ایمنی و مراقبت در مدرسه

مراقبت از دانش‌آموز مبتلا به رشد محدود

رشد محدود یا آکندروپلازی، گونه‌ای اختلال ژنتیک است که یکی از علل اصلی بیماری کوتولگی به شمار می‌آید. این مشکل به دو نوع کلی تقسیم می‌شود: کوتاهی قد متناسب و کوتاهی قد نامتناسب.
کد خبر: ۱۱۴۱۳۱۲

کوتاهی قد متناسب

در این نوع مشکل، کل بدن فرد مبتلا گرفتار رشد محدود شده و او به بیماری‌هایی چون ناراحتی‌های قلبی، ریه، کلیه یا کبد مبتلا می‌شود. در سندرم ترنر که نوعی رشد محدود است، فرد گرفتار مشکلات یادگیری هم هست. از انواع دیگر این اختلال، می‌توان به سندرم سیلور ـ راسل و سندرم سوتو اشاره کرد.

کوتاهی قدنامتناسب

در این وضعیت بالاتنه و اندام‌های فرد کوتاه بوده و ظاهر جمجمه او متفاوت است. برخی از افراد به اختلال استخوانی سختی مانند دیسپلازی اسکلتی و آکندروپلازی مبتلا می‌شوند.

آکندروپلازی

در این نوع اختلال ژنتیک، غضروف‌های جنین هنگام رشد به استخوان تبدیل می‌شود. به همین دلیل استخوان‌های او کوتاه می‌شود. کودکان مبتلا به این بیماری معمولا دارای بالاتنه‌ای نسبتا متوسط اما با دست و پاهای کوتاه هستند. این افراد ممکن است ویژگی‌های زیر را داشته باشند:

بالاتنه نسبتا عادی و دست و پاهای کوتاه، جثه کوچک، صورتی با پیشانی برجسته، انحنای زیاد ستون فقرات به سمت جلو در ناحیه کمر، محدودیت حرکت آرنج و دست، مفاصل ضعیف، درد در کمر و پاها، دندان‌های نامرتب
اضافه وزن و گاهی مبتلا به عفونت‌های گوش که به ناشنوایی منجر می‌شود و مشکلات تنفسی.

علت

علت اصلی این بیماری، ترشح کم هورمون‌های رشد از غده‌های تیروئید و هیپوفیز است. نقص کروموزومی در دختران مبتلا به سندرم ترنر، موجب تغییراتی در نرخ رشد آنها می‌شود. آکندروپلازی هم نوعی اختلال ژنتیک در رشد استخوان است که بر اثر یک ژن نابهنجار موجود روی یک کروموزوم به وجود می‌آید.

درمان

درمان خاصی برای این بیماری و عوارض رشد نامحدود وجود ندارد. درمان هورمونی می‌تواند مقدار رشد را بهبود بخشد. متخصصان تغذیه و فیزیوتراپیست‌ها و کاردرمان‌ها می‌توانند تا حدی به کودکان مبتلا کمک کنند. البته در برخی جراحی‌ها هم به بلند کردن اندام‌ها می‌پردازند.

مراقبت رفتارتان باشید!

تمام دانش‌آموزان مبتلا به رشد محدود، مشکلات یادگیری ندارند. اما به دلیل قد کوتاه‌شان ممکن است عزت نفس پایینی داشته باشند و به همین دلیل تن به توقعات نامناسب
همسن و سال‌های خود بدهند. بنابراین در رفتار با این دانش‌آموزان باید خیلی مراقب بود. بویژه در زمین بازی باید مراقب رفتار دانش‌آموزان دیگر با فرد مبتلا بود.

کودکان مبتلا به رشد محدود، باید صندلی و میز مخصوص به خود را داشته باشند.

کیف و ابزارهای مورد نیاز این کودکان باید برای آنها حمل شود. جابه جایی وسایل برای چنین کودکی بسیار سخت است.

دانش‌آموزان مبتلا ممکن است انگشتان کوتاهی هم داشته باشند و به همین دلیل در انجام دادن حرکات ظریف، مثل استفاده از مداد و یا قیچی، با مشکل مواجه شوند. البته باید به او مهارت استفاده با این ابزارها را آموخت تا بتوانند مستقل از دیگران کارهایشان را انجام دهند.

پیش از شرکت دادن دانش‌آموزان مبتلا به رشد محدود، باید با والدین آنها صحبت شود که اگر درخصوص فعالیت‌های فیزیکی محدودیتی وجود دارد، مطلع شوند. این دانش‌آموزان ورزش‌های نسبتا مشکل مانند «پرش» و «ژیمناستیک» را نباید انجام دهند. در ضمن برای آنها باید از تجهیزات مناسب جثه‌شان استفاده کرد.

تا جایی‌که می‌توان باید شرایطی فراهم کرد تا دانش‌آموز مبتلا بتواند مستقل از دیگران بماند.
به طور مثال در سرویس بهداشتی، دستشویی با ارتفاع پایین نصب شود.

منبع: Case of sick children

مترجم: نادیا زکالوند

جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها