راهی برای مصونیت در برابر آنفلوآنزا

اگر در هریک از این مراحل محققان و دانشمندان مرتکب خطایی شوند، زندگی افرادی که این واکسن را تزریق می‌کنند در معرض خطر قرار خواهند گرفت و به همین علت همه مراحل باید با دقت بسیار زیادی انجام شوند. بررسی‌ها و مطالعات انجام شده در این زمینه حاکی از آن است که استفاده از روش مهندسی ژنتیک معکوس می‌تواند علاوه بر افزایش دقت عمل، سرعت انجام کار را در تولید واکسن افزایش دهد.

ویروس آنفلوآنزا، ویروسی است متشکل از هشت RNA که منبع اصلی مواد ژنتیکی اختصاصی این ویروس هستند. یکی از این مارپیچ‌های دو رشته‌‌ایRNA پروتئینی در سطح ویروس که سلول‌های بدن میزبان را هدف قرار می‌دهد به رمز در می‌آورد. این ویروس از ساختار مولکولی سلول هدف برای شبیه‌سازی خود استفاده می‌کند. ویروسی که به این روش در بدن فرد میزبان تکثیر شده است به کمک یکی دیگر از پروتئین‌های سطحی خود که از طریق نوعی RNA دیگر به رمز در آورده شده است از سلول خارج شده و به این ترتیب این سلول را منهدم می‌کند. ویروس‌های تکثیر شده یکی پس از دیگری سلول‌های دیگر را مورد حمله قرار می‌دهند و به این ترتیب عفونت ناشی از ویروس در سراسر بدن منتشر می‌شود. همه ساله محققان سازمان بهداشت جهانی براساس پیش‌بینی‌های خود درباره سویه‌هایی از این ویروس که می‌توانند در فصل آینده شیوع پیدا کرده و جامعه انسانی را مبتلا سازند، 3 ‌سویه از ویروس آنفلوآنزا را مورد بررسی قرار می‌دهند و براین اساس واکسن جدیدی بر علیه آنفلوآنزایی که در فصل سرما شیوع پیدا می‌کند می‌سازند. سویه‌های جدیدی که به روش مهندسی و در شرایط آزمایشگاهی تهیه می‌شوند علاوه بر این که دارای پروتئین‌های سطحی از ویروس‌ مولد بیماری هستند، مواد ژنتیکی سویه‌ای بی‌خطر از این ویروس را نیز در خود ذخیره می‌کنند.