رفتن روی هوا با خیال راحت

هرکس به هر طریقی که می‌تواند؛ قدما، قلما،جانا، مالا، حالا.... باید اعتمادسازی کند. در همین راستا، وزیر محترم راه و ترابری اعلام کرد: «حمل و نقل هوایی ایران، یکی از ایمن ترین‌های دنیاست.»

یادآوری علمی: کاش که جناب وزیر، در تأیید این مطلب متقن و مستحکم، یک چند تا نمودار هم نشان می‌دادند. این جوری خیال ملت راحت تر می‌شد. مستند حرف زدن خیلی خوب است و درصد باورپذیری اش بالاست.

اینهایی که می‌خواهند ملت را از سوار شدن به هواپیما بترسانند، خوب است بدانند که آب در هاون برقی می‌کوبند. مردم ما حواسشان هست آنها بخوبی می‌دانند که تعداد سوانح هوایی ما در قیاس با سوانح و حوادث جاده ای، قطره‌ای است در مقابل دریا و بالعکس. پس چرا کماکان همه سوار ماشین می‌شوند.

چیز دیگری نیست سوار شوند؟.....همین دوتا سانحه اخیر نیز بی دلیل اتفاق نیفتاد. در مورد هواپیمای توپولف، جدا شدن یک قطعه از موتور هواپیما و اصابت آن به موتور دیگر هواپیما و قسمتی از دم و بال عقب هواپیما باعث سقوط کامل آن در حوالی قزوین شد. هواپیمای ایلوشین تهران  مشهد هم به خاطر سرعت زیاد هنگام فرود و مختصری جرو‌بحث در کابین خلبان، توانست از باند فرودگاه خارج شود و حادثه آفرین گردد. اینها همه‌اش استثناست و مسوولان هواپیمایی قول می‌دهند که دیگر تکرار نشود.

از قرار مسموع، خوشبختانه از 37 فروند هواپیمای خریداری شده در سال چهارم عمر دولت نهم، تعداد 31 فروند غربی و 6 فروند شرقی با متوسط عمر زیر 10 سال بوده است. اینها را ما از خودمان در نیاوردیم؛ بلکه حرف‌های امیدبخش وزیر راه است که عرض شد. حتی خود بنده شنیدم که یکی از هواپیماها دست یک خانم دکتر بوده که فقط بین منزل و مطب در رفت و آمد بوده است.ظاهرا منزل ایشان در پاریس و محل کارشان در تهران بوده است.

در راستای اعتمادسازی: بنده نیز در راستای برگرداندن اعتماد بیشتر به خدمه پرواز و مسافران پروازی، طبق معمول به سهم ناچیز خودم دو فروند پیشنهاد با حال دارم که با اجازه عرض می‌کنم:

1- خود بیش پروازی: برای هیچ‌کس چیزی از جان خودش عزیزتر نیست. خصوصا برای آنهایی که خیلی جان عزیزند. مگر این که کسی جانش را از سر راه آورده باشد یا در قرعه کشی برنده شده باشد، که بعید به نظر می‌رسد و عقل سالم نمی‌تواند آن را قبول کند. مگر ویندوزش مشکل داشته باشد. فلذا از همین امروز....نه، ببخشید امروز کار دارم باید این مطلب را تمام کنم؛ از فردا روزی دوبار، قبل و بعد از غذا سوار هواپیما خواهم شد. هرچند افزایش سوخت و قیمت بلیت آن ما را پیاده خواهد کرد.

2- هواپیمای عروس: هیچ چیزی شیرین‌تر از آغاز زندگی نیست. این را یکی از دوستانم که بتازگی از همسرش جدا شده است، تعریف می‌کرد. ظاهرا زنش موافق سوار شدن هواپیما نبوده، اما شوهرش دوست داشته مرتب سوار شود؛ که همین اختلاف نظر هوایی باعث جدایی آنها از همدیگر و سپس از یکدیگر شده است. به او گفتم که علت جدایی آنها هوایی است و قبول کرد که رجوع کند.

فعلا رفته که بلیت هواپیما بگیرد. به نظر من برای بالا بردن ضریب اعتماد ملی مردم به صنعت حمل و نقل هوایی، در برخی از مراسم ازدواجی می‌شود به جای ماشین عروس، هواپیمایی را گل و سنبل زد و تزئین کرد. مسلما دیدن این صحنه باعث تلطیف اذهان عمومی و جلب توجه آنها به سمت هواپیما خواهد شد.

رضا رفیع