عدالتخواهی و مهرورزی ‌یعنی ...

 یکی از الزامات، انطباق عملکرد کارگزاران نظام با تعالیم و محتوای شعارهای داده شده در انقلاب است. بارها بنیانگذار انقلاب اسلامی، مردان و مدیران کشور را نوکر و خدمتگزار مردم اطلاق کردند، این یک تعارف نبود، امام عزیز این موضوع را از عمق جان و براساس اعتقادشان می‌فرمودند.

 عدالتخواهی و مهرورزی اقتضا می‌کند کارگزاران حکومت از طمع‌ورزی به مسوولیت‌ها، مال‌اندوزی و جاه‌طلبی به طور جدی و در عمل فاصله بگیرند.

 عدالتخواهی و مهرورزی اقتضا می‌کند، مصلحت مردم و نظام اسلامی را بر منافع خویش مقدم بداریم. روح عدالتخواهی اقتضا می‌کند فامیل‌گرایی، رفاه‌طلبی و عافیت‌خواهی، میوه شیرین انقلاب را فاسد نکند. عدالتخواهی و مهرورزی ایجاب می‌نماید در میان مردم به قسط و عدالت رفتار کنیم و رانت‌جویی، رابطه بازی و پدیده‌ شوم رشوه‌خواری و دلالی در عرصه‌های خدمتگزاری رخت بربندد.

 عدالتخواهی و مهرورزی ایجاب می‌نماید، عنصر تفکر، خردگرایی و اداره هوشمندانه جامعه به عنوان یک اصل برای دست‌اندرکاران موجب خوشبختی شهروندان در جامعه اسلامی را فراهم آورد.

عدالتخواهی و مهرورزی یعنی درست فکر کنیم، درست برنامه‌ریزی کنیم و درست اجرا کنیم؛ به گونه‌ای که حقوق مسلم و به اعتبار دیگر حق‌الناس قربانی سوءمدیریت و اشتباهات مقننین و مجریان قرار نگیرد.

عدالتخواهی و مهرورزی یعنی استفاده درست از انسان‌ها، منابع و ثروت‌های ملی برای خدمت به بندگان خدا. عدالتخواهی و مهرورزی یعنی حضور هوشمندانه در صحنه برای آن که بنا به وصیت امام راحل و تاکید مقام معظم رهبری انقلاب به دست نامحرمان نیفتد و به مسیری نرود تا برای قلع و قمع عدالت و اجرای دیکتاتوری مدرن زمینه خدمت به مردم مسدود و محدود شود.

عدالتخواهی و مهرورزی یعنی تحقق فرمایش امیر‌المومنین علی(ع)، آنجا که می‌فرماید: الله الله فی‌الطبقه السفلی، خدا را، خدا را برای خدمت به محرومان و جاماندگان از قافله عدالت و آنهایی که هیچ راهی و فریادرسی ندارند.

عدالتخواهی و مهرورزی یعنی قطع دست خائنان به بیت‌المال، شتاب‌بخشی به جریان مبارزه با مفاسد اقتصادی، دوری از سفارشات و مصلحت‌اندیشی‌ها در برخورد با مصادیق فساد و ارتشاء. و در نهایت عدالتخواهی و مهرورزی یعنی خضوع و خشوع در مقابل مردم و تکرار آرمان‌های متعالی فجر 57 و پیوند و میثاق مجدد با شهدا، جانبازان و ایثارگران و خانواده‌ شهدا که گل‌های باغ انقلابند.

 مرتضی تمدن‌