کسی‌که به من شلیک کرد، تروریست و هدفش کشتن بود

«فاطمه فرامرزی» خبرنگار خبرگزاری صداوسیما، در برنامه شاهد عینی از اصابت تیر ساچمه‌ای به چشم و صورتش در آشوب دی ماه ۱۴۰۴ خبر داد و گفت: تاکنون ۱۵۰ ساچمه سربی از صورت و بدنش خارج شده است.

 

 

 

 

 

فرامرزی: بله من به غیر از این که افتخار این را دارم که در رسانه ملی خبرنگار هستم، روپوش پرستاری هم دارم.

 

 

فرامرزی: پنجشنبه طبق عادت همیشه تا حدود ساعت ۸ شب اداره بودم، رسیدم منزل که طرف شرق تهران است، سر و صدا‌ها را در مسیر که داشتم میرفتم دیدم منتهی یک مقدار که زمان گذشت این صدا‌ها و رفتار یک مقدار شدت گرفت و ناآرامی‌ها خارج از اعتراض شد یک مدل دیگری شد در این حین همسرم و پسرانم رفته بودند باشگاه ورزشی از بیرون برگشتند و پسر کوچکم علی خیلی مضطرب بود. همسرم گفت در مسیری که داشتیم می‌رفتیم نتوانستیم برسیم به کاری که باید انجام می‌دادند یعنی به باشگاه ورزشی، دیدیم تعدادی با رفتار‌های غیرانسانی دارند بانک را آتش می‌زنند من زمان را غنیمت دانستم و به همسرم گفتم که منتظر بودم که یکی از شما بیایید که به اتفاق این رسالت و وظیفه من است منزل هم که باشم دوربین من چشم بینندگان عزیز است آن چیزی را که با دوربینم می‌توانم بگیرم و نشان دهم.

 

 

فرامرزی: بله وظیفه خودم دانستم، به اتفاق همسرم رفتیم به خیابان شاید ساعت نزدیک یازده شب بود، متاسف می‌شوم وقتی می‌خواهم بگویم، اینقدر تصاویر بدی دیدم موتور را می‌انداختند زمین، این‌ها مورد حمله قرار می‌گرفتند، متاسفانه نمی‌توانستم بروم نزدیک که من را شناسایی کنند فکر کنید من از فاصله ۱۵ متری دیدم بین ۴ تا ۶ نفر شاید بیشتر حلقه می‌کردند یک موتور را و او را می‌انداختند زمین به او حمله می‌کردند با سنگ، باتوم و همان لحظه موتور را آتش می‌زدند و می‌ایستادند جلویش عکس می‌گرفتند که من این تصویر را دادم یعنی می‌توانم نشان دهم بعد دیدم در یک مسیر خیلی کوتاه یعنی مسیر محله سرسبز تا هفت حوض ۱۲ موتور یعنی ۲۴ سرنشین را موتورهایشان را آتش زده بودند همین طور که داشتم ضبط می‌کردم داشتم حرف میزدم میگفتم این اینطوری شد، این تصاویر که می‌بینید سرسبز است که تمام گاردریل‌ها را کنده بودند بانک صادرات سر آن جا را آتش زده بودند، ساختمان پزشکانی که شاید بالای ۵۰ پزشک آن جا درمان می‌کنند را آتش زده بودند.

 

وقتی حرکت کردم از سرسبز به سمت میدان رسالت شاید این مسیر یک کیلومتر هم نیست در این یک کیلومتر ۱۴ اتوبوس که مسیر دانشگاه علم و صنعت تا آرژانتین مردم، دانشجو، مسافران عادی همه را دارد جابجا می‌کند در یک ایستگاه ۱۴ ماشین آتش گرفته بود. بعد از این که اتوبوس‌ها که به آتش کشیده شد توسط تروریست‌های مسلح، هیچ ایرانی، هیچ هموطنی، من خودم هموطن آن محله هستم من خودم آن جا زندگی می‌کنم، همسر و فرزند دارم، دوست و همکار دارم، هیچ وقت یک ایرانی این کار را نمی‌کند.

 

این مسیر را ادامه دادم محله‌ای است به نام شمیران نو بالای هنگام دیدم مسجد جامع ثامن الائمه را آتش زدند حمله کرده بودند درب مسجد آن جا، بچه‌هایی که در پایگاه آن جا بودند یک مسجد جامع بزرگ سه طبقه این‌ها مقاومت کرده بودند نگذاشته بودند از در مسجد حمله کنند پنجره مسجد را از بیرون کشیده بودند شکسته بودند فارغ از این که فکر کنند داخل این مسجد بچه است، پیرزن و پیرمرد است کوکتل مولوتف و تینر را از پنجره ریخته بودند و آتش زده بودند وقتی رسیدم سه طبقه مسجد کلا سوخته بود، چون پایگاه آن جا کلاس قرآن داشت و این‌ها سه طبقه این مسجد هم دارای کتابخانه پر از قرآن بود، تمامی قرآن‌ها به آتش کشیده شده بود که قرآن‌ها داشتند می‌سوختند یعنی من آن موقع این اتفاق دیگر شده ساعت الان سه و نیم بامداد و این اتفاق از ساعت ۸ افتاده بود مسجد را سوزانده بودند. تیم آتشنشانی در حال اطفا حریق بودند و قرآن‌ها داشتند می‌سوختند.

 

پشت بند این اتفاق مسجد به سمت فلکه دوم تهرانپارس حرکت کردم، چون شنیدم یک کلانتری را آن جا مورد حمله قرار داده‌اند منتهی این قدر در اتوبان باقری ترافیک بود که من هرکاری کردم نتوانستم ساعت ۵ و نیم شده بود من ۵ و نیم حرکت کردم دیدم نت ندارم با تصاویری که توانسته بودم ضبط کنم البته عرض کنم که در مسیر فروشگاه‌های زنجیره‌ای را هم دیدم که به آتش کشیده شده بود و تمام این فروشگاه بهم ریخته بود.

 

حرکت کردم سمت سازمان، سریع تصاویری که در دوربینم بود از طریق همکاران صوتی و تصویری توانستیم بکشیم، چون نمی‌توانستیم از طریق بله اقدام کنیم و توانستیم پخش کنیم.

 

 

فرامرزی: بله خودم، مادر من که در جریان نبود که من شب بیرون بودم و هیچ تصویری هم از من نبود در گزارشی که داشتم می‌دادم که معلوم شود من هستم فقط صدایم بود، مادرم تعریف می‌کرد می‌گفت همسایه‌ای دارند که این‌ها سه دانشجو دارند این بچه‌ها جزو بچه‌هایی بودند که مورد فریب قرار گرفتند این بچه‌ها جزو کسانی بودند که به عنوان معترض حالا به گرانی، به هرچیزی، می‌گفت وقتی این تصویر اتوبوس‌ها را دیده بود یکی از آن بچه‌ها عذر می‌خواهم این کلمه را بکار می‌برم نقل قول می‌کنم از زبان آن دانشجو که آن دانشجو می‌گوید ببینید به اسم ما چه غلطی دارند این‌ها می‌کنند، چه غلطی دارند می‌کنند این ها، من غلط کنم دیگر بروم بیرون یعنی این قدر این‌ها متاثر شده بودند از این که کدام ایرانی می‌آید ۱۴ اتوبوس را در یک ایستگاه، کدام ایرانی می‌آید ساختمان پزشکانی که بیمار را، در هیچ قانون دنیایی آتش زدن مراکز درمانی مجاز نیست.

 

 

فرامرزی: جمعه همه در تلاش بودند همیشه که سازمان بچه‌های معاونت سیاسی و همه همکاران من در سازمان همیشه در تلاش هستند ولی بالاخص بچه‌های معاونت سیاسی و خبر طبیعتا آن روز‌ها خبرساز بود کشور ما خبرساز شده بود داشتیم تلاش می‌کردیم همین تصاویر را نشان می‌دادیم، اتفاقات را بررسی می‌کردیم که من بعد از ظهر به همراه گروه یعنی با دوربین و با لگوی سازمان و با ماشین ترابری سازمان رفتم برای تهیه گزارش در محله‌هایی که این اتفاق را دیشب با چشم خود دیده بودم ساعت ۴ و نیم بعد از ظهر وقتی که رفتم شاید باور نکنید مردم آن محله وقتی از آن‌ها می‌پرسیدم که شما مردم این محل هستید؟ دیشب مسجد این محله را این‌هایی که معترض بودید آتش زدید، می‌گفتند ما؟ مسجد محل خودمان را؟ ما همه همسایه هستیم ما همه کسبه هستیم این مسجد ما است یک ماه دیگر قرار بود برویم برای فرضیه ماه رمضان،

 

من گزارش‌های مردمی یعنی همه داوطلب خیلی‌ها مثلا فکر می‌کنند لگوی سازمان بیاید کسی نمی‌آید، همه خودشان داوطلبانه این کار را توبیخ می‌کردند یعنی اعتراض می‌کردند کسانی که این کار‌ها را کردند از این محله نیستند، از ما نیستند مردم ما نیستند ایرانی نیستند، من مسجد سرکوچه‌ام را آتش نمی‌زنم، مسجد را که آتش بزنم پشت این مسجد خانه همسایه من است، بچه همسایه من است مصاحبه‌ها را گرفتم آمدم سازمان تدوین کردیم حرکت کردم ساعت ۸ رسیدم منزل، وقتی که رسید به همسرم گفتم الان دوباره مثل دیشب وظیفه من است باید برویم بیرون حرکت کردیم رفتیم من با پسرم که دانشجو است و همسرم با پراید خودمان سه تایی سوار شدیم و به پسرم گفتم که شما با ما بیا و ببین، شما بالاخره در دانشگاه هستی ببین که در کشور ما چه کسانی به نام جوانان کشور ما، به نام دانشجویان کشور ما به نام اعتراض چه کار‌های تروریستی می‌کنند.

 

ساعت ۹ و نیم من شروع کردم از محل زندگی‌ام دارم تصویر می‌گیرم سطل آشغال‌هایی که به آتش کشیده شده، تابلو‌هایی که کنده شده، عابربانک‌های خرد شده، رسیدیم به بزرگراه رسالت که خیلی شلوغ بود مامور‌ها جلوی ماشین ما را گرفتند گفتند اگر بروید جلو ماشینتان را آتش می‌زنند. ماموری به ما گفت خواهرم برگرد گفتم اجازه بدهید بروم جلو گفت نه بروی ماشینت را آتش می‌زنند ببین دارند چه کار می‌کنند، من در فاصله شاید ۷-۸ متری دیدم واقعا چه کاری می‌کنند یک صحنه جنگ، من رفتم آن جا محل زندگی من است محلی را می‌شناختم که می‌توانستم از آن جا میانبر بروم، رفتم میدان ۴۷ نارمک که مشرف بود به بزرگراه رسالت از پشت ماشینم را پارک کردم هیچ کسی در آن میدان نبود من تصاویرم است.

 

 

فرامرزی: کاملا امن یعنی می‌توانم بگویم حتی دو تا خانم‌ها یک مقدار سن بالا که بیایند نگاه کنند هیچ کسی نبود شاید بتوانم بگویم در آن میدان به آن بزرگی غیر از ما شاید سه نفر بودند، همسرم رانندگی میکرد پارک کرد، من جلوتر بودم همسر و پسرم پشت من که آمدم ساختمانی را می‌سازند آهن‌های سفید آبی می‌گذارند که ساختمان در حال ساخت است این ساختمان حائلی بود بین میدان ۴۷ و بزرگراه رسالت، من پشت این آهن‌های آبی و سفید بودم یک راهی بود که دیگر ماشین رد

 

 

فرامرزی: بله ما رسیدیم به میدان ۴۷ که یک محله ساکت حائلی بود بین ما و جایی که آشوب بود یعنی بزرگراه رسالت تا میدان ۴۷ شاید ۱۵ متر فاصله بود ماشین را پارک کردیم من جلوتر بودم پیاده شدم و همسر و پسرم پشت سر من بودند من همین طوری یک مقدار با سرعت داشتم می‌آمدم، چون صدا است در فیلم هم هست من همینطور که داشتم از میدان حرکت کردم که برسم به بزرگراه رسالت که ناآرامی است راهی که راه باریکی بود بین میدان و بزرگراه رسالت که هیچ کس شاید به غیر از من و همسر و پسرم سه نفر فرد عادی فقط عین کسانی که فقط می‌خواهند بشنوند چه خبر است، هیچ کسی نبود من شاید هفت قدم برداشته بودم در اوج ناباوری در یک جای ساکت از نزدیک مورد اصابت قرار گرفتم، یک نفر زد توی صورتم.