چراغ کم نور انیمیشن سازی در ایران

البته در ایران هم از سال ۷۰ به بعد که رایانه به کمک ساخت انیمیشن آمد، گروه‌های کوچک و بزرگ زیادی به تولید انیمیشن گرایش پیدا کردند و انیمیشن‌سازان ایرانی توانستند فعالیت خود را در این زمینه گسترش داده و آثار تاثیرگذاری را در این زمینه خلق کنند؛ آنچنان‌که بسیاری از این انیمیشن‌ها در جشنواره‌های مختلف خارجی مورد تقدیر قرار گرفته است.

با وجود این هنوز هم در بررسی وضعیت انیمیشن در ایران نمی‌توان به هم ریختگی صنفی، کمبود بودجه‌های دولتی، سوءمدیریت‌های دولتی و فرهنگی، نداشتن مدیریت و برنامه‌ریزی شرکت‌های مربوطه، ضعف در بازاریابی و... را نادیده گرفت که این دلایل قطعا بیشترین آسیب را به بدنه انیمیشن‌سازان وارد کرده است . از آنطرف همان‌طور که در بالا اشاره شد در سینمای جهان انیمیشن‌ها جزو پرفروش‌ترین آثار سینمایی هستند و شاید بتوان گفت گیشه کشورهای صاحب سینما در دست انیمیشن‌هاست. این اتفاق البته با برنامه‌ریزی مدونی اکنون به سرانجام رسیده که شاید مهم‌ترین عاملش را بتوان در این دانست که این کشورها به انیمیشن صرفا به چشم یک سرگرمی نگاه نمی‌کنند.

برای روشن شدن مطلب بالا بد نیست به چند نمونه از آثار پرفروش سال‌های اخیر اشاره کنیم؛ «دلیر»، انیمیشنی که سال 2010 با هزینه اولیه 185 میلیون دلار اکران شد توانست به 538 میلیون دلار برسد. در همان سال البته اکران انیمیشن «اسباب بازی ها» با هزینه اولیه 200میلیون دلار توانست به درآمدی بالای یک میلیارد تومان برسد و گیسوکمند، منجمد، هتل ترانسیلوانیا و رالف خرابکار از جمله نمونه‌های دیگر از انیمیشن‌های پر هزینه و پر سود در آمریکا هستند.

با این همه نباید از یاد برد که هنر-صنعت انیمیشن در ایران نیاز به زیرساخت‌هایی دارد تا بتواند به جایگاه شایسته‌اش برسد که قطعا تا وقتی این فرهنگ جا بیفتد که سرمایه‌گذاری در صنعت انیمیشن‌سازی فقط بعد فرهنگی و تربیتی برای کودکان را شامل نمی‌شود و چنانچه جدی به آن پرداخته شود، سودآوری بسیاری برای تمام سینمای ایران دارد، نمی‌توان به این هدف دست پیدا کرد.

ساناز قنبری

روزنامه‌نگار