه‌اش را آورد، آن را گشود؛ خط به خط خواندش؛ جمله‌های بسیاری را خط زد و برخی را نیز اصلاح کرد. همچنین در آن وصیت‌نامه نوشت که ثروتش، صرف جایزه‌ای برای صلح و پیشرفت‌های صلح‌آمیز شود.

امروزه هر چند که این جایزه هم دستخوش پاره‌ای مسائل سیاسی شده است اما مردم، دیگر نوبل را به نام مخترع دینامیت نمی‌شناسند؛ حالا آلفرد نوبل، بنیان‌گذار جایزه صلح نوبل، جایزه‌های فیزیک و شیمی نوبل و... است. او امروز، هویت دیگری دارد و مردم از او با احترام یاد می‌کنند.

***************

یادمان نرود که در زندگی همه ما چنین لحظاتی وجود دارد و یادمان نرود که گاهی اوقات یک تصمیم، برای تغییر یک سرنوشت کافی است!

پس تلاش کنیم که از لحظه‌های زندگی بیشتر بهره بگیریم و آنها را کامل‌تر دریابیم.

هیچ‌یک از ما کامل نیستیم؛ باید تجربه کنیم و از دیگران هم بیاموزیم.

تلاش کنیم شادتر باشیم و این موهبت الهی را به دیگران هدیه کنیم؛ حتی با یک لبخند.

علی مهربان