دشمنی تمام نشدنی اوریبه و چاوز

اوریبه که پیش از رسیدن به ریاست جمهوری به وکالت مشغول بود دانش آموخته دانشگاه های هاروارد و آکسفورد و فردی محافظه کار است که اعتقادی راسخ به تجارت آزاد دارد. او پس از به قدرت رسیدن در سال 2002میلادی مواضعی سرسختانه در قبال فارک که در یکی از اقدامات خود برای گروگان گیری ، پدر او را به قتل رسانده بودند در پیش گرفته است.

سیاست های اوریبه و نزدیکی او به ایالات متحده ، برخورداری از میلیاردها دلار کمک بلاعوض واشنگتن برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر و گروه های شورشی را به همراه داشته است.

در نقطه مقابل ، چاوز از فرماندهان نظامی پیشین ونزوئلا و چهره ای کاریزماتیک است که در قالب رهبر جدید چپ های امریکای لاتین ظهور یافته است . او با اتکا به سرمایه نفتی ونزوئلا به دنبال عینیت بخشیدن به رویای فاصله گرفتن امریکای لاتین از ایالات متحده است.

اوریبه که سال گذشته از سوی افکار عمومی برای تسریع روند آزادی گروگان های فارک تحت فشار قرار گرفته بود از چاوز خواست بین بوگوتا و فارک میانجی گری کند اما به فاصله کوتاهی پس از موافقت چاوز با این خواسته او را به تخطی از قواعد میانجی گری و تلاش برای تقویت وجهه فارک و افزایش نفوذش در منطقه متهم کرد و نقش میانجی گری کاراکاس را پایان یافته دانست.

این اتهام ها موجب شد جنگی لفظی بین کاراکاس و بوگوتا شروع شود که به کاهش سطح روابط دو کشور منجر شد. چاوز در این مدت بارها اوریبه را به پیروی کورکورانه و محض از سیاست های امریکا در سطح منطقه متهم کرد.

چاوز خشمگین پس از آن تصمیم گرفت راهی جدید برای تضعیف اوریبه بیابد. او به مذاکراتش با فارک برای آزادی گروگان های کلمبیایی ادامه داد. از آن زمان تاکنون فارک شش گروگان خود را تحویل دولت چاوز داده است.

روند حوادث راهی جز تضعیف فارک با روی آوردن به راهکارهای نظامی پیش روی اوریبه نگذاشت . این بدان معناست که نبرد با فارک بر عرصه رویارویی دو دیدگاه متناقض پیرامون آینده مخاصمه فارک و بوگوتا آن هم در آستانه گسترش این منازعه به تمامی منطقه تبدیل شده و بعید است خصومت این دو قبل از اتمام دوران زمامداری شان به پایان برسد.

منبع: اشپیگل