جابه‌جایی اجسام به کمک امواج مغزی

برای این کار، در اولین مرحله رشته سیم‌های بسیار کوچکی در مغز یک میمون و در بخش‌ آهیانه‌ای و پیشین قشر مغز، که نقش بسیار مهمی در کنترل حرکات دست دارد، قرار گرفته است.

این میمون برای حرکت مکان نما و گرفتن اشیا روی صفحه نمایشگر رایانه از یک دسته فرمان استفاده می‌کند. در حالی که سلول‌های مغزی میمون برای انجام حرکت خاصی برنامه‌ریزی می‌کنند، سلول‌های عصبی مغز نیز الگویی برای ایجاد فعالیت‌های الکتریکی در مغز طراحی می‌کنند.

این فعالیت‌های بالقوه در مغز ثبت می‌شوند و پس از کسری از ثانیه، دستور مخابره شده از مغز به ماهیچه‌ها می‌رسد و فعالیت مورد نظر انجام می‌شود. دسته فرمان رایانه به یک بازوی رباتیک متصل شده است که از این حرکت نسخه‌برداری می‌کند.

پتانسیل عمل سلول‌های عصبی که در مغز ثبت شده است، به الگویی تبدیل می‌شود که در آینده به عنوان یک مدل از آن برای پیش‌بینی حرکات استفاده می‌شود. در مرحله بعدی، ارتباط بین دسته‌فرمان رایانه‌ و بازوی رباتیک قطع می‌شود. از آنجا که میمون متوجه می‌شود که تنها می‌تواند از طریق ذهنی جابه‌جایی و حرکتی را تجربه کند، در عمل کاری انجام نخواهد شد و دیگر دسته فرمان رایانه را حرکت نخواهد داد.

به این ترتیب، سلول‌های عصبی مغز همان الگوی مغزی اولیه برای انجام کار را که در زمان استفاده از دسته فرمان رایانه توسط میمون، ثبت شده است، تکرار می‌کنند.

این الگوها که از هر نظر با مدل‌های ذهنی مطابقت دارند، برای پیش‌بینی سریع و بموقع رفتارهای ذهنی میمون و ارسال فرمان به ربات برای این که بتواند مطابق با خواسته میمون حرکتی را انجام دهد، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

باید توجه داشته باشید که بازخورد دیداری آنچه میمون در ذهن خود به آن اندیشیده است، علاوه بر بهبود رابطه بین میمون و بازوی رباتیک، می‌تواند نقش مهمی در افزایش موفقیت انجام این آزمایش داشته باشد.

منبع:‌graphics5w