سلامتی ؛ ارمغان امروز به نسل فردا

ارائه آمار مربوط به فقر، فقر مطلق و نسبی و خط فقر در جامعه ، کار چندان دشواری نیست .

کد خبر: ۲۰۱۶۲

حتی ممکن است از یک دیدگاه به سبب دقت نظر در برآورد این میزان ، جای مباهات هم داشته باشد و یا در نزد برخی دیگر همراه بااندکی تامل ، تاسف و دلسوزی همراه باشد که مثلا درآمد روزانه 20درصد از ایرانیان کمتر از یک دلار در روز است و یا حدود 7میلیون نفر از جمعیت کشور زیر خط فقر بقا زندگی می کنند و یا براساس آمارهای موجود حدود 25درصد کودکان ایرانی دچار سوئتغذیه ، لاغری ، کم وزنی و کوتاهی قد هستند و یا آخرین برآوردها نشان می دهد که خسارت ناشی از سوئتغذیه در ایران ، سالانه 5میلیارد و 652میلیون دلار است و... اما واقعا همه قضایا به اینجا ختم نمی شود؛ زیرا دریافت نکردن منابع غنی ویتامین نظیر سبزیجات و میوه جات ، کودکان را در آینده مبتلا به انواع بیماری های عفونی ، واگیر دار، قلبی ، عروقی و دیابت می کند. همچنین کمبود ویتامین A ، شب ادراری و کمبود ویتامین Cسبب اختلال در انعقاد خون می شود و شاید به همین دلایل باشد که امروز شاهد آن هستیم که برخی جوانان 25ساله کشور دچار پوکی استخوان شده اند. اما باز هم تمام ماجرا این نیست . در یک کار پژوهشی ، دانکن و همکارانش در سال 1994 نشان دادند که بین فقر و ضریب هوشی بچه های 3تا 5ساله همبستگی بسیار معناداری وجود دارد. روان شناسی به نام اسمیت در سال 1997 اعلام کرد، بچه هایی که در دوران طفولیت به علت وضعیت نامناسب اقتصادی خانواده ، امکان تجربه بیشتر، تمرین های بیشتر با رنگها و شناختن محیطهای متفاوت را داشته اند، بعدها در مدرسه نیز از ادراک قوی تری برای درک محیط برخوردارند. همچنین دانکن در پژوهش دیگری نشان داد: بچه هایی که در سنین 0-5 سالگی خانواده های آنان درآمد مناسبی داشته اند و در تربیت آنها محدودیت مالی نداشته اند، در دوران مدرسه از موفقیت بیشتری برخوردار بوده اند. این اطلاعات و حقایق دیگری مانند آن ، نشان می دهد که مساله فقر تنها به مسائل و مشکلات جسمانی و موقعیت محدود زمانی ، منحصر نمی ماند، بلکه عوارض و مشکلات آن به صورت ناتوانی های جسمانی ، ذهنی و یا روانی تا پایان عمر، زندگی و سرنوشت افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. ضمن این که ، چنین افرادی بعضا به صورت معلول ، از کار افتاده و ناتوان نیازمند رسیدگی و سرپرستی هستند و نهادهای اجتماعی بایستی در آینده هزینه های گزافی را صرف آموزش ، بازتوانی ، بازپروری و درمان و نگهداری آنها کند، پس چه بهتر از هم اینک این سرمایه گذاری برای آنها صورت گیرد و پیش از آن که بیماریها و آسیبها، امکان برخورداری آنها از جسمی فعال ، بانشاط و سالم را بگیرد، شرایط زندگی ایشان را با سلامتی ، بهداشت و تغذیه خوب همراه و مطمئن گردانیم . برخی از افراد در جامعه ما بر این باورند که برنامه ریزی ها در ایران همواره پس از وقوع حادثه صورت می پذیرد و ما هنوز عادت نکرده ایم فرهنگ پیشگیری را پیگیری کنیم و توسعه دهیم . در صورتی که با توجه به این عامل ، سود انسانی و مادی فراوانی را می توانیم متوجه جامعه امروز و فردایمان کنیم.