اندکی صبر، والیبال جهانی است

باخت‌های تیم ملی والیبال ناراحتمان می‌کند، اما نباید ناامیدمان کند. روزهایی که ورزش ایران در تب و تاب نتایج فوتبال می‌سوخت و حسرت از دست دادن المپیک را با بهترین نسل بازیکنان سال‌های اخیر بسکتبال داشت، والیبال پرچم ایران را بالا برد و از قهرمانی در آسیا به درخشش در رویدادهای جهانی رسید؛‌ از جمله لیگ جهانی که نباید به این زودی‌ها فراموشش کرد. بازی در المپیک، رویای 52 ساله والیبال بود که تحقق پیدا کرد.

کد خبر: ۱۰۴۳۰۳۰

والیبال در روزهای بد ورزش ایران، حال ما را خوب کرده بود. پس با حال بد والیبال، تنها رهایش نکنیم. رفتن به لیگ جهانی و ماندن در چرخه تیم‌های مطرح دنیا در ساختارهای معیوب ورزش ایران که الفبایش را درست ننوشته‌اند، اگر با صبر ما از نتایجی که این شب‌ها والیبال گرفت همراه نباشد، نتیجه‌اش همان می‌شود که سال‌ها ورزش نتیجه‌گرای ما با آن دست به گریبان است؛ دور شدن والیبال از استانداردهای جهانی.

والیبال به نقطه صعود و ماندن به لیگ جهانی رسیده است یعنی می‌تواند هر سال با بهترین‌های این ورزش در دنیا بازی کند و هیجان را با خود به ایران بیاورد. راهی که قدرت‌های برتر والیبال چندین دهه رفتند، تیم ملی در کمتر از پنج سال و در آغاز راه آن است. بنابراین باید بتدریج کار کرد و ضعف‌ها را شناخت و کنار گذاشت و به همان نسبت آرام و منطقی تر انتظارات را بالا برد.

باختن در لیگ جهانی فاجعه نیست، اما این که ندانیم چرا بد بازی می‌کنیم و می‌بازیم و یا ثباتمان در لیگ جهانی را از دست بدهیم، فاجعه است. برای والیبال در لیگ جهانی زمینه نوآوری و خلاقیت فراهم است‌. نیروهای جوان پشت در ایستاده اند تا با یک اشاره، وارد چرخه لیگ جهانی شوند، اما این دوره را باید با خطر پذیری به پایان رساند.

والیبال در چهار سال، سه مربی به خود دید و هر بار با ورود سلیقه و تفکر جدید، ساختار و روند رو به ثبات تیم ملی دستخوش تغییر شد‌. از این رو باید به سرمربی جدید تیم ملی فرصت بیشتری داد. نظم تیمی و ایجاد چارچوب‌های مدیریتی به زمان بیشتری نیاز دارد و نمی‌توان فقط با اشاره به نام کی روش و توان کنار گذاشتن نفرات توسط او در تیم ملی فوتبال، نسخه مشترک برای تیم ملی والیبال نوشت.

مقایسه پشتوانه‌سازی تیم‌های برتر والیبال دنیا با تیم ملی نیز قاعده اصولی ندارد، زیرا آموزش رده‌های پایه و سیستم ورود نیروی جوان از لیگ به تیم ملی با سطح آموزش و لیگ‌های قدرت‌های این ورزش متفاوت است.

با این حال در والیبال ایران بسیاری انتظار دارند این راه یکشبه طی شود. این سخن تکراری است که ایران در همه ورزش‌ها سرشار از استعداد است، اما گفتن آن باز هم جایز است و اگر بخواهیم تیم ملی با این استعدادها شکوفا شود، باید مجموعه‌ای از فعالیت‌های قاعده‌مند را در کنار سرمایه‌گذاری و فراهم کردن امکانات در اندازه استانداردهای جهانی در نظر داشته باشیم. والیبال با کار تدریجی به این نقطه رسیده و پایداری آن در ورزش ایران که هنوز سیستماتیک نیست، همچنان به کار تدریجی و آینده نگری نیاز دارد.