کرواسی باز هم شجاعانه می‌جنگد

کلمبیا هم گرچه بازی‌های خوبی ارائه کرد؛ اما آن تیم همیشگی نبود بخصوص وقتی که خامس مصدوم شد. اروگوئه هم تا زمانی قدرت داشت که کاوانی در میدان بود و در نبود او اروگوئه یک تیم معمولی نشان داد. تیمی که باید حذف می‌شد و شد. آرژانتین از مرحله گروهی هم نباید صعود می‌کرد. این تیم سایه آرژانتین بود. حتی تیمی که چهار سال قبل به فینال رسید و در آن بازی فینال، سزاوارتر از آلمان بود. آنها که کمی بی‌رحمانه‌تر به موضوع نگاه می‌کنند تیم امسال را حتی شایسته حضور در جام‌جهانی 2018 هم نمی‌دانند. برزیل تیمی بود که همه به عنوان بخت اول قهرمانی از آن یاد می‌کردند؛ اما نیمار در این جام نشان داد که نمی‌تواند بازی گره خورده را برای تیمش دربیاورد.

آلمان با ادعای فراوان به روسیه رفت؛ اما تیمی شایسته نبود و در مرحله گروهی حذف شد. اسپانیا با از دست دادن لوپتگی، اتحاد و تمرکزش را از دست داد و خیلی زود حذف شد. اگر منصفانه و دور از تعصب به جام نگاه کنیم، حق می‌دهیم که تیم‌های بزرگ حذف شده، سزاوار حضور در فینال نبودند. در حقیقت رسیدن کرواسی و بلژیک به نیمه‌نهایی و صعود کرواسی به فینال، شگفتی غیرقابل باور این جام نبود. کرواسی مبارزه‌ای شجاعانه‌ در این جام داشت و مزد خود را گرفت. این شاید یکی از آن دفعاتی بود که عدالت فوتبال اجرا شد. فرانسه هم مزد بازی قابل احترامش را گرفت. به نظر من فرانسه و کرواسی به آن چیزی رسیدند که لیاقتش را داشتند. گرچه ستاره‌های دو تیم قابل قیاس نیستند؛ اما گمان می‌کنم امروز دوباره از کرواسی یک مبارزه جسورانه ببینیم. بازیکنان این تیم با تمام وجود در اختیار تیم هستند و همین نکته، به این تیم شخصیت داده. کرواسی ستاره‌هایی مانند پوگبا و گریزمن ندارد؛ اما شاید همین مبارزه شجاعانه در تیم بتواند خلأهای دیگر را پوشش دهد.

بیژن ذوالفقارنسب