چون ایشان پیش از آنکه رهبر سیاسی کشوری همسایه و دوست باشد، فقیهی از بزرگان فقهای مذهب اهلبیت (ع) بودند. از همینرو مراسم تشییع رنگوبوی دینی و ایمانی روشنی به خود گرفت و جنبه سیاسی جز در سطح تشریفاتی آن، از طریق حضور مقامات ارشد دولتی و در رأس آنان نخستوزیر و رئیس شورای عالی قضایی برای استقبال از هیات رسمی ایرانی همراه تابوت شهید خامنهای، نمود نداشت. هرکس تاریخ تشیع را خوانده باشد میداند که سنتی برگرفته از روایات اهلبیت (ع) وجود دارد که براساسآن، در گذشته پیش از آنکه به خاک سپرده شود، با طواف پیکرش پیمان خود را با ائمه تجدید میکند. بزرگان علما همواره کوشیدهاند مقصد نهاییشان نجف (مرقد امامعلی (ع)) باشد بلکه شماری از آنان وصیت کردهاند پیکرشان از کشورهای دوردست به آنجا منتقل و در همانجا دفن شود. برای نمونه، شیخ محمدکاظم خراسانی معروف به آخوند خراسانی صاحب مشهورترین کتاب در علم اصول (کفایهالاصول) در تهران درگذشت و در وصیت او آمده بود که در جوار مرقد امام علیبنابیطالب (ع) دفن شود؛ و چنین نیز شد. شیخ عبدالله مامقانی صاحب مشهورترین کتاب در علم رجال (تنقیحالمقال) نیز سرنوشتی مشابه یافت. او هم در ایران درگذشت و پیکرش به کربلا و سپس به نجف منتقل شد. نجف همواره پناهگاه علما بوده است، چه در حیات و چه پس از مرگ. در زندگی از پایتخت علوم اهلبیت (ع) کسب دانش میکنند و پس از مرگ از خاک آن که بهآغوشکشیدن امیرالمؤمنین را در خود دارد، طلب برکت میکنند. در همین بستر تاریخی و اعتقادی است که میتوانیم بعد دینی مراسم تشییع حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای را درک کنیم؛ و این نکته زمانی روشنتر میشود که به یاد بیاوریم رهبر فقید خود بارها در مناسبتهای گوناگون از اشتیاق خویش برای زیارت حرمهای ائمه سخن گفته بود؛ اشتیاقی که به سبب سنگینی مسئولیتهایش هرگز در زندگی برایش میسر نشد. این شکوه و ابهت در تشییع، امری قابل پیشبینی بود. زیرا مردم عراق به برگزاری مناسبتهای بزرگ دینی با ماهیت مردمی خو گرفتهاند و نیروهای امنیتی نیز طی سالها برگزاری زیارتهای میلیونی در عاشورا و اربعین، تجربهای انباشته کسب کردهاند که آنان را قادر ساخت مراسم تشییع را به سلامت به سرانجام برسانند. چنانکه انتظار میرفت این تشییع توجه رسانهای جهانی چشمگیری را برانگیخت. زیرا شخصیت سیدعلی خامنهای افزون بر ابعاد دینی، مرکز ثقل روشنترین جبهه مقابله با باطل به تمامی صورتهای آن و حامی ملتها در راه دستیابی به آزادی و استقلال بود. بر کسی پوشیده نیست که ایران و شخص سیدعلی خامنهای چه بهای سنگینی به سبب پشتیبانی از مبارزه فلسطینیان در دفاع از سرزمینشان و مقاومت لبنانیها در برابر رژیمی که در کمین طمعورزی نسبت به آنان است پرداخت. نجف، پیکر فقیهی بزرگ، رهبری شجاع و مقاومی بیهمتا را در آغوش گرفت. مرگ سرافرازانه او تاجی بود بر عمری طولانی که سراسر در طلب علم و طلب شهادت سپری شد.
در گفتوگو با کارگردان «افسانه سپهر» مطرح شد:
