بهانه‌ای ‌برای ‌سکون‌ نیست‌

این که تیم ملی برای اوجگیری هر چه بیشتر به بازی‌های تدارکاتی نیاز دارد یک اصل ثابت‌شده و بدون تردید است و شکی در این خصوص نیست. با این حال نمی‌توان از حق گذشت که حضور در اردوهای تدارکاتی اسپانیا و چک نیز بهره‌های زیادی برای ملی‌پوشان داشته و آنها را روی دور انداخته است.

اگر حرف‌های علی دایی را مبنا بگذاریم، روند آماده‌سازی ملی‌پوشان نزدیک به ایده‌آل بوده است. شرایط و امکانات مساعد تمرینی در اسپانیا و چک، هوای مناسب‌تر آن سامان، تمرینات کم‌حاشیه و فاقد دغدغه در آن نقاط و دوری از گرمای مفرط این روزهای تهران و حاشیه‌هایی که همیشه در تهران برای فوتبالیست‌های شاخص ما بیشتر بوده است، باعث شده آنها به درجات بهتری از آمادگی روحی برسند.

با این حال بد نیست به نکات ذیل برای جمع‌بندی بهتر قضایای فوتبال ملی و تیم ملی بذل توجه شود:

1 - هرچند به دلیل قلت حریفان تدارکاتی و کنار کشیدن‌های مکرر آنان نمی‌توان روی آنها شرط و شروط گذاشت و باید در عمل از بازی‌ با هر تیمی استقبال کرد، اما فراموش نکنیم بازی با کنیا که شباهت چندانی با هیچ‌یک از رقبای ما در مرحله نهایی انتخابی جام جهانی (‌‌2 ‌کره، عربستان و امارات)‌ ندارد، نمی‌تواند بازی مناسب در این راه به حساب آید. در این خصوص دیدار با رقبای عرب در چارچوب جام قهرمانی غرب آسیا برخلاف آنچه برخی می‌پندارند، بیشتر به کار ما می‌آید.

2 - شمار قابل توجهی از مسافران اروپا و حاضران در کمپ اسپانیا و چک کسانی هستند که به جمع منتخبان نهایی تیم ملی برای حضور در پیکارهای انتخابی جام جهانی راه نمی‌یابند و از حالا این نکته مثل روز مشخص است و این شامل تعدادی از نفرات منتخب برای حضور در رقابت‌های غرب آسیا هم می‌شود. با این اوصاف معلوم نیست دایی برای چه آنها را به اروپا برده است. درست است که بخشیدن تجربه‌ای بیشتر به آنها اقدامی ارزشمند و آینده‌‌نگرانه است اما وقتی قرار نیست شماری قابل ‌توجه از آنها در محاسبات حداقل یک سال آینده تیم ملی سهم و جایی داشته باشند، گسیل‌شان به اروپا معنای عاجلی نمی‌یابد و بیشتر حالت یک سفر تفریحی را برایشان دارد که غیرالزامی و نامفهوم است.

3 - وقتی یک تیم در خارج از کشورش کمپ می‌زند، پیدا کردن حریفان تدارکاتی فقط در چارچوب همان زمان امکان‌پذیر می‌شود و نمی‌توان فقط رقبای ایده‌‌آل را طلبید و بقیه را پس زد. در حالی که اردوی نهایی تدارکاتی بسیاری از باشگاه‌های اسپانیایی هنوز شروع نشده و حتی زمان دقیق آغاز فصل جدید لیگ این کشور نیز مشخص نیست، چطور می‌توان فقط از بازی‌های تدارکاتی با شماری خاص از تیم‌های اسپانیایی سخن گفت و بقیه را نفی کرد.

مصداق این مساله برای تیم ملی بیشتر از سایر تیم‌هاست زیرا به رغم تمام اظهارات مسوولان فوتبال ما به نظر می‌رسد در رفتن به اسپانیا و چک و بخصوص در مورد اولی، نام رقبای تدارکاتی ما به طور دقیق و قطعی مشخص نشده بود یا اگر هم قطعی شده بود، به این سبب که دیدارهای ملی A بین دو کشور محسوب نمی‌شد، هرگونه تغییر بجا و نابجایی در آن مقدور و متصور بود.

با این اوصاف ارجح آن بود که نمایندگان فدراسیون پس از ورود به اسپانیا و مستقر شدن تیم ملی در ماربلا شروع به رایزنی برای جور کردن رقبای تدارکاتی می‌کردند و هر حریف در دسترس و قابل قبولی را برای این مهم برمی‌گزیدند.

اگر این دوراندیشی وجود داشت، دیگر لازم نبود از باشگاه‌های فسخ‌کننده دیدارهای اخیر تیم ملی گلایه شود. هر چه باشد این بازی‌ها مسابقه‌های دوستانه 100 درصد تاییدشده‌ای نیز به حساب نمی‌آمدند و بیشتر حالت بازی‌های داخلی اردویی را داشتند.

4 - به رغم گلایه‌های مرتبط با حذف این دیدارها و تاثیری که به اعتقاد علی دایی و همفکران او بر تدارکات تیم ملی گذاشته شده است، باید معترف بود که تدارکات و سفرهای خارجی سال‌های اخیر تیم ملی در تاریخ فعالیت‌های این تیم کم‌سابقه است و هر سال بیشتر از سال قبل به این تیم رسیدگی و نیازهای آن تامین شده است.

دیرزمانی هدف و آرزوی ملی‌پوشان و سران فوتبال ما بهره‌گیری از امکانات پیشرفته تمرین و کار در برخی کشورهای دیگر بود و امروز چنان نیازی با وسعت برای تیم ملی فراهم آمده و از آن استفاده شده است. شاید لغو شماری از بازی‌های تدارکاتی برای تیم ملی مضر و نامقبول  باشد، اما از حق نباید گذشت که هیچ ‌گاه چنین شرایط و امکانات و روند مناسب تمرینی‌‌ای برای مدتی قابل ملاحظه در اختیار تیم ملی نبوده است.

بنابراین بهانه‌ای برای سکون و رکود و عقب‌گرد نیست و بر دایی و دستیاران اوست که به بهترین شکل از آن سود جویند و لغو برخی مسابقه‌های تدارکاتی اخیر را بهانه و دلیلی بر عدم نتیجه‌گیری احتمالی تیم ملی در دیدارهای رسمی پیش‌ رو  قرار ندهند.

وصال روحانی‌