صدای بلند زنگ خطر

جام جم آنلاین – لیگ ملت‌های والیبال یک هفته‌ای است آغاز شد و حقیقت را بخواهید تیم ملی والیبال ایران دقیقا همان عملکردی را دارد که انتظار می‌رفت؛ پر از افت و خیز و پر از نوسان. دقیقا تا اینجای کار همان مدل سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ است.
تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملت‌های والیبال ۲۰۲۶ با هدایت روبرتو پیاتزا وارد رقابت‌هایی شده که از همان ابتدا نشان داد مسیر آسانی پیش رو ندارد. این تیم در سه دیدار ابتدایی خود دو شکست و یک پیروزی مهم را تجربه کرده و حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین کارشناسان و هواداران قرار گرفته است.
شاگردان پیاتزا در این هفته نخست ابتدا مقابل بلغارستان قرار گرفتند و با نتیجه سه بر صفر شکست خوردند. واقعیت این است که والیبال ایران به مرحله ۵۰-۵۰ رسیده است. در تقابل‌هایی مثل بلغارستان معلوم نیست تیم می‌برد و یا می‌بازد. به هرحال در آن دیدار بلغار‌ها با سرویس‌های هدفمند و دفاع روی تور منسجم، عملاً جریان بازی را در اختیار گرفتند و اجازه ندادند ایران به ریتم همیشگی خود برسد. این باخت از همان ابتدا سوال‌هایی جدی درباره هماهنگی تیم و کیفیت آماده‌سازی مطرح کرد.
اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. در دیدار بعدی برابر بلژیک ایران نه‌تنها شکست خورد بلکه یک آمار عجیب و نگران‌کننده نیز ثبت شد: از دست دادن ۳۳ سرویس در یک مسابقه. این عدد برای تیمی در سطح ملی، آن هم تیمی که سابقه رقابت با قدرت‌های اول جهان را دارد، یک هشدار جدی محسوب می‌شود. بلژیک با برنامه‌ریزی دقیق و استفاده از اشتباهات ایران توانست بازی را ۳ بر ۲ به سود خود تمام کند. شکست بدی بود. بلژیک اگر ۱۰ سال پیش مقابل ایران قرار می‌گرفت ایران قاطعانه در ۳ ست متوالی به پیروزی می‌رسید. اما اینبار اوضاع فرق داشت.
تنها نکته مثبت تا اینجا پیروزی سه بر صفر مقابل آرژانتین بود.
 
واقعیت محض: مثل همیشه بی ثبات!
تیم ملی والیبال ایران هنوز به ثبات لازم نرسیده است. حالا هم به نظر می‌رسد این روند در دوره ۲۰۲۶ ادامه پیدا کرده و تیم در حال دست و پنجه نرم کردن با یک بازسازی جدی است.
باید به تغییرات در سطح جهانی والیبال هم توجه کرد. دیگر دوران سلطه مطلق چند قدرت سنتی نیست. تیم‌هایی مثل بلژیک که در گذشته جایگاه خاصی در والیبال نداشتند امروز با برنامه‌ریزی دقیق، سرمایه‌گذاری روی نسل جدید و تاکتیک‌های مدرن به راحتی می‌توانند تیم‌هایی مثل ایران را شکست دهند. فاصله‌ها در حال کم شدن است و هیچ مسابقه‌ای از قبل قابل پیش‌بینی نیست. زنگ خطر از سال ۲۰۲۴ برای والیبال ایران به صدا درآمده بود. اما کو گوش شنوا؟!
 
پیاتزا و یک ماموریت سنگین
پیاتزا قرار نبود ولاسکوی دیگری برای والیبال ایران باشد و یک معمار نوین دیگر لقب بگیرد، اما به هر حال قرار بود سبک جدیدی در تیم ملی والیبال ایجاد کند.
پیاتزا هنوز در حال شناخت بهتر ترکیب و ساختار تیم است و پیروزی مقابل آرژانتین می‌تواند برای او یک نقطه شروع باشد، اما تداوم نوسان در عملکرد نگرانی‌ها را از آینده تیم ملی بیشتر کرده است. ایران اگر می‌خواهد دوباره به سطح یک قدرت پایدار در جهان برگردد، نیاز به ثبات، کاهش اشتباهات فردی و بهبود جدی در بخش سرویس و دریافت دارد.
نکته بسیار ناراحت کننده این است که اگر ایران نتواند در هفته‌های آتی لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ نتایج لازم را بگیرد مقدمات سقوط ایران از لیگ ملت‌های جهان تا سال ۲۰۲۷ فراهم می‌شود و چه کابوسی از این تلخ‌تر برای والیبال ایران که یک دهه طلایی را پشت سر گذاشت.
حالا نگاه‌ها به ادامه رقابت‌هاست تا مشخص شود آیا این تیم می‌تواند از بحران عبور کند یا نه.