پایان جنگ بوئرها با بریتانیا

105 سال پیش در روز 31 مه سال 1902 میلادی در منطقه ورینیگینگ در جنوب آفریقا ، با امضای یک پیمان صلح جنگ 30 ماهه میان بوئرها و بریتانیایی ها پایان یافت.

کد خبر: ۱۳۵۸۶۶

در خاتمه جنگ های دوره ناپلئون در سال 1814 میلادی ، بریتانیا مستعمره هلندی کیپ در آفریقای جنوبی را به مستعمرات خود منضم کرد. مهاجرین هلندی این ناحیه که بوئر نامیده می شدند (بوئر در زبان هلندی به معنی کشاورز است) می خواستند سنت ها و مذهب کالوینیست خود را حفظ کنند.

آنها برای فرار از استعمار بریتانیا با کاروان های زیادی شامل گاری هایی که گاوها آنها را می کشیدند به سوی شمال این ناحیه کوچ کردند.
این کوچ دستجمعی بین سال های 1835 تا1837 انجام شد. بوئرها هنگام فرار از دست بریتانیایی ها در مسیر کوچ خود با قبایل زولو برخورد کردند و جنگ های خونینی بین آنها در گرفت.

بوئرها در سرزمین هایی که از چنگ قبایل زولو خارج کرده بودند ، جمهوری ناتال را تاسیس کردند.
اما بریتانیایی ها که به این منطقه ساحلی و استراتژیک چشم دوخته بودند ، آن ناحیه را نیز به تصرف درآوردند.

بوئرها به ناچار به ناحیه مرکزی آفریقای جنوبی کوچ کرده و جمهوری ترانسوال و دولت آزاد اورانژ را تاسیس کردند.
این خرده کشورها هنگام تاسیس به ترتیب دارای 25 هزار و ده هزار جمعیت سفید پوست بودند.

اما با کشف طلا در سال 1886 در ویتواترسراند در قلب اراضی بوئرها ، توجه بریتانیا به این ناحیه جلب شد.
لندن برای خاتمه دادن به مساله بوئرها قوانین تبعیض آمیزی را به آنها تحمیل کرد تا بتواند از آنها بهانه ای به دست آورد.

در عین حال جوزف چمبرلن نخست وزیر بریتانیا تهدیدات علیه پل کروگر رئیس جمهور سالخورده بوئرها را افزایش داد. سرانجام در 9 اکتبر سال 1899 ، چمبرلن به کروگر اعلان جنگ داد.
بوئرها با شجاعت و دلاوری در مقابل ابرقدرت آن زمان مقاومت کردند و در چندین نبرد در برابر نیروهای بریتانیایی پیروز شدند. در 5 ژوئن سال 1900 ژنرال انگلیسی هوراشیو کیچنر شهر ژوهانسبورگ را تصرف کرد.
بوئرها دست به جنگ های چریکی نامنظم زدند.

بریتانیایی ها برای جلوگیری از حملات چریکی ، اردوگاه های محصوری را ایجاد کرده و بیش 200 هزار بوئر از مرد و زن و کودک را در شرایط رقت باری در این اردوگاه ها اسکان دادند.
بیش از 30 هزار نفر از بوئرها به دلیل شرایط بسیار نامساعد جان خود را در این اردوگاه ها از دست دادند.

در این نخستین جنگ بزرگ مستعمراتی که دو قوم اروپایی به جان هم افتادند از صد هزار مبارز بوئر 7000 هزار نفر کشته شدند (بدون احتساب قربانیان غیرنظامی اردوگاه ها) و از 500 هزار سرباز بریتانیایی که به جنگ اعزام شده بودند ، 22 هزار نفر به قتل رسیدند.
سرانجام ارتش بریتانیا توانست در پیروس بوئرها را به سختی شکست دهد.

به این ترتیب ترانسوال و اورانژ استقلال خود را از دست دادند ، اما بریتانیایی ها برای جلوگیری از قیام دوباره بوئرها ، حقوق مدنی ، زبان بوئرها موسوم به افریکائانس را به رسمیت شناخته و لندن تعهد کرد غرامت جنگی برای جبران خسارت ها به بوئرها بپردازد.
به این ترتیب در روز 31 مه سال 1902 میلادی در منطقه ورینیگینگ در جنوب آفریقا ، با امضای یک پیمان صلح جنگ خونین بوئرها با ارتش بریتانیا خاتمه یافت.
این برای نخستین بار بود که امپریالیسم بریتانیا با یک مقاومت بی سابقه مردمی مواجه شده بود.