فراموش شده‌ای به‌نام ساده زیستی

در این بین تغییر سبک زندگی در حوزه فرهنگ یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌هاست. از این نظر فرهنگ ما متأثر از تفسیر ما از زندگی است و هر هدفی را برای زندگی تعیین کنیم، سبک خاصی را به همراه می‌آورد. مفهوم سبک و فرهنگ زندگی به مسائلی نظیر خانواده، ازدواج، نوع مسکن، نوع لباس، الگوی مصرف، تفریحات و اوقات فراغت، کسب و کار، رفتارهای فردی و اجتماعی در محیط‌های مختلف و به عبارت دیگر به همه مسائلی بر‌می‌گردد که متن زندگی انسان را شکل می‌دهند.

پوسته فرهنگ غربی پیشرفت ظاهری است؛ اما باطن آن سبک زندگی مادی و هویت‌زدای ضدمعنویت است. اصل اصالت لذت و اصالت منفعت به عنوان دو اصل اساسی جاری در زندگی مردم مغرب زمین بر اساس مفاهیم فلسفه اومانیسم تعریف می‌شود. اومانیسم، ماده‌گرایی، سکولاریسم، خردگرایی، فردگرایی و جهانی‌شدن پایه و اساس تفکر را در مغرب‌زمین شکل می‌دهند‌؛ مسائلی که با سبک زندگی اسلامی ـ ایرانی رایج در جامعه ما مغایر است. درحقیقت سبک زندگی اسلامی بر مبنای ساده زیستی، راهی میانه است که اسراف، بخل و امساک را نفی می‌کند‌. از این نظر غرق شدن در تجملات و زرق و برق زندگی مادی راه بی‌انتهایی است که اضطراب، دلهره، نگرانی و‌... از دستاوردهای آن به شمار می‌رود.

نتیجه آن که ساده زیستی، نوعی سرمایه است. با توجه به زندگی محدود و نیازهای گوناگون بشر باید انسان برای نیازهای ماندگار خود سرمایه‌گذاری کند. در رسیدن به کمال که هدف نهایی خلقت انسان است، بهترین زاد و توشه، سبکبالی است، چرا که وابستگی، انسان را از طی طریق باز می‌دارد و در نهایت آن که سبک زندگی در پرتو فرهنگ ساده زیستی، آرامش، تعالی و تکامل را برای همگان به ارمغان خواهد آورد.