استعدادهای پنهان در جهان

  در بین موجوداتی که در فهرست قرمز قرار دارند، برخی واقعا خوشبخت هستند که خطر نابودی آنها عمومی شده است و مردم به فکر حفاظت از آنها می‌افتند. یوز ایرانی، شیر، خرس قطبی و... نمونه‌ای از این مواردند؛ ‌اما برخی از گونه‌ها تا این حد خوش‌شانس نیستند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که ممکن است زنبورهای عسل هم منقرض شوند؟ آیا فکر کرده‌اید این انقراض تا چه حد به دنیای ما خسارت می‌زند؟ یا همین موجودات پرسروصدای تالاب‌ها، قورباغه‌ها که شاید از کنار آنها بسادگی می‌گذریم، واقعیت این است که این موجودات هم همانقدر حق زیستن بر سیاره ما را دارند که ما داریم. شاید شناختن چنین گونه‌ای بتواند گامی برای کمک به آنها باشد و به همین دلیل سیب هرازچندگاهی سراغ گونه‌های کمتر معروف درخطر خواهد رفت و امروز قورباغه‌ها مورد بررسی پرونده علمی ماست.

اما همان طور که دانش ما از محیط‌زیستمان اندک است، از خطرهایی که تهدیدمان می‌کند هم کمتر می‌دانیم. سرطان نام ترسناکی است که با خود مجموعه‌ای از باورهای غلط را همراه دارد. براستی این بیماری که به سلامت انسان چنگ می‌اندازد، چیست؟ این موارد سوالاتی است که پرونده پزشکی ما به آن پاسخ خواهد داد.

در فراروی این موضوعات، وقتی به جهان می‌نگریم،‌ از عمق نادانسته‌های خود شگفت‌زده می‌شویم. علم در سال‌های اخیر رازهای زیادی را فاش کرده است؛ اما به ازای هر پاسخ جدید، ده‌ها سوال تازه‌تر رخ نموده‌اند و این راز ماندگاری دانش است.

توجه به موضوعات کوچکی که شاید برای بسیاری از ما اصلا به چشم هم نیاید ممکن است نقش تعیین‌کننده‌ای در سرنوشت در نحوه زیستن ما در این سیاره داشته باشد. نگاهی به رشد بیماری‌های عجیب و غریب در این چند قرن اخیر و مقایسه آن با فرایندهای تخریب محیط زیستی که در این جهان رخ داده است و افزایش انفجاری جمعیت در یک قرن گذشته اگرچه به ظاهر ارتباطی با هم ندارند، اما ممکن است کلید حل این مشکلات را بتوان از دل ارتباطات نه‌چندان آشکار آنها پیدا کرد.  به همین دلیل امروزه در تعریف توسعه پایدار مجموعه‌ای از عوامل علمی، فرهنگی، سلامت، اقتصاد و ... را در کنار یکدیگر می‌بینیم و اگر هر یک از شاخه‌های آنها بدون در نظر گرفتن عوامل دیگر مورد تاکید قرار گیرند، نه‌تنها مشکلی از جامعه انسانی حل نخواهد شد بلکه به مشکلات هم افزوده می‌شود. به همین دلیل است که باید موضوعی به ظاهر بی‌اهمیتی به مانند قورباغه‌ها با همان جدیتی که بیماری سرطان را مورد توجه قرار می‌دهیم، بررسی کنیم.