جام جم آنلاین: آمریکاییها و صهیونیستها همیشه برای حملات خود به کشورهای مختلف، که فهرست طولانیای هم دارد، بهدنبال بهانه بودهاند. گاهی نمیتوانند توجیهی برای این حملات پیدا کنند؛ در چنین شرایطی، خودشان سناریوسازی میکنند. این کار را بهشکلی کاملا سیستماتیک و مخفیانه، از طریق شبکههایی که در اختیار دارند، انجام میدهند و سپس مسئولیت آن را به گردن کشوری میاندازند که هدفشان است.
برای مثال، حملات اخیر به قایقهای ونزوئلا با این ادعا توجیه میشد که این کشور در قاچاق مواد مخدر نقش دارد، اما پس از آن، دیگر خبری از قاچاق نبود؛ گویی نه محمولهای از مواد مخدر از آن منطقه عبور میکرد و نه ضرورتی برای هدف قرار دادن قایقها وجود داشت.
در عراق، داستان سلاحهای کشتار جمعی را مطرح کردند. درباره ایران نیز بحث بمب اتمی را بهعنوان بهانه مطرح کردهاند. درحالیکه آژانس بینالمللی انرژی اتمی بر فعالیتهای ایران نظارت دارد و بیانیههایی هم صادر میکند. هرچند برخی از این بیانیهها در بعضی پاراگرافها مواضع دوپهلو دارند، اما در مجموع این موضوع را مطرح میکنند که ایران به سمت فعالیتهای نظامی هستهای حرکت نمیکند. بااینحال، همچنان موضوع ساخت بمب اتمی را بهعنوان یک بهانه علیه ایران مطرح میکنند.
اخیرا بهانههای مختلف دیگری هم مطرح کردهاند. به این روش درواقع «عملیات پرچم دروغین» میگویند؛ یعنی شما اقدامی انجام دهید و آن را به گردن طرف دیگری بیندازید. این خلاصه مفهوم عملیات پرچم دروغین است که سابقه تاریخی هم دارد. بنابراین، آمریکاییها در این زمینه تجربه دارند و میدانند چگونه چنین اقداماتی را انجام دهند. به نظر من، اکنون هم مشغول همین کار هستند.
بدون اینکه ما اقدامی انجام داده باشیم، در فرانسه بحث سردخانهها را مطرح کردند؛ اینکه مثلا این تأسیسات هک شده و مواد داخل آن از بین رفته یا بخش زیادی از آنها فاسد شده و مدعی شدند این اتفاق کار ایران بوده است. سپس تلاش کردند اروپا را هم وارد ماجرا کنند و تحریمهایی علیه ایران به راه بیندازند. ممکن است برخی کشورهای اروپایی حتی وارد میدان جنگ شوند؛ اتفاقی که تاکنون رخ نداده است. ترامپ بارها سران اروپایی را به همراهی فراخوانده، با تهدیدهای مختلف تحت فشار گذاشته و نشستهای متعددی با آنان برگزار کرده است، اما آنها تاکنون وارد این ماجرا نشدهاند. با این حال، تحرکات اخیر از احتمال گسترش دامنه درگیری به اروپا حکایت دارد.
ترامپ برای کشاندن دیگران به درگیری، خود در موقعیتی گرفتار شده که باید بهتنهایی از آن خارج شود. میگویند ایران میتواند شما و اروپا را هدف قرار دهد! این گفته نیز بخشی از همان فضاسازیهاست.
برای مثال، موضوع یخچالها به فرانسه مربوط میشد. چند روز پیش، اختلال در برجهای مراقبت پرواز آمریکا شمار زیادی از هواپیماها را زمینگیر کرد. این موضوع را هم به ایران نسبت دادند. موارد مشابه دیگری گزارش شده است. اکنون ادعاهای دیگری مطرح میکنند؛ مثلا اینکه ایران قصد حمله موشکی یا پهپادی به فلان شهر آمریکا را دارد.
برداشت من این است که همه این موارد را باید در همان چارچوب تحلیل کرد. مردم آمریکا هم، به نظر من، چندان به این مسائل ورود نمیکنند؛ یعنی تحلیلگر نیستند به این معنا که بتوانند این اتفاقات را کنار هم قرار دهند و ارتباط میان آنها را ببینند.
حتی معتقدم ماجرای یازدهم سپتامبر، با وجود اینکه چند دهه از آن گذشته است، در همین چارچوب قابل تحلیل است. آن حادثه را مقدمهای برای حمله به برخی کشورهای دیگر قرار دادند و براساس آن اقدام کردند. اکنون هم در همان مسیر حرکت میکنند.
بنابراین، ابزار اصلی این اقدامات چیست؟ رسانهها. رسانهها ابزار این کار هستند. رسانههای آمریکایی در خدمت این سیاستها قرار دارند و برای آنها کار میکنند. رسانههای همراه و اختصاصی خودشان را دارند که خبر منتشر میکنند و رسانههای دیگر نیز این اخبار را بازنشر میدهند. سپس عملیات انجام میشود و میگویند: بفرمایید، نگاه کنید! این کشور به ما حمله کرده، به خاک ما تعرض کرده یا از طریق سایبری یا به شکلهای فیزیکی دیگر علیه ما عملیات انجام داده است. درنتیجه، دوباره بهانهای برای حمله به آن کشور یا حتی ورود یک کشور جدید به میدان فراهم میشود.
این مدل، مدل تازهای نیست و قبلا هم تجربه شده است؛ بااینحال، آنها همچنان از آن استفاده میکنند. دستگاهها و نهادهایی دارند که این اقدامات را بهشکل مخفیانه انجام میدهند. ممکن است ۳۰ یا ۴۰ سال بعد مشخص شود که داستان یخچالها چه بوده، ماجرای فلان اتفاق چه بوده یا اختلال در پروازها چگونه ایجاد شده است. آن زمان ممکن است خودشان این مسائل را اعلام و افشا کنند.
تحلیل ما بر پایه شواهدی است که اکنون در اختیار داریم. در عراق نیز چنین کردند و درباره ایران هم باید با همین رویکرد داوری کرد.
نگاه کنید، ترامپ در اظهاراتش در کنگره، گفتوگو با مخالفانش و نیز تبلیغات انتخاباتی دوره قبل، بارها مدعی شده است که ایران به دنبال بمب اتمی است. ما بارها این ادعا را تکذیب کردهایم، اما واشنگتن همچنان از آن به عنوان بهانه استفاده میکند. حتی گفتهاند اگر این جنگ هیچ دستاوردی نداشته باشد، جز اینکه ایران را از دستیابی به بمب اتمی بازدارد، برای ما کافی است. یعنی همین یک مورد هم برای توجیه جنگ کافی است.
حالا فرض کنیم واقعا هدف همین بوده است؛ آنها قبلا همچنین ادعایی را مطرح کرده بودند و همچنان این ادعا ادامه دارد.
اکنون موضوع کوه کلنگ را مطرح میکنند و میگویند آنجا را هدف قرار خواهند داد، چون فلان اتفاق در آنجا در حال رخ دادن است. فردا هم ممکن است مکان دیگری را مطرح کنند. اصلا حد و مرزی برای این اتهامها و دروغهایی که مطرح میکنند وجود ندارد. درواقع، اینها نوعی بهانهسازی برای حملاتی است که در ذهن دارند و به نظر من، قطعا آنها را انجام خواهند داد.
در ادامه همین پروژه، شاهد تداوم همین اقدامات رسانهای هستیم؛ اقداماتی که در خدمت ایفای یک کارکرد غیراخلاقی، یعنی توجیه جنگ و آمادهسازی افکار عمومی، قرار دارند. درواقع، رسانههای مستقلی در این چارچوب وجود ندارند و رسانهها در خدمت پروژه ایرانهراسی قرار گرفتهاند.
البته این موضوع مشترک است. هرچند خود ترامپ و رسانههایش منتقدانی دارند و رسانههای مقابل او نیز انتقادهای جدی مطرح میکنند، اما آن رسانههای مقابل هم وابستگیهایی دارند؛ یا به حزب مقابل وابستهاند یا به بلوک سیاسی مقابل تعلق دارند.
در مجموع، اگر بخواهیم معدل کلی و عملکرد مجموعه این رسانهها را در نظر بگیریم، میبینیم که مواضع آنها علیه جمهوری اسلامی است. ما هم دموکراتها را دیدهایم و هم جمهوریخواهان را؛ هر دو را تجربه کردهایم. در مسائل استراتژیک، ممکن است درباره روشهای برخورد با ایران اختلافنظرهایی داشته باشند، اما اصل این رویکرد در میان هر دو حزب وجود دارد.
رسانهها هم در خدمت همین سیاستها هستند و این موضوع کاملاً روشن است. آنها تصور میکردند که با یک توییت، یک اقدام یا یک سخنرانی میتوانند کشوری را ساقط کنند یا منابع آن را در اختیار بگیرند. طبیعی است که در حوزه رسانهها، انجام چنین کاری برایشان بسیار راحتتر باشد.
حتی اگر خودشان هم مستقیما چنین کاری نکرده باشند، رسانههای وابسته فراوانی دارند؛ رسانههایی که خودشان ایجاد کردهاند و این موضوع هم سابقه تاریخی دارد. رسانههایی وجود دارند که در خدمت دو حزب اصلی آمریکا قرار گرفتهاند و بنابراین میتوانند سیاستهای موردنظرشان را از طریق این رسانهها پیش ببرند.
نویسنده: بیژن مقدم
اولین واکنشها به تازهترین انیمیشن دیزنی:
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم
شاهین بیانی در گفتوگو با جام جم عنوان کرد: