خروج شاه از کشور (26 دی 1357)‌

روند حوادث و گسترش ناآرامی‌های سیاسی و انقلابی متعاقب قیام 19 دی 1356 آنچنان سریع و زنجیره‌وار اتفاق افتاد که حاکمیت و حامیان خارجی آن که در راس همه آنان، آمریکاییان قرار داشتند، با وجود تمام امکانات اطلاعاتی که در اختیار داشتند، بموقع به عمق و ریشه‌های بنیادی حوادث پی‌نبردند و نتوانستند برای پیشگیری از آن که بسرعت رژیم پهلوی را به سوی زوال و نیستی سوق می‌داد، چاره‌ای کارساز بیابند.

شاه مستاصل در طول سال‌های 1357 1356 برای کند ساختن تحرک انقلابی مردم ایران راه‌های بسیاری را آزمود و بویژه از کاربرد خشونت هیچ دریغ نکرد، اما مردم مصمم بودند تحت رهبری امام خمینی به عمر نظام شاهنشاهی پهلوی، برای همیشه پایان دهند.

در این میان، حامیان خارجی شاه نیز نتوانستند هیچ کاری برای نجات او انجام دهند. تا جایی که آمریکاییان حتی از ترس انقلابیون جرات نکردند شاه را به خاک خود راه دهند. بدین ترتیب و در حالی‌که فقط 26 روز پس از خروج شاه از کشور، نظام شاهنشاهی به پایان راه خود رسید و انقلاب اسلامی پیروز شد، شاه در خارج از کشور‌ جایی برای زندگی پیدا نمی‌کرد و بویژه هم‌پیمانان سابق او حاضر نبودند ولو برای مدت زمانی کوتاه از این بیمار مبتلا به سرطان حاد خون، پذیرایی کنند.

بدین ترتیب بود که او پس از مدت‌ها در به‌دری نهایتا در 5 مرداد 1359 مرد و در مسجد‌ الرفاعی در مصر به خاک سپرده شد.

منابع:

مظفر شاهدی، حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ، 2 جلد، چاپ دوم، تهران، موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، 1386؛ همو ساواک، چاپ اول، تهران، موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، 1386