تنیدگی موسیقی با صدای همایون شجریان در «سی»

در همین رابطه علیرضا سپهوند در فارس، نوشته است: «بی‌شک در شب کنسرت نمایش «سی» آزمون و خطاهایی صورت گرفته که گوشه‌هایی از آن بر مخاطبان مختلف و از جنبه‌های گوناگون چه از دیدگاه شعری و چه دیدگاه موسیقایی و جنبه زیبایی‌شناختی هویدا شد؛ لیکن خروجی و برآیند برنامه دیشب چیزی نبود جز نوآوری و خلق اثری بدیع که اولین ویژگی آن بر همگان، نو بودن اثر بود. تنیدگی تار و پود موسیقی و نمایش آنچنان بدیع بود که تا نیم ساعت اول هرچه مخاطب می‌دید، حسی از نو شدن و ذهنیتی بود که داشت کاری تازه می‌دید و دنبال نشانه‌ها و ایماژهایی از جنس موسیقی بر رخ نمایش می‌گشت. همین جنبه، مخاطب را دست‌کم نیم ساعت اول مغروق خود ساخته بود. از سوی دیگر استفاده شکوهمند و درست از ویدئو مپ و تصاویر سه‌بعدی و هماهنگ کردن تصاویر مجازی بر دیوار حقیقی و ستون‌های محل اجرا (کاخ سعدآباد) بدرستی فضایی مناسب برای جولان موسیقی و نمایش مهیا می‌کرد.»

او در بخش دیگری از این یادداشت با اشاره به این‌که در کنسرت نمایش«سی» تعدد عوامل، علاوه برکار، هماهنگی را نیز دشوارتر کرده است، آورده: «کلیت همراهی و تنیدگی موسیقی با صدای همایون شجریان که بیشتر به پرده‌خوانی می‌گروید بدرستی صورت گرفت و موسیقی بی‌کلام و متن نمایش نیز در حد مطلوبی ارائه شد و کمک شایانی به درک مخاطب از بار عاطفی صحنه‌ها و اشعار و دیالوگ‌ها می‌کرد. یکی از ویژگی‌های خوب اجرا، کیفیت بسیار مطلوب صدابرداری بود چراکه رضا صادقی که خود موسیقیدانی برجسته و تواناست و چند قطعه از این کار را نیز تنظیم کرده بود، به خوبی می‌دانست صدا باید چگونه باشد.»