افشای بخش دیگری از جنایات امریکا در ویتنام

جام جم آنلاین : در اوج جنگ ویتنام یک واحد ارتش امریکا غیرنظامیان را قصابی کرد و مردم جهان از این جنایت وحشتناک بی خبر ماندند.

کد خبر: ۳۰۹۰۵

این قصابی همان ماجرای معروف «می لای» نبود پرده این قتل عام خونین هفته گذشته بالا رفته است اما اعتبار این افشاگری به روزنامه نگاران نخبه امریکا نمی رسد.
این یک خبر انحصاری بزرگ بود اما روزنامه ای که این شقاوت تاریخی را آشکار کرد روزنامه معتبر نیویورک تایمز یا واشنگتن پست - که هنوز به قهرمانان خود که ماجرای واترگیت را افشا کردند ، می نازد - نبود.
روزنامه نیویورکر نیز که برای روزنامه نگاری محققانه خود معروف است ، این خبر را افشا نکرد.
بلکه روزنامه «بلید» که با شمارگان 150 هزار نسخه در روز به مردم شهر پته آن را روی آب ریخت.
«پتولدو» در «اوهایو» خدمت می کند روزنامه بلید هفته گذشته طی چهار روز ماجرای قتل عام غیرنظامیان بی گناه ویتنامی را به دست یک واحد ارتش امریکا به نام تایگر فورس (نیروی ببر) منتشر کرد.
از این کار بلافاصله به عنوان کشف «می لای جدید» قتل عام رسوای مردم روستای می لای ویتنام که پرده از توحش جنگی امریکا کنار زد ، قدردانی شد.
روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی بزرگ امریکا نمی دانستند در این زمینه چه بکنند.
دنباله روی از یک روزنامه معمولی؛ این تصمیم گیری آسانی نبود.
دو خبرنگار روزنامه بلید هشت ماه برای تهیه این خبر انحصاری تاریخی کار کرده بودند.
خبرنگار دیگری نیز در میانه راه به آنان پیوسته بود این سه نفر با بیش از صد نفر مصاحبه کردند سربازان سابق واحد تایگر فورس را گیر آوردند و برای مصاحبه با شاهدان و بازماندگان به ویتنام رفتند.
«ران رویهاب» از دبیران اجرایی بلید گفت:«واکنش ها بسیار شدید بوده است نظر دولت در 36 سال گذشته سرپوش گذاشتن به این جنایت بوده است».
ماجرا با یک گزارش محرمانه درباره بعضی اسناد طبقه بندی شده به دفتر بلید در واشنگتن آغاز شد اطلاعات دریافتی به اوهایو فرستاده شد و در آنجا خبرنگاری به نام «مایک صلاح» دنبال آن را گرفت.
روزنامه فقط نام «تایگر فورس» را می دانست اما تماس های متوالی با ارتش حاصلی نداشت و مدیران روزنامه به این نتیجه رسیدند که چاره ای جز تماس با شاهدان و قربانیان ندارند.
جزییات ماجرا برای بازماندگان ویتنامی و بسیاری از سربازان هنوز زنده امریکایی وحشت آور است .
اعضای تایگر فورس مدت هفت ماه در سال 1967 بی هیچ کنترلی هر جنایتی که خواستند در ویتنام مرتکب شدند.
این واحد متشکل از 45 چترباز ، کشاورزان غیرمسلح و همسران و کودکان آنان را قتل عام می کرد.
آنان قربانیان خود را شکنجه و قطعه قطعه می کردند. مجموعه ای وحشتناک از جنایات پدیدار شده است : سر بچه ای را برای دزدیدن گردنبندش بریده اند ، پسر نوجوانی را برای کفش تنیس او کشته اند.
ویلیام دویل گروهبان سابق تایگر فورس به خبرنگاران گفت پوست سر پرستار جوانی را برید تا تفنگ خود را با آن تزیین کند آنان صدها کشاورز را کشتند.
«کن کرنی» سرباز سابق این واحد که حالا در کالیفرنیا آتش نشان است می گوید ما حساب کشته ها را نداشتیم.
می دانستم که کارمان غلط است اما این روش پذیرفته شده بود.
ریون کازی ، که آن وقت 19 ساله و پزشکیار بود و حالا یک دانشمند فیزیک هسته ای است در مورد تیراندازی به غیرنظامیان گفت : «آنان اگر فرار می کردند به طرفشان شلیک می کردیم اگر نمی کردند هم باز هم به آنان تیراندازی می کردیم».
سران ارتش جنایات این واحد را یا نادیده می گرفتند یا تشویق می کردند ، اما وقتی تحقیق درباره آن شروع شد ، چهار سال طول کشید و در پایان کسی متهم نشد ، جزییات تحقیقات اعلام نشده و هنوز هم محرمانه است.
«بیل کارپنتر» عضو سابق این واحد معتقد است ستوان «جیمز هاوکینز» فرمانده سابق این جوخه مرگ خاص باید پاسخگو باشد.
«او واقعا از کشتن لذت می برد». هاوکینز که حالا بازنشسته و ساکن فلوریدا است هنوز هم سرسختانه از فعالیت های واحد خود در آن زمان دفاع می کند او گفته است : «از هیچ چیز پشیمان نیستم».
نگوین دام کشاورز 66 ساله حمله این گروه را به وضوح به یاد می آورد و می گوید:«مردم ما شایسته مردن به آن شکل نبودند ما کشاورز بودیم نه سرباز ما به کسی صدمه نمی زدیم».
بلید اطلاعات حیرت آوری از داخل خود تایگر فورس به دست آورده است یک سرباز آن ، جرالد برونر ، رو به همقطاران خود کرد و به آنان دستور داد تیراندازی به غیرنظامیان را قطع کنند وگرنه روی آنان آتش خواهد کرد.
یک افسر فرمانده به این دلیل او را تحقیر کرد و گفت خود را به یک روانپزشک نشان بدهد.
برونر از این نظر تقریبا تنها بود با این حال آن توحش آثار روانی خود را به جا گذاشت.
«باری بومن» پزشکیار واحد فوق به بلید گفت پس از مشاهده اعدام یک پیرمرد ویتنامی هنوز کابوس می بیند.
عده ای دیگر نیز گفتند برای تحمل جنایات خود بعدها ناچار به روانپزشک مراجعه کردند.
عده ای نیز تاسفی نداشتند به علاوه ، بعید است که آنان متهم به جنایت شوند.