تشییعی که بعثت بود 

آنچه رخ داد صحنه‌ای بود که در آن خدای متعال دل‌ها، قدم‌ها، قلم‌ها، دست‌ها و نگاه‌های مردم را به میدان آورد. چنین حضوری را نمی‌توان با تحلیل‌های صرفا بشری توضیح داد. زیرا هیچ انسانی به‌تنهایی قادر نیست چنین حماسه‌ای را رقم بزند. این خداوند بود که دل‌ها را به این مسیر هدایت کرد.  علت این امر نیز روشن است. رهبر شهید ما با خدا معامله کرده بود؛ همان حقیقتی که در آیه شریفه «إِنَّ الله اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ» تجلی یافته است. هنگامی که انسان جان خود را در راه خدا تقدیم می‌کند، خدای متعال نیز جان‌های مردم را به‌سوی او و آرمانش هدایت می‌کند. این حقیقتی است که بر هیچ‌کس پوشیده نیست، اگرچه منافقین و کفار تکذیبش می‌کنند.  بی‌تردید این حرکت عظیم آثار و برکات معنوی عمیقی بر جای خواهد گذاشت. در عرصه داخلی، این حضور باشکوه موجب تقویت انسجام ملی، شکل‌گیری حرکت توفنده ملت برای پیگیری آرمان‌های شهید و پیوند هرچه‌عمیق‌تر نسل نو و جوان با امام انقلاب شد. همچنین مردم نشان دادند محاسبات کشورهای غربی و تحلیلگران داخلی و خارجی درباره جامعه ایران نادرست بوده و این حضور، تمامی نقشه‌ها و برآوردهای دشمن را بر هم زد.  در عرصه خارجی نیز این رخداد، تحلیلگران را از تبیین و تحلیل آن عاجز کرد. این حضور، به صیانت از کیان اسلام، کیان ایران و کیان تشیع انجامید و جلوه‌ای شگفت‌انگیز از پیوند یک ملت با رهبر خود را به نمایش گذاشت. کدام رهبر در جهان عرب یا حتی در دیگر نقاط جهان، پس از رحلت خود، شاهد چنین حضور عظیم و کم‌نظیری از مردم بوده است؟ چشم جهانیان به ایران دوخته شد و همه این صحنه را نظاره کردند.  مردم با حضور خود پیام‌های روشنی را به جهانیان مخابره کردند؛ پیام ذلت‌ناپذیری، دفاع از عزت خویش و عزت ایران، پیام انسجام برای مقابله با کفر، پیام دفاع از ایران و پیام استمرار راه شهید. آنان اعلام کردند برای ادامه این مسیر، برای گرفتن انتقام و تحقق قصاص آمده‌اند و با پرچم سرخ حسینی، بر ادامه این راه خونین تاکید کردند. پیام آنان این بود که تصور نکنید با شهادت رهبر ما می‌توان او را از تاریخ حذف کرد. رهبر ما شهید شد اما زنده است و این تازه آغاز راه است.  این حضور عظیم نشان داد آغازی تازه در جهان رقم خورده است؛ آغاز انسجام ملت‌ها. ملت ایران، ملت عراق و آزادگان بسیاری در کشورهای مختلف جهان همگی به این حرکت پیوستند. صحنه‌های باشکوه تظاهرات در هند، درخواست‌ها و حمایت‌ها در پاکستان و همراهی مردم در بسیاری از کشورهای دیگر همگی نشان داد این واقعه سرآغاز حرکت‌های توفنده ملت‌ها برای مقابله با ظلم و تباهی است؛ آغازی برای آن‌که ملت‌ها اعلام کنند زیر بار ذلت نخواهند رفت و مسیر عزت خود را با قدرت ادامه خواهند داد.  این حضور، آغاز شکست دشمن، آغاز شکست‌ناپذیری ملت بزرگ ایران، آغاز یک انقلاب روحی و بعثتی تازه در میان مردم، آغاز تقویت امنیت ایران و آغاز آشکارشدن بزرگواری ملت ایران بود. این بزرگواری پیش از این نیز وجود داشت اما امروز در برابر دیدگان جهانیان آشکار شد و مردم دنیا دریافتند ایرانیان تا چه اندازه بزرگوارند.  از سوی دیگر این مراسم، آغاز نمایش پیوند امت و امامت نیز بود؛ فرصتی برای آن‌که فریاد زده شود بهترین نوع رابطه میان حاکمان و مردم، پیوندی قلبی و عاطفی است؛ پیوندی که ریشه در عشق و محبت دارد، نه رابطه‌ای ظاهری که با زور سرنیزه و تحمیل شکل گرفته باشد.  این‌که رهبر ما چه کرده بود که چنین محبتی را در دل‌های مردم برانگیخت و چنین حضوری را رقم زد، موضوعی نیست که بتوان در چند جمله درباره آن سخن گفت بلکه برای تبیین این حقیقت باید ده‌ها جلد کتاب نوشته شود.