حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
بدرود با عارف و شاعر پرآوازه پارسی سرا
نورالدین عبدالرحمن بن احمد جامی از شاعران و عارفان برجسته اسلامی است که در خطه خراسان چشم به جهان گشود.
تحصیلات او در هرات و سمرقند در علوم ادبی و دینی و عرفانی ادامه یافت تا او به درجات بالای علمی و معرفتی دست یافت. جامی مشهورترین شاعر آخر عهد تیموری است که باید او را بزرگترین شاعر آن عهد و گوینده نامدار ایران و در زمره بزرگانی چون حافظ شمرد به طوری که برخی جامی را خاتم شعرای بزرگ ایران گفته اند. او شاعر ، عارف ، ادیب و محقق بزرگ زمان خود و صاحب کتب نظم و نثر پارسی و عربی فراوانی است . در اشعار جامی ، افکار صوفیانه ، داستان ها ، حکمت ، اندرز و تصورات غزلی به وفور دیده می شود. او همچنین در ابتکار مضامین تازه و قدرت و بیان و لطف معانی در اشعارش استاد بود. هفت اورنگ ، یوسف و زلیخا و دیوان جامی از جمله مصنفات اوست. وفات این شاعر پرآوازه را در سال 898 ق در 81 سالگی نقل نموده اند.
گفت و گو
