چالش‌های نفسگیر معاونت سینمایی در ابتدای راه

لازم به ذکر است که تاکنون چنین چیزی در سینمای ایران کم سابقه بود که 4 فیلم با موضوع خاص یا به تعبیری فرهنگی، یکباره اکران شوند؛ حتی زمانی که طرح آسمان باز از نمایش این‌گونه فیلم‌ها حمایت می‌کرد آنها یکی، یکی و به نوبت به روی پرده می‌رفتند. چون همه سینماگران و مدیران سینمایی و توزیع‌کنندگان می‌دانند که با محدودیتی که سالن‌های سینما در کشور ما دارند و سینمادارانی که از کسادی می‌ترسند نمی‌توان انتظار داشت که 4 فیلم با مخاطب خاص، همزمان اکران شوند. طبق پیش‌بینی، سینماداران از اکران این فیلم‌ها خودداری کردند و باعث شدند که آتش زیر خاکستری به نام «مافیای اکران» تندی خود را به نمایش بگذارد.

فیلم‌های صداها، خانه روشن و سرزمین گمشده در چند سانس محدود به نمایش درآمدند و این محدودیت در اکران باعث شد تعداد زیادی از کارگردانان در نامه‌ای اعتراض و اعلام کنند که این مافیا در حال نابود کردن سینمای مستقل است؛ سینمایی که برای مفهوم بخشیدن به سینمای هر کشور نیاز است و دولت نباید بگذارد این نوع از سینما از بین برود. سینماگران امضاکننده گفته بودند که سینماداران و برخی از تهیه‌کنندگان فقط به فکر سود در سینما هستند و با روشی که در پیش گرفته‌اند، تفکر را در سینما از بین خواهند برد.این نامه در حالی منتشر شد که چند روز قبل شمقدری به عنوان معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفته بود که با مافیای اکران مبارزه خواهد کرد. مافیایی که سینمای ایران را به سمت ابتذال سوق می‌دهد. ناگفته نماند که سینماگران مستقل، کارگردانانی مانند علیرضا امینی، نیکی کریمی، فرزاد موتمن، وحید موسائیان، عبدالرضا کاهانی و... بر این باور هستند که تمایل به اکران فیلم‌های آنها وجود ندارد.

هرچند این فیلم‌ها پروانه ساخت و نمایش دارند و در جشنواره فیلم فجر هم به نمایش در آمده‌اند.

اما شمقدری در نامه‌ای به مدیران زیرمجموعه خود از آنها خواست به نامه فیلمسازان معترض رسیدگی کنند و جایگاه ثابتی برای اکران فیلم‌های فرهنگی در نظر بگیرند. به همین دلیل علیرضا سجادپور هفته گذشته با اعضای شورای صنفی نمایش جلسه گذاشت تا هر چه زودتر قضیه را حل و فصل کند. اما همه می‌دانند که اکران فیلم‌های خاص در کشور ما گردابی است که اگر مسوولان نتوانند درست در برابر آن عکس‌العمل نشان دهند، به ته دریا کشیده خواهند شد. کارشناسان معتقدند بهترین روش اکران این فیلم‌ها همان روش آسمان باز بود که چند سال پیش اجرا شد؛ در این طرح دولت به چند سینمای محدود سوبسید می‌داد تا آنها بدون چشمداشت سود گیشه، فیلم‌های خاص را اکران کنند.

توپ بعدی که خیلی زود به زمین شمقدری و تیمش افتاد، ماجرای دستمزد بالای برخی از بازیگران سینما بود. هفته گذشته، در یک برنامه تلویزیونی دستمزد بازیگران مطرح سینما اعلام شد. اعلام دستمزدها موجی را در نشریات و خبرگزاری‌ها به‌ راه ‌انداخت. بسیاری با شنیدن دستمزدهای 100،70،50 میلیونی و... بازیگران هیجانی شدند. آنها نمی‌توانستند تصور کنند که یک بازیگر برای بازی در یک فیلم سینمایی، 100 میلیون دستمزد طلب کند. اما آنهایی که با سینما آشنا هستند و از ریال و رقم آن باخبرند، بدون هیجان گفتند وقتی فیلمی به واسطه حضور یک بازیگر یک میلیارد تومان می‌فروشد، طبیعی است که 200 میلیون آن سهم بازیگر باشد؛ این امر در تمام دنیا رایج است. اما شمقدری در برابر این دستمزدها بی‌تفاوت نماند و اعلام کرد که حتما به موضوع رسیدگی خواهد کرد. اما برخی معتقدند که وقتی تهیه‌کننده‌ای با بازیگری قرارداد امضا می‌کند، یعنی با توجه به همه جوانب با این بازیگر به تفاهم رسیده است و می‌داند که ضرر نمی‌کند. بنابراین وارد شدن معاونت سینمایی به این پرونده به جز وقت‌کشی ثمر دیگری نخواهد داشت.

هفته گذشته، اعلام شد که یک بازیگر برای 3‌روز، 90 میلیون تومان دستمزد گرفته است. بعد خبر آمد که کار کردن بازیگر مورد نظر هنوز ممنوع است و نباید بازی کند. شنیده‌ها حاکی است که این بازیگر برای آن فیلم 150 میلیون تومان اسپانسر جور کرده و از همان ابتدا گفته که 90 میلیون آن مال خودش است.

چه جالب است که در کنار بازیگری چه کارهای دیگری هم می‌توان انجام داد! یکی‌اش همین اسپانسر جور کردن، یکی دیگرش بازیگر جور‌کردن و یکی دیگرش... بگذریم.

حالا باید منتظر ماند و دید که معاونت سینمایی مشکلاتی را که انگار همه یکباره از آسمان فرو ریخته‌اند، چگونه حل و فصل می‌کند.

سارا بختیاری