دانش در ایران همیشه زنده است

از همین‌رو دشمنان در سال‌های اخیر دستور کاری را دنبال کرده‌اند که در ادبیات استعماری از آن با عنوان نسل‌کشی علمی یاد می‌شود؛ یعنی مجموعه‌ای از اقدامات که از ترور دانشمندان و خرابکاری در ساختار علمی گرفته تا تخریب زیرساخت‌های تحقیقاتی را شامل می‌شود.

قدم اول برای مقابله با این جریان، شناخت این راهبرد و آگاهی از اهداف طرف مقابل است. در قدم بعدی هم باید باور داشته باشیم که این تلاش‌ها در صورتی ناکام خواهد ماند که همان نگاه مثبت و رویکرد سازنده‌ای که در سال‌های پس از انقلاب بر مسیر علمی کشور حاکم بوده، همچنان حفظ شود.

در چنین حالتی، هرچند ممکن است آسیب‌هایی مقطعی، مثل آسیب‌های فعلی در جریان جنگ اخیر به دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی و پژوهشی ایجاد شود، اما این آسیب‌ها توانایی عقب‌نشاندن پایدار کشور را نخواهند داشت، حتی اگر برخی زیرساخت‌ها مانند مرکز لیزر و پلاسمای دانشگاه شهید بهشتی یا بخش هوش مصنوعی دانشگاه شریف و مجموعه پاستور و‌... که سرمایه‌گذاری زیادی روی آنها صورت گرفته بود، خسارت قابل‌توجهی دیده باشند. اما به‌دلیل بومی بودن دانش و ساختار علمی مرتبط، این آسیب‌ها موقتی خواهند بود و امکان بازسازی آنها وجود دارد. البته که پیش از این هم تدابیری درنظر گرفته شده بود تا در صورت بروز چنین حملاتی، آسیب‌ها برگشت‌ناپذیر نباشند. 

افزون بر این، انگیزه مضاعفی که اکنون در جامعه علمی کشور شکل گرفته است، می‌تواند مسیر‌های پیشین را با سرعت بیشتری احیا کند. در واقع با وجود این‌که هدف طرف مقابل، ایجاد بی‌انگیزگی و ناتوانی راهبردی در کشور بود، اما نتیجه معکوس حاصل شده است و امروز دانشجویانی که در مسیر توان‌بخشی علمی کشور تلاش می‌کنند، همچون سلول‌های تازه‌نفس این ساختار عمل کرده و می‌توانند نوآوری‌های بیشتری به همراه بیاورند.