مربیان جوان؛ چرا می‌آیند، چرا می‌روند؟

راز ماندگاری مربیان در بسکتبال باشگاهی چیست؟

فعالیت سالانه بسکتبال ارتباط معناداری با عملکرد مربیان دارد. وقتی فعالیت فقط در بازی‌های لیگ با مربیان معدود و سپس اردوهای تیم ملی خلاصه می‌شود، عرصه برای فعالیت مربیان تنگ می‌شود. تنگناهای مالی از دیگر جنبه‌هایی است که سبب می‌شود مربیان در فعالیت سالانه مشارکت نداشته باشند و بعد از چند دوره غیبت، فراموش شوند.

جنبه دیگر نفوذ پول در لیگ‌هاست که مهم‌ترین بخش آن در لیگ برتر توزیع می‌شود. صاحبان سرمایه می‌کوشند، مربیانی را که اعتبار کسب کرده‌اند و نفوذ شایانی در باشگاه‌ها و رسانه‌ها دارند، جذب کنند. پیش از این تائید یک فرد در پشت پرده‌های بسکتبال مهم بود و گاهی باشگاه با سرمایه‌گذاری میلیاردی، منتظر چراغ سبز دیگران می‌ماند تا مربی‌اش را استخدام کند.

شرایط مالی بسیاری از تیم‌ها نامطمئن و متزلزل است و مربیانی که بدون ابزار لازم در راس چنین تیم‌هایی قرار می‌گیرند، به همان نسبت شرایط متزلزلی دارند. برای یک عده مربیان که در چرخه تیم‌داری قرار دارند، این ابزار از طریق مشارکت‌های متعدد بویژه در زمینه بازیکن فراهم است؛ زیرا مشارکت آنها با بازیکنان طی چند فصل به وجود می‌آید، اما مشارکت همیشه به معنای اعتقاد راسخ به کار یک مربی نیست؛ بلکه جنبه نفوذ پول و بقا در چرخه فعالیت تیم‌ها، پررنگ‌تر است.

معمولا مدیران کم‌حوصله اجازه نمی‌دهند، مربیان جوان در پروسه‌ای چندساله همراه تیم‌های‌شان رشد کنند و به دنبال محصول زودبازده هستند که در بازار خرید برای آنها فراهم است.

مدیران و صاحبان سرمایه از روی عادت، توصیه، اعتماد یا توقعی که هواداران از آنها دارند، با مربیانی که سال‌ها فعالیت دارند، راحت‌ترند و ادامه این روند، کار مربیانی را که تازه وارد مربیگری بسکتبال می‌شوند، سخت‌تر کرده است. آنها مانند افرادی و خانی یا دوانی‌زاده و حتی این روزها احمد سعیدی ملی‌پوش سابق و مربی رعد پدافند، قربانیان نداری و نداشته‌های این سال‌های بسکتبال می‌شوند.

محمد رضاپور

ورزش