آلمان و رسوایی افغانستان

در این چارچوب آنها در قالب اتحادیه اروپا فعالیتهای سیاسی و اقتصادی بسیاری را اجرا ساختند. در عرصه نظامی نیز آلمان در قالب پیمان ناتو سعی کرده تا با زدودن نگرانی‌های تاریخی سایر کشورها به تقویت توان نظامی‌اش بپردازد.

شاید بتوان گفت که حضور آلمان در جنگ افغانستان که به عنوان یکی از اصلی‌ترین متحدان آمریکا نیز بر اساس همین سیاست اجرا شده باشد. نکته قابل توجه در تحولات نظامی آلمان، اقدامات آن در افغانستان است که به رغم کارکردهای نظامی گسترده می‌رود تا به رسوایی جهانی برای آن مبدل شود.

بررسی عرصه سیاست داخلی آلمان نشان می‌دهد که موجی از انتقادها به ادامه جنگ و نیز اختلاف نظرهای شدید میان نظامیان و سیاسیون ایجاد شده که استمرار آن می‌تواند دولت مرکل را با چالشهایی مواجه سازد. در این چارچوب بسیاری از گروههای سیاسی حتی افرادی در کابینه مرکل صدراعظم خواستار پایان جنگ و خروج کشورشان از افغانستان می‌باشند.

آنها تاکید دارند که آلمان هزینه‌های مالی و انسانی بسیاری برای جنگ پرداخته و دیگر توانایی ادامه جنگ را ندارد. در نقطه مقابل پیروان جنگ از جمله مرکل، ادامه حضور در افغانستان را گامی برای تحقق سیاست خارجی آمریکا عنوان و تاکید دارند که ادامه حضور برای منافع آنها به ویژه در کسب کمکهای نظامی و یا از آمریکا و ناتو ضروری می‌باشد.

این تفاوت دیدگاهی موجب اختلافات شدیدی میان آنها شده است. به گونه‌ای که مباحث آن در پارلمان آلمان نیز گسترش یافته است. نکته اساسی آنکه این تقابل‌ها در شرایطی تشدید شده که محور اصلی آن را کشتار غیرنظامیان قندوز توسط نیروی آلمان تشکیل می‌دهد. در این حملات بیش از 100 افغانی به دست نیروهای آلمان به کام مرگ رفته‌اند.

این امر که رسوایی بزرگی برای آلمان در عرصه داخلی و خارجی می‌باشد موجب شده تا بسیاری از سیاستمداران و نمایندگان آلمان خواستار دگرگونی در سیاستهای آلمان در افغانستان شوند. آنها تاکید می‌کنند که جنگ مذکور نه تنها دستاوردی برای آلمان نداشته، بلکه وجهه جهانی آن را نیز تخریب کرده و می‌رود تا سرنوشت آمریکا را برای آن تکرار کند.

به هر تقدیر می‌توان گفت که امروز افغانستان به عاملی برای تقابل داخلی در آلمان مبدل شده که می‌تواند چالشهای بسیاری برای مرکل به همراه داشته باشد هرچند که وی با بهانه‌های مختلف بر ادامه جنگ تاکید می‌کند.

جام جم آنلاین-قاسم غفوری