مزاحمی به نام مسافربرهای شخصی‌

این موضعگیری در نوع خود نشان‌دهنده توجه پلیس راهنمایی و رانندگی تهران به امنیت مسافران و از سویی، توجه به امنیت شغلی مسافربرهاست که در صورت اجرایی شدن، به مطلوبیت فضای حمل و نقل درون‌شهری کمک می‌کند، اما متاسفانه این موضعگیری از سال گذشته مطرح شده و ضرب‌الاجل نیروی انتظامی برای ساماندهی مسافربرهای شخصی اگرچه منجر به ثبت‌نام خیل عظیم مشتاقان به مسافرکشی شده، اما هنوز جمع زیادی از مسافربرها خارج از حیطه نظارتی سازمان تاکسیرانی قرار دارند. توجه به فضای موجود رابطه مسافربرهای تحت پوشش تاکسیرانی با این سازمان نشان می‌دهد که به‌رغم تغییر رنگ و حاشیه‌گذاری و شطرنجی شدن بسیاری از خودروها که نماد مسافربر بودن آنهاست، هنوز جمعی از این خودروها، به خاطر سهمیه بیشتر بنزین در این طرح وارد می‌شوند و عملا به فعالیت در حوزه حمل و نقل کمکی نمی‌کنند. از سوی دیگر گفتگو با مسافربرها نشان‌دهنده نارضایتی آنها از سازمان تاکسیرانی است.

این سازمان یکباره با جمع‌عظیمی از خودروهای مسافربر روبه‌رو شده که به خاطر تحت‌ ‌پوشش گرفتن همه آنها موظف به ارائه خدمات است در حالی که این سازمان برای این کار به اعتبارات کافی نیاز دارد و چنین امری محقق نشده است. در این صورت مسافربرها می‌پرسند چه اصراری به تحت‌پوشش قرار گرفتن در سازمان تاکسیرانی وجود دارد و بسیاری از آنها ترجیح می‌دهند به صورت آزاد فعالیت کنند.

از سوی دیگر مروری بر فرهنگ اشتغال در کشور نشان می‌دهد که از سال‌های دور، مسافرکشی همواره شغل دوم بسیاری از شاغلان حرفه‌های مختلف بوده و به نظر می‌رسد هر چه بر میزان تنگناهای اقتصادی خانواده یا نرخ بیکاری جوانان افزوده شود، بر شمار این مسافربرها نیز اضافه خواهد شد که این جمع در صورت شرکت در طرح ساماندهی مسافربرها، توقع دریافت خدمات جانبی،‌ بیمه، لوازم یدکی، لاستیک و... از سازمان تاکسیرانی دارند.

همچنین با کمی اغماض می‌توان دریافت که مشکل تردد در کلانشهر تهران نیازمند برنامه جامعی است. اگر سردار رویانیان دوشنبه شب انتظار در صف‌های طویل خودروهای جمعی، خطوط تاکسی و حتی مینی‌بوس را در تهران تجربه کرده باشد، در قاطعیت برخورد با مسافربرهای شخصی ملاطفت خواهد کرد، چرا که مسافران خیس شده از فرق سر تا نوک پا، ایستاده در خیابان‌ها و معابر آبگرفته شهر، مترصد خودروهایی اعم از پراید، پژو، رنو، پیکان، روآ و... بودند و در آشفته بازار آن شب که نه از اتوبوس و ون خبری بود و نه از مینی‌بوس، کسی به خطوط نارنجی و شطرنجی خودروها توجهی نمی‌کرد، به نظر می‌رسد مسوولان تاکسیرانی، راهنمایی و رانندگی و شهرداری لازم است پیش از ارائه هر برنامه‌ای، امکان اجرایی شدن آن را هم محک بزنند.