به بهانه تحلیف ژرژ وه آ، رئیس‌جمهور جدید لیبریا

از زمین‌های خاکی تا پشت میز سیاست

«من از محله زاغه‌نشین‌ها آمده‌ام. هیچ پول و سرمایه‌ای هم نداشتم. اما با تلاش و پشتکار به موفقیت رسیدم. این دقیقا همان راهی است که از تمام مردم لیبریا تقاضا دارم در آن حرکت کنند. آنها باید در کنار من تلاش کنند و فرصت‌هایی که ارائه کرده‌ام را کسب کنند». انگار تقدیر اینطور رقم خورده که هر بار حرف و سخنی از لیبریا و مردمش شود، ناخودآگاه اسم ژرژ وه‌آ نیز به میان آید. اگر تا دیروز جوانان و مردم این کشور در غرب آفریقا درخشش مروارید سیاه خود را در مستطیل سبز می‌دیدند، از امروز باید به دنبال تحقق آرزوها و آرمان‌های خود از وه‌آ در قامت رئیس‌جمهور جدید باشند. وه‌آ 51 ساله روز گذشته در مونروویا، پایتخت لیبریا مراسم تحلیف خود را برگزار کرد تا به عنوان بیست و پنجمین رئیس‌جمهور تاریخ این کشور کار خود را آغاز کند.
کد خبر: ۱۱۱۵۵۹۹

اما ژرژ مانه اوپونگ وه‌آ که مردم کشورش او را با نام «King George» می‌شناسند، برای رسیدن به این نقطه راه طولانی را طی کرد. او در خانواده‌ای پر جمعیت با 16 نفر در منطقه کلاراتون در حومه مونروویا بزرگ شد و روشن‌ترین خاطره‌اش از آن روزها این بود که از هر فرصتی برای فوتبال بازی کردن در زمین‌های خاکی استفاده می‌کرد. او فوتبال را در تیم‌های محلی ادامه داد و کشور همسایه ساحل‌عاج اولین مقصد خارجی او برای ادامه فوتبال بود. او به سرعت موانع سخت را یکی پس از دیگری دریبل می‌زد و اولین موفقیتش در سال 1988 رقم خورد که آرسن ونگر سرمربی وقت تیم فرانسوی موناکو او را استخدام کرد.

اما وه‌آ از صعود و پیشرفت خسته نمی‌شد و قرار بود دنیای فوتبال بیش از اینها نام او را بشنود. پاری‌سن ژرمن و آث میلان قله‌های دیگری بود که ژرژ توانست آنها را فتح کرده و در سال 1996 با قهرمانی در سری A با روسونری برای همیشه ماندگار شود. زمانی هم که در فاصله سال‌های 1999 تا 2001 به انگلستان رفت و برای دو تیم چلسی و من‌سیتی به طور مجموع تنها 18 بازی انجام داد و به عبارتی به سال‌های پایانی فوتبال خود نزدیک شد، هنوز مهارت و سرعتش مثال‌زدنی بود.

در این روزها که سیاست و حواشی‌اش تمام ذهن او را مشغول کرده، در مورد بهترین و تاثیرگذارترین فرد دنیای فوتبال در زندگی ورزشی‌اش سوال می‌شود، اینطور جواب می‌دهد: آرسن ونگر. او همچون یک فرزند با من برخورد می‌کرد. هیچگاه فراموش نمی‌کنم که در آن روزها چه جوی نژاد پرستانه‌ای بر فضای فوتبال اروپا و فرانسه حاکم بود. آرسن علاوه بر این‌که در این زمینه نگرانم بود، با عشق و محبت به من کمک کرد تا بتوانم بر مشکلات فائق آیم. وه‌آ خاطرات خوب خود از ونگر را اینطور ادامه می‌دهد: او به من نظم کاری یاد داد. بعد از خداوند، این آرسن بود که تمام تلاشش را برای موفقیت من در فوتبال انجام داد. به همین دلیل او را به مراسم تحلیفم دعوت کرده‌ام.

وه‌آ با ادامه راه خود در فوتبال نه‌تنها به بالاترین افتخار فوتبالی برای یک بازیکن آفریقایی ( مرد سال فوتبال در سال 1996 ) رسید، بلکه موجب شد مردم کشورش نیز به عاشقان این ورزش تبدیل شوند. هر قشری از مردم این کشور این روزها شیفته فوتبال اروپا هستند. منچستر‌یونایتد، چلسی، لیورپول و آرسنال برای قدیمی‌ها و من‌سیتی، بارسا و رئال برای جوان‌ترها به تیم‌های محبوبی تبدیل شده است. البته در کشوری آفریقایی همچون لیبریا که ستاره‌ای از پایین‌ترین سطح جامعه با تلاش خودش به بالاترین مقام کشور می‌رسد، قرار نیست اطرافیانش هم از این موقعیت سود ببرند. ربه‌کا، خواهر کوچک‌تر ژرژ این روزها برای تامین مخارج زندگی‌اش هنوز مجبور است زغال سنگ بفروشد.

حسین خلیلی

ورزش

newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها