نباید فراموش کنیم که پس از شهادت سردار حاج‌قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس، مجلس عراق مصوبه‌ای را به تصویب رساند که براساس آن نیروهای متجاوز آمریکایی باید از عراق خارج شوند. تلاش مضاعف اضلاع مختلفی که به آنها اشاره شد، در طول نزدیک به شش سال گذشته سرانجام در روز‌های اخیر به نتیجه رسید. درواقع می‌توان گفت یک‌بار دیگر مجموعه مقاومت مردم در برابر تجاوز نظامی آمریکایی‌ها در منطقه غرب آسیا توانست نیروهای نظامی آمریکا را از یک کشور منطقه خارج کند. این اخراج در پرونده تجاوزات آمریکا ماندگار خواهد بود. مخاطبان محترم مطمئنا اخراج آمریکایی‌ها توسط مردم افغانستان را نیز به‌خاطر دارند. اقدامی که در روز‌های گذشته در عراق به نتیجه رسید، نشان‌دهنده آن است که سلطه و هژمونی آمریکایی‌ها نسبت به سال‌های قبل بسیار کاهش پیدا کرده و افول آمریکا کاملا قابل مشاهده است. اما اهمیت این خروج درراستای تحکیم حاکمیت ملی عراق و یکپارچگی سرزمینی این کشور چیست؟ نکته حائز اهمیت آن است که با این اقدام شجاعانه ملت عراق، ملت‌های دیگر نیز می‌توانند این انگیزه را پیدا کنند که حضور نظامی و پایگاه‌های ارتش آمریکا ضرورتی برای امنیت کشورشان ندارد و با یک تلاش هدفمند می‌توانند نیروهای آمریکایی را از کشور خود اخراج و استقلال کشور خود را تحکیم کنند.
با خروج آمریکایی‌ها از عراق، تمامیت ارضی این کشور و همچنین استقلال سیاسی آن مستحکم‌تر خواهد شد و گام‌های بعدی برای استقلال اقتصادی از برخی جریان‌های خاص وابسته به آمریکا در عراق و همچنین قطع دست بانک فدرال‌رزرو آمریکا از ساختار اقتصادی عراق می‌تواند شکل بگیرد. موضوع اخراج آمریکایی‌ها چنان مسأله مهمی است که سی‌ام سپتامبر به‌عنوان روز حاکمیت عراق نامگذاری شده و در تاریخ این کشور ماندگار خواهد شد. جشن‌هایی که از چند روز قبل به‌مناسبت اخراج آمریکایی‌ها از سرزمین عراق در این کشور مشاهده می‌شوند، نشان‌دهنده تنفر قلبی مردم عراق از حضور متجاوزانه ارتش آمریکا بوده است. در اینجا با این سوال بنیادین روبه‌روییم که آیا می‌توان این تحول را نخستین گام برای استقلال کامل عراق دانست؟ مسأله استقلال عراق از حیث الگو‌سازی برای کشور‌های دیگر باشد و علاوه بر این‌که ملت عراق را برای دستیابی به استقلال کامل از مداخلات اقتصادی آمریکا، به‌ویژه در حوزه فروش و انتقال پول نفت این کشور آماده کند، می‌تواند الگویی برای اخراج آمریکا از مناطق دیگر باشد. ملت‌های دیگر نیز می‌توانند از این تجربه درس بگیرند و از موفقیت مردم عراق برای دستیابی به استقلال و پایان دادن به حضور نظامی آمریکا در کشور‌های خود استفاده کنند.
نباید از خاطر ببریم که یکی از عوامل اصلی این اخراج، جریان‌های مقاومت بودند؛ جریان‌هایی که آمریکایی‌ها در طول سال‌های اخیر همت خویش را بر گرفتن سلاح از آنها قرار داده بودند. در فضای رسانه‌ای نیز همه تلاش‌ها معطوف به این مسأله بود که دولت‌های سه‌گانه سابق و کنونی عراق را وابسته کامل به آمریکا معرفی کنند تا شاید از این مسیر بتوانند تلاش‌های عمومی مردم و جبهه مقاومت را نسبت به اخراج آمریکایی‌ها کاهش داده و حضور خود را استمرار ببخشند.
برخی تاکید دارند که خروج آمریکا به معنای پایان حضور و نفوذ این کشور در عراق نیست و شاید بتوان از تغییر شکل نفوذ سخن گفت. به‌نظر می‌رسد طرح موضوع تغییر شکل نفوذ بدون مشخص‌کردن شکل واقعی آن، بیشتر با هدف تقلیل این موفقیت و کاهش اهمیت این دستاورد بزرگ مطرح می‌شود؛ وگرنه تغییر شکل مشخص و جدیدی در حضور آمریکا صورت نگرفته است.
در مجموع، خروج آمریکا از عراق را باید تحولی مهم در مسیر تحکیم حاکمیت ملی، استقلال سیاسی و تمامیت ارضی این کشور دانست؛ تحولی که در صورت تداوم می‌تواند زمینه را برای کاهش وابستگی‌های اقتصادی و در نهایت حرکت عراق به‌سوی استقلال کامل فراهم کند و در سطح منطقه نیز پیامد‌های قابل توجهی داشته باشد.
بازگشت باشکوه اسطوره طنز
