میزبانی برای اثبات استقلال

سال ۱۹۴۵ بود که سرانجام اندونزی اعلام استقلال کرد، از کشور هلند. جنگ، جنگ تجارت ادویه بین اروپایی‌ها بود که هلندی‌ها در بین کشورهایی مثل پرتغال و انگلستان برنده آن شدند و انحصار تجارت ادویه و صادرات آن را به نام خودشان زدند. بیش از ۳۰ سال از کشوری که روی خط استوا قرار دارد و مردمش فقری نسبی را تجربه می‌کنند استفاده کردند تا این‌که پس از جنگ جهانی دوم همه چیز تغییر کرد. مردم اندونزی دیگر نمی‌خواستند مستعمره هیچ کشور اروپایی باشند. به همین دلیل هم بود که برنامه‌ریزی کردند و پس از سال‌ها مبارزه 17آگوست ۱۹۴۵ اعلام استقلال کردند. از آن روز تا به حال بیش از 70 سال می‌گذرد و بدون شک مهم‌ترین رویداد ورزشی که مردم اندونزی از آن میزبانی می‌کنند همین بازی‌های آسیایی است.

رقابت‌هایی که حالا دارند با آن«پزش» را می‌دهند. آنقدر که به روی خودشان هم نمی‌آوردند که ترافیک‌شان وحشتناک است و آنها فکری برایش نکرده‌اند. آنقدر که حتی یک مسیر ویژه مثل همه کشورهایی که میزبان بازی‌های مهم هستند تدارک ندیده اند تا ورزشکاران، مقامات وخبرنگاران بدون مشکل به کارشان برسند.

اندونزی میزبان است اما مشکلات زیادی دارد. فارغ از فقر که در بیشتر سطح شهر مشهود است مردم اینجا خوشحالند. مثل همه مردم شرق آسیا. مثل کره‌ای و ژاپنی‌ها؛ اما اینجا بی‌نظم‌اند! برنامه مشخصی برای هماهنگ شدن بازی‌ها ندارند و به روی مشکلاتی از این دست فقط لبخند می‌زنند! مسئولان ورزش اندونزی قول‌های زیادی داده‌اند، مثل این‌که برای کاهش ترافیک مدارس را تعطیل می‌کنند، مثل این‌که امکانات را در روزهای آینده بیشتر می‌کنند و مثل این‌که هر کاری می‌کنند تا بهترین میزبان باشند اما... اینجا اگر یک چرخ بچرخد چرخ دیگری لنگ می‌زند، ترافیک، گرما، ترافیک و... .

مراسم افتتاحیه بازی‌های آسیایی ساعت 16 و 20 دقیقه امروز به وقت تهران برگزار می‌شود تا این بازی‌ها رسما افتتاح شود.

مرتضی رضایی

خبرنگار اعزامی جام‌جم به جاکارتا