خنده‌های راننده تویوتای دودی رنگ

از دیواره‌های شهر فاصله گرفتیم و باغات پسته شروع شده بود.

صحبت بی‌آبی را پیش کشیدم برای مهدی و سم‌های چینی که پسته دارها را خاکسترنشین کرده، سفر را حرف کوتاه می‌کند.

با لهجه شیرین و شرمی بومی گفت: ببخشن مهنس (مهندس) شما فولادی هستن؟ (منظورش این بود که از کارمندان کارخانه فولاد هستید؟) گفتم: نه

گفت: جسارتا کسب و کارتون چیه؟

گفتم: روزنامه نگاریم، خندید، نخودی خندید. از آن خنده‌ها که پدرها به اسباب بازی فروش‌ها می‌کنند و با شرمی جگرسوز چشم و ابرو می‌آیند که به بچه‌ام بگو فروشی نیست؟ بعد ای خدایی گفت و دنده پنج را چاق کرد.

خجالت می‌کشید وارد بحث شود ولی پر از سوال بود. صدای ضبط را کم کرده بود که یک نقطه اشتراک توی حرف‌های من و مهدی کشف کند و در صحبت‌ها مشارکت کند .

مهدی از دهنش پرید: فارس زده کرج هم شلوغ شده! فرصت را قاپید و با همان خنده‌ای که سه چارخط بالا عرض کردم گفت: ببخشن مهنس!

گفتم: جانم !

گفت: جسارتا کی تموم می‌شه؟

برای اینکه امتحانش کنم، گفتم: چی؟ نظام ؟

گفت: نه جونم فدای نظام این شلوغیا بدبختیا گرونیا بی پولیا؟

مهدی به شوخی گفت: ایشالا آقا ظهور می‌کنه و همه مشکلات حل می‌شه!

راننده گفت: اون که صد البته ولی به قرآن زشته مملکت رو اینجوری بدیم دستش،به قرآن مردم ندارن. پریروز رفتم یه جفت لاستیک بخرم می‌گه 800هزار تومن. از کجا بیارم؟ نگا به ماشینم نکن. ماهی 700 هزار تومن درآمدمه در آمد یک ماهو صدتومن روش باید بگذارم یک جفت لاستیک بخرم.

این‌رو است که با لیسانس عمران و بعد کلی درس خوندن بنشینم پشت فرمون این زبون بسته جاده گز کنم؟ اینو با سیکل هم می‌تونستم انجام بدم ... شما که تهرون نشینن شما که توی خبرا هستن چی می‌شه؟

من و مهدی به هم نگاه کردیم و جوابی نداشتیم... به مقصد رسیده بودیم. از ماشینش پیاده شده بودیم و در پیاده‌رو قدم می‌زدیم و منتظر مسلم بودیم. مهدی بغض کرده بود. پرسیدم چته؟ گفت خنده‌هاشو دیدی؟ کاش فحشمون می‌داد. کاش داد می‌زد کاش زیاده خواه بود. کاش رب و رب همه رو جلو چشممون می‌آورد.

ماهی 700 تومن درآمدشه می‌گه جونم فدای نظام ... تلفن زدن را بهانه می‌کنم پا سست می‌کنم و بهانه می‌دهم دست مهدی. از هم فاصله می‌گیریم. مسلم که می‌آید دنبالمان می‌گوید چرا چشماتون خیسه؟ قصه را جمع می‌کنیم که: شیشه پایین بود چشمامون باد خورده.

حامد عسگری

شاعر و نویسنده