مختصات کودکانه در کارتون «آرتور» شهاب نادری مقدم

، همین باشد و مناسب ترین و خلاق ترین پاسخ به این سوالهاست که کارگردانی موفق ، فیلمی مطلوب و یا به طور کلی اثری قابل تامل را پدید می آورد. «آرتور» کارتونی است رئال با ویژگی هایی مختص کودکان که توانسته است به نحو مطلوب پاسخگوی سوالات مطرح شده باشد. داستان های واقعی از تردیدها، شایدها و بایدهای دنیای کودکان که بسیار راحت ، ساده ، بی آلایش و بدون هیچ گونه دشواری و پیچیدگی ارتباطی شفاف را با کودک بیان می کند و به طرح پرسشهایی می پردازد که در دنیای کودکان بسیار معمول است . «آرتور» علاوه بر سرگرمی ، بازگو کردن پیامی را نیز جزو اهداف خود قرار داده است . طنز، یکی از قدرتمندترین فاکتورها برای آموزش موضوعی بویژه برای کودکان به شمار می آید. کارتون «آرتور» با استفاده از بن مایه های طنز در تاروپود حوادث امروز داستانی هرچه بیشتر برجذابیت های این اثر افزوده است . مبارزه خوبی و بدی همیشه در هر داستانی حضور دارد؛ اما هنگامی که بحث کودک به میان می آید، نمایش خوبی و بدی هم باید متوازن با اندیشه های کودک مطرح شود. حتی برای نمایش بدی ، زشتی و سیاهی هم باید از تلطیف های کودکانه استفاده شود. «بدی » در کارتون «آرتور» همان مشکلات کودکان است که سعی شده است راهکاری مناسب برای بیان و حل آن ارائه شود. «آسیبهای احتمالی برنامه های تلویزیونی و راه پیشگیری آن » ، «استفاده از چراغ خواب برای پس زدن وحشت از تاریکی ». «دلهره های روزهای تحصیل و مدرسه » و... همگی همان بدیهای تلطیف شده است که کاراکترهای کارتونی با حرکتی همگرا و با تفکرهای تکمیلی یکدیگر سعی در حل آنها دارند. «مشارکت های اجتماعی کودکانه » نیز یکی دیگر از آنوره های کارتون «آرتور» است که در لایه های زیرین و ظریف داستان به آن پرداخته می شود. صمیمیت بین کاراکترهای داستان ، مشورت آنها با یکدیگر و... نمایانگر این موضوع است . «آرتور» به تخیل - که عنصر اصلی جولان فکری کودک است - نیز می پردازد و با انتخاب پرسوناژهای غیرانسان و ویژگی های تصویری از قبیل رنگ ، فضا، صحنه ، سعی در نزدیک شدن هرچه بیشتر به این فاکتور تاثیرگذار دارد که البته موفق بوده است . اما نکته ای نباید فراموش شود، دوبله بسیار خوب و روان این اثر است . شاید بجرات بتوان گفت «آرتور» از آن دست کارتونی هایی است که صدایی نامناسب با سلیقه کودک در آن پیدا نمی شود. گزینش خانم فریبا شاهین مقدم به جای شخصیت اصلی داستان (آرتور) دلیلی است بر این مدعا.