آسمان شب و نگریستن به ستاره‌ها

برای شروع عکاسی نجومی ابتدا مناسب است تا کمی با آسمان شب و صورت‌های فلکی (دست‌کم آنهایی که در شهرهای بزرگ دیده می‌شوند)‌ آشنا شوید. می‌توانید از نقشه‌های آسمان در وسط ماهنامه نجوم یا از کتب اخترشناسی انتشارات گیتاشناسی استفاده کنید.

یادگیری اصول رصد آسمان و دانستن شکل صور فلکی و آشنایی با حرکت اجرامی مانند ماه و سیارات در آینده به شما در گرفتن عکس‌های نجومی اصیل کمک زیادی خواهد کرد.

دوربین‌هایی برای عکاسی آسمان شب مناسبند که بتوان پرده شاتر آنها را برای زمان معینی باز نگاه داشت یا به اصطلاح بتوان با آنها نوردهی طولانی به فیلم انجام داد.

بهتر است که دوربین بدون باتری بتواند عمل کند و امکان استفاده از سرعت عکاسیB داشته باشد. بنابراین دوربین‌هایSLR قدیمی مشهور به دوربین‌های 135 بسیار مناسبند. قیمتشان هم با ورود دوربین‌های دیجیتال بسیار پایین آمده است.

دوربین‌های دیجیتال که در سال‌های اخیر به بازار عرضه شده‌اند هم برای عکاسی نجومی مناسبند اما باید در نظر داشت که دوربین‌های فیلم قدیمی و دیجیتال جدید هر دو کاربردهای ویژه خودشان را دارند و هیچ‌یک جای دیگری را نمی‌تواند بگیرد. من از هر دوی آنها در جایگاه خودشان استفاده می‌کنم. چنانچه از دوربین مکانیکی استفاده می‌کنید، برای شروع عکاسی نجومی بهتر است با یک دوربین و عدسی معمولی نرمال (50 میلی‌متری)‌ و فیلم حساسیت معمولی 100asa تمرینات خود را آغاز کنید. دوربین‌تان را روی سه‌پایه محکم سوار کرده، فاصله‌سنج عدسی را روی بی‌نهایت تنظیم و دیافراگم عدسی را روی عدد مابین 4 تا 8 قرار دهید و در مکانی دور از شهر و نورهای مزاحم به سوی آسمان تاریک نشانه روید.

با کمک سیمی به نام سیم دکلانشور (قفل‌دار)‌ می‌توانید شاتر را برای هر مدت زمان باز نگاه دارید. اگر در زیر آسمانی واقعا تاریک و پاک عکاسی می‌کنید،‌ می‌توانید تا 2 الی 3 ساعت نوردهی کنید. در نزدیکی شهرهای بزرگ به خاطر آلودگی هوایی و نوری، زمینه آسمان بسرعت تغییر رنگ می‌دهد.

فیلم‌هایتان را ظاهر کنید تا نتیجه را ببینید! در ستون هفته بعد درباره نتیجه این عکاسی و دنیای دیجیتال بیشتر خواهم گفت.

اوشین دانیلی زاکاریان